Η γιορτή των χρωμάτων!

Σήμερα κάποιος άγγελος γιόρταζε και προσκάλεσε στη γιορτή του, σε ένα μακρύ ακίνητο σύννεφο πάνω από την Αθήνα, όλα τα χρώματα. Αυτή τη φορά όλα μαζί δεν έκαναν άσπρο, αλλά το χρώμα της φωτιάς, που δεν ξέρω αν ανήκει στο κόκκινο ή στο κίτρινο.

Το χρώμα απόψε ερχόταν κατά κύματα. Αρχικά, ο ήλιος φάνηκε δειλά στην άκρη του πελώριου νέφους, που παραμένοντας νωχελικά στο ίδιο πανύψηλο ''σημείο'', προϊδέαζε ότι θα το αγγίξουν και τα τελευταία χρώματα της μέρας. Το ακούμπισμα του ήλιου, καθώς έπεφτε, πάνω στις δυτικές πλευρές κάποιων χαμηλών νεφών, τα δόξασε κάνοντάς τα χρυσά για λίγο. Ύστερα ο ήλιος χάθηκε κάτω από τον ορίζοντα για άλλες πολιτείες, και τα χαμηλά σύννεφα συνέχιζαν τον αργό δρόμο τους κουβαλώντας την ανωνυμία του γκρίζου χρώματος – το μεγάλο, πανύψηλο σύννεφο παρέμενε ατάραχο, ακόμη αφώτιστο, αν και δεν έδειχνε να νοιάζεται.

Το δεύτερο κύμα χρωμάτων φαινόταν μακριά στα βορειοανατολικά, κόκκινο σαν φωτιά στο βάθος, στην άλλη άκρη του πελώριου νέφους. Πριν προλάβουν τα χαμηλά σύννεφα να διασχίσουν στην Αθήνα, βάφτηκαν διαδοχικά με πορτοκαλί, κόκκινα και ροζ, αυτή τη φορά σε όλες τους τις πλευρές. Τα χρώματα άγγιξαν και το μακρύ σύννεφο, φωτίζοντας όλη τη βάση του, από βορρά σε νότο κι από δύση σε ανατολή· έτσι φάνηκαν χιλιάδες μικρές προεξοχές και τεθλασμένες γραμμές που έδιναν την εντύπωση ρωγμών σε αυτό το πελώριο ταβάνι για εμάς, αλλά πάτωμα για τους αγγέλους.

Τα χρώματα της φωτιάς ήρθαν, έκαψαν και έφυγαν βιαστικά. Αυτά τα λεπτά που δεν έφταναν για εμάς, ήταν αρκετά για τη γιορτή του άγγελου. Αναρωτιέμαι όμως, όλος ο καπνός αυτής της απέραντης φωτιάς, πού να πήγε;

Καταιγίδα μου... (25/11/2019)

Δίχως αμφιβολία, για εμένα το εντυπωσιακότερο στοιχείο της νυχτερινής καταιγίδας ήταν η χαμηλή νέφωση που ακολούθησε του κύριου περάσματος. Θυμάμαι πολύ σπάνια να παρατηρώ παρόμοια σκηνικά, γι' αυτό και η προσοχή μου γοητεύτηκε τόσο πολύ. Λίγο πριν τις 6 το πρωί, ο Λυκαβηττός ήταν κρυμμένος κατά το ήμισυ από χαμηλές νεφώσεις που έπαιζαν εντυπωσιακό κρυφτό με τα φώτα του λόφου, προσθέτοντας μαγεία σε ένα ούτως ή άλλως μυστήριο σκηνικό. Το ίδιο και τα Τουρκοβούνια, σκεπασμένα από μια αφράτη νέφωση, με δύο φώτα να ξεχωρίζουν στο κέντρο της, σαν να ανήκαν στο νέφος κι όχι στο λόφο. Το ίδιο και ο Υμηττός, οι παρυφές του οποίου ήταν καλυμμένες από μια ανομοιόμορφη ομίχλη, από το ύψος της Καισαριανής ως και την περιφερειακή Υμηττού, κάνοντας το βουνό να μοιάζει θεμελιωμένο πάνω τους, και άρα ευκίνητο, μυστηριώδες, παραμυθένιο...

