Υπέροχα αστικά ηλιοβασιλέματα, 25/09 - 01/10/2016

Η τελευταία εβδομάδα εκείνου του Σεπτεμβρίου ήταν ηλιοβασιλέματα. Έτσι, με μια λέξη, και οι πέντε εικόνες το δικαιολογούν απόλυτα. Δυστυχώς δεν θυμάμαι τις ακριβείς ημερομηνίες, αλλά μικρή σημασία έχει αυτό.

ΚΑΤΑΙΓΙΔΑΡΑ 28ης Ιουνίου 2016!

Το Storm Chasing είναι μια έννοια πολύ ευαίσθητη για εμάς τους καιρόφιλους. Φυσικά κάθε καιρικό φαινόμενο είναι γοητευτικό, από την απλή συννεφιά και τη χειμερινή ποτιστική βροχή μέχρι τον ισχυρό άνεμο και τη σφοδρή χαλαζόπτωση, αλλά οι καταιγίδες είναι κάτι το εξαιρετικό. Η δυναμική τους τόσο το φθινόπωρο όσο και το καλοκαίρι συναρπάζει και το θέαμα που μπορούν να προσφέρουν στους καταιγιδοκυνηγούς καθηλωτικό και κάτι που δε θέλεις να το χάσεις!

Ακούγοντας Storm Chasing το μυαλό αυθόρμητα πηγαίνει στις αχανείς πεδιάδες του Colorado όπου λαμβάνουν χώρα τα εκρηκτικά supercells και οι ανεμοστρόβιλοι. Όμως, και στην Ευρώπη, και ειδικότερα στη χώρα μας, έχουμε σχετικά συχνά (ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια) την ευκαιρία να γίνουμε μάρτυρες εκρηκτικών καταιγίδων. Μια από αυτές έλαβε χώρα τη θερινή περίοδο του 2016, στις 28 Ιουνίου. Θα αρκεστώ στην παράθεση του φωτογραφικού υλικού, καθώς αναλυτικότερα στοιχεία μπορείτε να βρείτε στο άρθρο του φίλου, Χρήστου Ντουντουλάκη. Απολαύστε υπεύθυνα!

Όλα ξεκίνησαν από έναν πυρήνα πάνω από την Πάρνηθα...

Ο πυρήνας ωρίμασε ταχύτατα, ενώ η ανατροφοδότησή του ήταν συνεχής πάνω από τον Πειραιά (αριστερά), όπου άρχισαν να διακρίνονται χαρακτηριστικοί "επικίνδυνοι" σχηματισμοί νεφών. Παράλληλα στα βορειοδυτικά (δεξιά) τα φαινόμενα ήταν ραγδαία.

Το μέτωπο των φαινομένων οριοθετούταν όλο και πιο ξεκάθαρα από τις νεφώσεις. Ήταν χαρακτηριστικό ότι κατά μήκος των δυτικών προαστίων υπήρχε μεγάλη μεταφορά ύλης (χώμα, σύννεφο σκόνης, βλ. μεταξύ Ακρόπολης και Λυκαβηττού) πιθανώς από τα έντονα ανοδικά ρεύματα της καταιγίδας. Τα φαινόμενα στα βορειοδυτικά προάστια (τέρμα δεξιά) εξακολουθούσαν να είναι έντονα.

Πειραιάς και νοτιοδυτικά προάστια.

Η μεταφορά ύλης κατά το στροβιλισμό της βάσης του νέφους είναι ξεκάθαρη στη συγκεκριμένη φωτογραφία (σύννεφο σκόνης αναμεμιγμένο με τη βροχοκουρτίνα). Παράλληλα, το μέτωπο επεκτεινόταν ανατολικότερα και λάμβανε συνεχώς χαρακτηριστικότερη μορφή. Η καταιγίδα πλησίαζε στο αποκορύφωμά της!

Δίχως καμία αμφιβολία, ένα από τα καλύτερα καιρικά πανοράματα που έχω τραβήξει ποτέ. ΜΑ, ΤΙ ΠΑΝΕΜΟΡΦΗ ΔΟΜΗ! Ραγδαία βροχόπτωση και μεγάλο χαλάζι (πράσινοι χρωματισμοί) κρύβουν τα χρώματα της δύσης κάτω από μια εκρηκτική καταιγιδογένεση! Η καταιγίδα πλησιάζει πλέον επικίνδυνα, τα καθοδικά ρεύματα προκαλούν ισχυρές ριπές ανέμου και οι βροντές είναι πλέον δυνατές. 

Σε απόσταση αναπνοής, με τη συνοδεία λαμπρών αστραπών και τρομακτικών κρότων. Ο ουρανός είχε σκοτεινιάσει σε απίστευτο βαθμό...

Το μέτωπο της βροχοχαλαζόπτωσης σαρώνει την Αθήνα από τα δυτικά προς τα ανατολικά! 

Αφού πέρασε η καταιγίδα, άφησε μια εικόνα βγαλμένη από Αμερική, με τα Mammatus νέφη του άκμονα να χρωματίζονται από τον δύοντα ήλιο.

