Ένας θαυμάσιος περίπατος. (11/10/2019)

«Εκείνο που εμείς νιώθουμε ως άνοιξη, για το Θεό δεν είναι παρά ένα φευγαλέο, αχνό χαμόγελο που περνά πάνω απ’ τη Γη. Μοιάζει τότε εκείνη κάτι να θυμάται, το καλοκαίρι το διηγείται σε όλους ωσότου μες στην απέραντη, φθινοπωρινή σιωπή να κατακτήσει τη σοφία εκείνη, με την οποία εμπιστεύεται τον εαυτό της σ’ όσους είναι μόνοι. Ακόμη κι αν βάλουμε όλη την άνοιξη που ζήσαμε μαζί εσείς κι εγώ, δεν θα φτάσει να γεμίσει έστω και ένα απ’ τα δευτερόλεπτα του Θεού. Για να νιώσει την άνοιξη ο Θεός θα πρέπει εκείνη να μην περιοριστεί στα δέντρα και τα λιβάδια, παρά να βρει έναν τρόπο να θεριέψει και μέσα στους ανθρώπους, διότι τότε, θά ‘λεγε κανείς, δεν συντελείται στο χρόνο παρά στην αιωνιότητα και ενώπιον της θεϊκής πρόνοιας.» (Rainer Maria Rilke, Ο οδηγός του ποιητή για τη ζωή, σελ. 204, εκδ. Πατάκη, 2006)

Ένας θαυμάσιος περίπατος στον φθινοπωρινό - με ανοιξιάτικες πινελιές - Υμηττό. Χωρίς περαιτέρω λόγια...

Δυστυχώς μια πανοραμική αποτύπωση δεν μπορεί να δώσει το μεγαλείο αυτού του θεάματος: 180 μοίρες στο πλάτος και σχεδόν 90 στο ύψος, γεμάτες πράσινο. Σου κόβεται η ανάσα μόλις καταλαβαίνεις τη θέα, γυρνώντας το βλέμμα προς το βουνό στο τέλος της ανάβασης στη θέση Οχύρωση.

Χαμός...

Βάλθηκ' ο καιρός, θαρρείς, να μας ξεπληρώσει κάποια χρωστούμενα. 

Κι εμείς, αχόρταγοι με φωτογραφικές σαν στόματα στα χέρια, 

στήνουμε καρτέρι και γεμίζουμε 

το μέσα μας μ' επιβλητικά χρώματα και δυνατούς ήχους. 

Και στο τέλος πάντοτε σκεφτόμαστε το κάτι παραπάνω... 

Σήμερα, σαν συνέχεια του χθες, μας την έκανε τη χάρη. 

Γλεντήσαμε και χορέψαμε, λοιπόν, στο ρυθμό του χαλαζιού, 

που πρώτη φορά βλέπω τόσο μεγάλο! 

Κι ύστερα, όταν η καιρική βία έπαυσε κι ο ήλιος

ζέστανε πάλι για λίγο τον αέρα, 

εμείς γυρίσαμε την πλάτη στον ουρανό 

και το βλέμμα στο χώμα το ποτισμένο απ' τη βροχή· 

δεν αιωρούμαστε πλέον άναυδοι και γαλήνιοι 

σαν σκόνη στον ήρεμο ουρανό μετά την καταιγίδα. 

Πώς θα ζει για πάντα μέσα μας τούτη η καταιγίδα;

(Τρομερή χαλαζοκαταιγίδα σήμερα, 04/10/2019, το μεσημέρι στην ανατολική Αθήνα, μια ακόμη πρωτόγνωρη εμπειρία. Με χρονολογική σειρά οι φωτογραφίες, πλην της πρώτης, φυσικά.) 

Μια υπερκαταιγίδα σάρωσε την βορειοδυτική Αττική. Με αυξημένη την υγρασία και περιορισμένη την ορατότητα, μπορούσα να διακρίνω μονάχα μερικές γραμμώσεις. Σίγουρα υπό άλλες συνθήκες, θα ήταν ένα εξωπραγματικό θέαμα.

Υπήρξε ανατροφοδότηση της γραμμής καταιγίδων κατά μήκος του δυτικού Σαρωνικού, με τις νεφώσεις να πυκνώνουν πάνω απ' το λεκανοπέδιο και τους σχηματισμούς να γίνονται απειλητικοί και να πλησιάζουν από τα δυτικά.

Και σύντομα, μια νέα καταιγίδα άρχισε να ωριμάζει μέσα στον κόλπο...

Πλησιάζοντας ταχύτατα τα ενδότερα τμήματα της Αθήνας, "καταπίνοντας" την Ακρόπολη και σπέρνοντας ανέμους με θυελλώδεις ριπές.

Ξεκίνησε με χοντρό χαλάζι προτού καν η υετοκουρτίνα φθάσει στην περιοχή!

Δεν άργησε να γίνει χαμός, με το χαλάζι (2-4 εκατοστά κατά μέσο όρο) να κυριαρχεί της βροχής. Άτυχα κλαδιά...

Φαντασμαγορική αποχώρηση!

Επιτέλους, μια καταιγίδα-όνειρο!

Είχε καιρό να βρέξει "κανονικά" - γιατί μια δυό φορές μέσα στον Σεπτέμβρη είδαμε τον ουρανό να μαυρίζει και να ποτίζει την πόλη. Όμως το φθινόπωρο δεν είχε κάμει ακόμη αισθητή την παρουσία του, μέχρι σήμερα το μεσημέρι· μέχρι αυτήν την ονειρική καταιγίδα. Αυτή ήρθε - και μαζί της το φθινόπωρο - με τον πλέον εντυπωσιακό τρόπο. Μου είναι δύσκολο να περιγράψω το πόσο με εντυπωσίασε ο σχηματισμός των νεφών, σε μια δομή που σπάνια βλέπουμε στην Αθήνα (τουλάχιστον όσο θυμάμαι εγώ!). Δυσκολεύομαι αλήθεια να καταλάβω πως με μια ματιά στις αντιθέσεις της μού 'φυγ' η κούραση σαν φρέσκια σκόνη που δεν έχει πετρώσει απ' τον καιρό. Μου είναι δύσκολο να φορτώσω στις λέξεις το βάθος της χαράς που μου χάρισαν αυτές οι στιγμές... Ένιωθα πως κάτι σπουδαίο συμβαίνει, κάτι που είναι ικανό να με κρατήσει ζεστό ψυχικά και να με εμπνεύσει μετά από καιρό! Οπότε, αφήνοντας τις εικόνες να μιλήσουν μεταξύ τους και μαζί σας, θα αρκεστώ σε ένα απλό: Επιτέλους! Γιατί μια καταιγίδα ταιριάζει περισσότερο να συμβολίζει τη ζωή μας...

Υ. Γ.: Η μέρα ξεκίνησε με όμορφα παιχνιδίσματα της ομίχλης στην κορυφή του Υμηττού. Η καλή μέρα απ' το πρωί δεν φαίνεται εξάλλου; 

Σε μεγέθυνση.