Η καταιγίδα στην Αθήνα ήταν δυνατή (Αμπελόκηποι: 117,6 mm/hr, Γκάζι: 225,8 mm/hr, μέσος συνολικός απολογισμός γύρω στα 30 mm) και είχε διάρκεια σχεδόν δύο ωρών, παρόλο που το μέτωπο έσπασε ακριβώς από πάνω της, με τα ηλεκτρικά να καταχτυπούν τη δυτική Αττική, αρχικά, και να περνούν νότια του Λαυρίου και στον νότιο Ευβοϊκό, στη συνέχεια. Ωστόσο οι λάμψεις δεν έλειψαν καθόλου, και μερικές μάλιστα ήταν ιδιαίτερα έντονες, φέρνοντας τη μέρα πριν τον ήλιο. Από τη δική μου παρατήρηση, η συντριπτική πλειοψηφία αυτών ήταν ενδονεφικές, χωρίς φυσικά η εποπτεία μου να είναι πλήρης. Κατάφερα να αιχμαλωτίσω δύο στιγμές παρουσίας των λάμψεων στον ουρανό της Αθήνας, με τη δεύτερη φωτογραφία να πιάνει οριακά μια αστραπή σαν τρίαινα, που σύρθηκε σε όλο τον βορειοανατολικό ουρανό. Έγινα μάρτυρας και μιας ακόμη καταπληκτικής αστραπής, που σαν λουρί κρεμάστηκε πάνω από τη βορειοανατολική Αθήνα για αρκετά κλάσματα του δευτερολέπτου ώστε να τη δω ολόκληρη, να την απολαύσω με λεπτομέρεια και να την αποτυπώσω στο νου μου κα την καρδιά πριν εξαφανιστεί, κι ας μην έμεινε σαν φωτογραφία. 

Χρειαζόμουν μια καταιγίδα της φύσης να πυροδοτήσει με τις εικόνες της μια καταιγίδα της ποίησης. Κάπως έτσι απολαμβάνει στο έπακρο κανείς τέτοια δώρα, κάπως έτσι μπαίνουν μέσα του οι λάμψεις των αστραπών και οι ήχοι της βροχής, παράγοντας νέους ήχους και χρώματα από την παλλόμενη ψυχή του. Έτσι εκτιμάς και αγαπάς όλες τις στιγμές της καταιγίδας, έτσι μετέχεις σε όλη την εξέλιξή της, κι ας είναι "φτωχό" το φωτογραφικό υλικό που μένει. Σ' ευχαριστώ Καταιγίδα μου...

Το ναυάγιο του ήλιου...

Η μέρα έδυσε. Ο ήλιος άφησε για μια ακόμα φορά πίσω του χρώματα για τα οποία θα άξιζε να πεθάνει κανείς, βουτώντας μέσα τους, πέφτοντας πάνω τους. Ο Λυκαβηττός είναι γεμάτος τουρίστες. Δεν ξέρω κανέναν· βγάζω το σημειωματάριο και του μιλώ τούτα τα λόγια – oι λευκές του σελίδες είναι τόσο δεκτικές...

Η πόλη ετοιμάζεται να φορέσει τα νυχτερινά της φώτα κάτω από ένα ροζ σύννεφο κι έναν ουρανό που από κίτρινος γίνεται ανοιχτός μωβ. Οι κορυφογραμμές στα δυτικά, που δεσπόζουν πάνω στο πορτοκαλοκόκκινο του ορίζοντα, μαζεύουν τώρα τα δίχτυα τους γεμάτα από τα σύννεφα της ημέρας και την πύρινη σφαίρα που μόλις πριν λίγο βούλιαξε πίσω τους. Ο ήλιος έφυγε χωρίς να μιλήσει στα σύννεφα· απλώς βρισκόταν στο πλάι τους. Το χειρότερο είναι πως υπάρχει τόσο θερμόαιμος που εκείνα του γίνονται απόμακρα και στέκουν σιωπηλά απέναντί του ή δίπλα του. Ο ήλιος αισθάνεται πως δεν θ' αντέξει άλλο ξημέρωμα, καθώς χάθηκε αργά, νωχελικά...