Σύγχυση επικρατούσε στο δυτικό ορίζοντα μετά το πέρασμα της καταιγίδας.

Υ.Γ. 1: Θα φανεί ριψοκίνδυνο και επιπόλαιο, αλλά η συγκεκριμένη καταιγίδα ήταν από τις ελάχιστες έως τώρα φορές που φοβήθηκα να παραμείνω στην ταράτσα. Οι αστραπές και οι θηριώδεις βροντές μαζί με την πρασινωπή χαλαζοφόρο νέφωση και την κατάμαυρη βάση των νεφών, πέρα από ενθουσιασμό, μου προκάλεσαν και ένα αίσθημα φόβου, υπενθυμίζοντας ότι πάνω απ' όλα πρέπει να προσέχουμε τον εαυτό μας όταν εκτιθέμεθα στα καιρικά φαινόμενα. Καμία φωτογραφία δεν αξίζει περισσότερο από την υγεία ή και τη ζωή μας!

Υ.Γ. 2: Το άρθρο επικεντρώνεται στην καταιγίδα του απογεύματος, γιατί αυτή έκλεψε στην κυριολεξία την παράσταση. Η αστάθεια ήταν παρούσα όμως από τις πρωινές ώρες, με ογκώδεις πυρήνες να επηρεάζουν τη βόρεια Αττική στον άξονα Πάρνηθας-Πεντέλης. 

Βορειοανατολική Αττική.

Βόρεια Αττική (μεταξύ Πάρνηθας και Πεντέλης).

Πως ήμουν και πως είμαι, πως μένεις πάντα εσύ... ~ 26/03/2016

Έχοντας μαζέψει αρκετά έως πολύ μεγάλο υλικό φωτογραφιών από ηλιοβασιλέματα, είναι σίγουρο πως δε μπορείς εύκολα να διαλέξεις κάποιο αγαπημένο. Παρ' όλα αυτά, η συγκεκριμένη ημερομηνία προσέφερε ένα από τα πιο ρομαντικά, μελαγχολικά, ζεστά και ήσυχα ηλιοβασιλέματα, εν ολίγοις μια από τις αγαπημένες μου εικόνες.

Η αλήθεια είναι ότι δεν θυμάμαι πως ένιωθα εκείνη τη στιγμή, αν ήμουν χαρούμενος ή σκεπτικός, αργοκίνητος ή σε υπερένταση. Δε θυμάμαι πως ήταν εκείνη η μέρα, αν ένιωθα τύψεις ή ανυπομονούσα για το αύριο, οπότε δεν θα είχε νόημα να γράψω κάτι ψεύτικο. Γι' αυτό και αναφέρομαι στο δειλινό αυτό σαν εικόνα, γιατί είναι πράγματι μια από τις πιο αγαπημένες εικόνες του αρχείου μου, μια αρμονική και κομψή συνοδεία του ήλιου στη δύση της μέρας του από τους αγαπημένους μου ταξιδιώτες τ' ουρανού...

Υ.Γ.: Η ζωή έχει τα πάνω και τα κάτω της. Όλο αλλάζουμε διάθεση. Μα κάθε μέρα, όπως κι αν έχει κυλήσει, καταλήγει σε ένα ηλιοβασίλεμα, δίνοντας τροφή για αυτοκριτική αλλά και υπόσχεση για μια (ακόμη) καλύτερη αυριανή ημέρα...

"Πως ήμουν και πως είμαι, πως μένεις πάντα εσύ,

αγέρωχος σαν ήλιος, του μέσα μου πνοή."

Πρόσωπο με πρόσωπο, μα δεν παίζουμε δίκαια. Δε μπορώ να σε δω καθαρά... 

Ζεστασιά! 

Απαλότατα χρώματα, πολύ ευγενικά και φιλόξενα για τα μάτια και την καρδιά... 

"Ω, μη φεύγεις..."

 

"Καλά, θα τα πούμε..." 

03/03/2016 ~ Poor man's moody blues...

Δε θυμάμαι τίποτε από εκείνη την ημέρα. Απλά θυμάμαι πολύ αμυδρά εμένα να φωτογραφίζω στην ταράτσα, κάτι καθόλου πρωτότυπο. Όμως ήταν ένα ηλιοβασίλεμα αρκετά όμορφο, με βάση στις αντιθέσεις των χρωμάτων. Κι ο ήλιος πίσω από την Ακρόπολη έδινε έναν ζωηρό τόνο στο ευρύτερο μουντό και μελαγχολικό σκηνικό εκείνου του απογεύματος. ακριβώς όπως η διάθεση της σημερινής ημέρας, τώρα που προσπαθώ να θυμηθώ... 

Γραμμές φωτός και σκιάς... 

Πανόραμα περίπου 180 μοιρών, από Υμηττό (αριστερά) μέχρι Πάρνηθα (δεξιά, στο βάθος). 

Όμορφα χρώματα και ραβδοειδείς νεφικοί σχηματισμοί. Ο ήλιος φάνηκε για λίγο πριν χαθεί, αναδεικνύοντας το μεγαλείο της Ακρόπολης. 

Λεπτομέρεια στα νοτιοδυτικά. 

Λεπτομέρεια στα βορειοδυτικά. 

Ομορφιές 14ης Φεβρουαρίου 2016...

Ήταν από τα καθαρά χειμωνιάτικα ηλιοβασιλέματα, τουλάχιστον σε όψη. Ξέρετε, τα χειμωνιάτικα ηλιοβασιλέματα είναι τα πιο σύντομα, αλλά πολλές φορές αποδεικνύονται τα πιο εμπνευσμένα, αφού οι πιθανότητες να έχουν σύννεφα είναι πιο αυξημένες από την άνοιξη ή το καλοκαίρι, ακόμη κι από το ελληνικό φθινόπωρο. Και τα σύννεφα κουβαλούν τα χρώματα, απλώνουν τα χρώματα, σκιάζουν τα χρώματα. Σε λα μινόρε, λοιπόν, στη γειτονιά των Δειλινών, μέρος χρωμάτων και σκιών, όπου η φύση ζωντανεύει...

Πανόραμα του δυτικού ορίζοντα. 

Ξανά προς τα δυτικά... 

Λεπτομέρεια των νεφών. Όμορφα χρώματα και σχήματα... 

Έπεφτε η νύχτα, μα κάτι πορτοκαλοκόκκινα χρώματα αντιστέκονταν ακόμη... 

Λεπτομέρεια. Αγγίξτε τα, μπορείτε! Καθημερινά...

Ο βασιλιάς της σκόνης! (11/02/2016)

Τι ηλιοβασίλεμα κι αυτό!

Το αξιοσημείωτο καιρικό γεγονός της ημέρας ήταν η μεταφορά αφρικάνικης σκόνης η οποία έδωσε μια... άρρωστη νότα στις συνθήκες. Για να είμαι ειλικρινής δεν θυμάμαι λεπτομέρειες από εκείνη την ημέρα. Δε θυμάμαι καν γιατί υπήρξε μεταφορά σκόνης. Το μόνο που μου έχει μείνει στο μυαλό από εκείνη την ημέρα είναι το δειλινό της.

Λοιπόν, ακολουθήστε με: ακουστικά στ' αυτιά, Le vent nous portera, κλείστε τα μάτια και φανταστείτε πως είστε σε μια αχανή παραλία. Φυσάει ισχυρός άνεμος που σηκώνει την ελαφριά άμμο. Το σκηνικό κιτρινωπό. Βλέπετε με δυσκολία, όμως μπορείτε να διακρίνετε πως τα σύννεφα πηγαινοέρχονται σαν τρελά κι ο ουρανός έχει κλεισίματα και ανοίγματα. Νιώθετε τον ζεστό αέρα στο πρόσωπό σας, νιώθετε τη σκόνη να ξηραίνει τα χέρια σας, αισθάνεστε πως σας σκεπάζει κάτι βαρύ! Και τότε εμφανίζεται ο βασιλιάς της σκόνης, ο ήλιος! Για λίγα λεπτά μεν, αλλά ικανά για να εντείνουν την κιτρινωπή απόχρωση που άγγιζε το χρυσό φάσμα σε επιλεγμένα νέφη. Μετά λίγο πορτοκαλί, λίγο ροζ, και ύστερα χάθηκε το φως. Έπεσε η νύχτα, μα ο άνεμος δεν κόπασε, η σκόνη παρέμεινε. Τη φίλησε, βλέπετε, ο ήλιος, και έπρεπε να το γιορτάσει.

Τώρα ανοίξτε τα μάτια. Παρακάτω υπάρχουν φωτογραφίες από το ηλιοβασίλεμα της 11ης Φλεβάρη 2016. Τι λέτε, μοιάζει με αυτό που μόλις φανταστήκατε? Να σημειώσω πως προσπάθησα να είναι αυθεντικά τα χρώματα, παρόλο που η επεξεργασία ήταν άκρως επίπονη λόγω των αντιθέσεων και του χαμηλού φωτισμού που υπήρχαν ήδη στο τοπίο και αποτυπώθηκαν στη φωτογραφική. Άξιζε όμως τον κόπο, κι ελπίζω να δίνει μια εικόνα για το πόσο εντυπωσιακά... χρυσό ήταν εκείνο το δειλινό.

Η πόλη είχε αποκτήσει τις αποχρώσεις του ουρανού, κι ο κόσμος είχε γίνει απόκοσμος για λίγα λεπτά... 

Νοτιοανατολικά έως νοτιοδυτικά. 

Αυτό το συννεφάκι πάνω από τον Υμηττό άλλαζε συνεχώς σχήμα, μα όχι και θέση στον ουρανό. 

Λεπτομέρεια του ουρανού προς τα νότια-νοτιοανατολικά. 

Φωτιά στα σύνορα της γης!