Η Ακρόπολη μόλις φωτίστηκε, πορτοκαλί κίονες ανάμεσα σε μια ακαθόριστη γκριζομπλέ σκιά με κάποιες πιο ανοιχτές λεπτομέρειες. Ένα δεύτερο αεροπλάνο διασχίζει τον ροζ ουρανό πάνω απ' την ακτογραμμή του Σαρωνικού. Λίγο πιο δίπλα, ο ουρανός είναι βαμμένος με το τελευταίο γαλάζιο, ένα καθαρό γαλάζιο που αρχίζει να προσβάλλεται από ένα κίτρινο.

Πέρασε λίγη ώρα ακόμα. Η πόλη τώρα είναι κατάστικτη από πανέμορφα πολύχρωμα φώτα· οι μεγάλες οδικές αρτηρίες διαγράφονται ευκρινώς και στο νότιο ουρανό φάνηκαν δύο αστέρια – δεν ξέρω ποια είναι. Τούτος ο ουρανός της δύσης, λίγο μετά τη δύση, μοιάζει με ένα παράθυρο που ετοιμάζεται να κλείσει. Έτσι τα φώτα τρέχουν για να προλάβουν να μείνουν εντός του, ακτίνες φωτός έρχονται προς το μέρος μου και φεύγουν δίπλα απ' το κεφάλι μου. Το θέαμα απλώνεται και στις τέσσερις διαστάσεις, πάνω, κάτω, δεξιά κι αριστερά, και κονταροχτυπιέται με το σκοτάδι που επίσης κυριαρχεί στις τέσσερις διαστάσεις, αλλά πίσω μου. Ακόμα και οι ποιητές αδρανούν μπροστά σε τέτοιους ουρανούς, σ' αυτές τις στιγμές της συμφιλίωσης φωτός και σκιάς, θερμών και ψυχρών χρωμάτων, έτσι που το αποτέλεσμα να είναι ο ωραιότερος και πιο εκθαμβωτικός πίνακας της φύσης.

Τώρα πια σκοτείνιασε πολύ. Στο σκοτάδι φαίνεται καλύτερα η πυρκαγιά μέσα μου. Ερωτεύτηκα· και αποκαταστάθηκε η σχέση μου με τη Μεγάλη φύση, – είμαστε και πάλι κρυφοί εραστές, αφού βλέπει ταυτόχρονα πολλά πρόσωπα μένοντας ωστόσο παρθένα. Ερωτεύτηκα, μα δεν είμαι χαρούμενος, ούτε συμπληρώθηκε η μοναξιά μου. Ξεχάστηκα με την απίθανη ομορφιά του δειλινού, η καρδιά μου ηρέμησε και το σώμα ήπιε λίγα από εκείνα τα μαγικά χρώματα, οπότε θα αντέξει λίγο ακόμα. Μέχρι να βυθιστώ ξανά πίσω από τις βουνοκορφές μιας θλίψης, να γίνω ήλιος ντυμένος με μαύρη νύχτα που θα ανατείλλει για να στενοχωρήσει...

Ιριδισμοί στο νέφος πάνω από τον ήλιο. (λεπτομέρεια της προηγούμενης εικόνας)

Στην επαρχία του Λιγούστρου, στα νότια του Μικρού Κήπου.

Σήμερα θα ταξιδέψουμε με το όχημα της φωτογραφικής μηχανής στους κακοτράχαλους κορμούς του ψηλού λιγούστρου στην νότια άκρη του μπαλκονιού. Το δύστυχο αυτό φυτό, που παλιότερα καμάρωνε ως το πιο ανεπτυγμένο του μικρού κήπου, έχει βυθιστεί τις τελευταίες εβδομάδες σε μια μελαγχολία από τις άσχημες: τα φύλλα του ξεράθηκαν, έγιναν καστανόξανθα, ύστερα κάτι μεταξύ μαόνι και μαρόν, κοινώς ένα σκούρο καφέ με μπορντώ χροιά, και μια πρόσφατη δυνατή καταιγίδα έριξε τα μισά και πλέον από αυτά χάμω ή τα πέταξε από το μπαλκόνι. Από όσα έμειναν να στολίζουν τα κλαδιά, μονάχα μερικά φυλλαράκια μετρημένα στα δάχτυλα των χεριών έχουν κρατήσει το πράσινο χρώμα τους, αν και ήταν κι αυτά καμένα στις άκρες, μαυρισμένα κι εύθραυστα. Μπορείτε να φανταστείτε την απογοήτευση του ίδιου του λιγούστρου, το οποίο έβλεπε όλες τις υπόλοιπες γλάστρες που απλώνονται μπροστά του με ύψη χαμηλότερα από το δικό του, να αυξάνονται και να χρωματίζονται αντίθετα από ό,τι θα περίμενε κανείς βάσει εποχής, και εκείνο να φθίνει τόσο σε αποχρώσεις όσο και σε ευλυγισία. Μπορείτε να υποθέσετε και την πίκρα που δοκίμασα εγώ αρχικά βλέποντας την κατάπτωσή του, όσο κι αν η πρόοδος των υπόλοιπων λουλουδιών με συνεπήρε έκτοτε. Ας επανέλθουμε όμως στη σημερινή, ηλιόλουστη ημέρα με τα ωραία σύννεφα...

Περιμένοντας τις καταιγίδες έξω στο μπαλκόνι, δε μπορούσα να μη σταματήσω το βλέμμα μου στις ολάνθιστες διμορφοθήκες της μεγάλης ζαρντινιέρας. Έφτά από εκείνα τα κατακίτρινα, σαν μαργαρίτες, άνθη δεσπόζουν πάνω σε πυκνά δροσερά φύλλα ενός πράσινου χρώματος που είναι πιο κοντά στο κίτρινο παρά στο μπλε και που σκουραίνει ήπια. Δίπλα λοιπόν βρίσκεται η μεγάλη γλάστρα με το λιγούστρο που συνολικά σε ύψος πλησιάζει τα δύο μέτρα. Θέλοντας να φωτογραφίσω ένα σύννεφο που φαινόταν καλά μόνο δίπλα στο κάγκελο, πίσω από τη γλάστρα, το πλησίασα τόσο πολύ ώστε αγκάλιασα τα κλαδιά του· και ενώ το βλέμμα μου χοροπηδούσε πάνω στις αμέτρητες μικρές ηλιοφώτιστες προεξοχές του νέφους, κάποια στιγμή έπεσε πάνω σε ένα από τα κλαδιά. Είδα τότε μια λαχανί απόχρωση πολύ ξένη προς την εικόνα ενός ξεραμένου φύλλου. Παίρνοντας την προσοχή μου από το νέφος και ρίχνοντάς την πάνω στο ταλαίπωρο φυτό, διαπίστωσα με χαρά πως πλέον σε δεκάδες σημεία πετάγονται καταπράσινα φυλλαράκια ενωμένα και φουριόζα, σαν να περιστρέφονται μεταξύ τους σε έναν αναστάσιμο χορό. Το λιγούστρο ζούσε όλον αυτό τον καιρό μέσα στους κορμούς του, ενθαρρύνοντας τους ίδιους τους χυμούς του και τώρα δικαιώθηκε για την υπομονή του! Και δες μέρα που διάλεξαν τούτες οι παραφυάδες να κάνουν τα πρώτα τους βήματα, μέρα ανάλαφρη και μαλακή, όπως τα σύννεφα του σημερινού ουρανού, που θά 'ναι για πάντα τα σύννεφα του Νοέμβρη... Ας γεμίσει λοιπόν και πάλι πράσινα χρώματα με κίτρινες λεπτομέρειες αυτή η γωνιά του μπαλκονιού, του μικρού κήπου!