Να τί χρειάζεσαι για να φτιάξεις έναν πίνακα: την οθόνη ενός κινητού και
ένα μικρό, ασήμαντο πούπουλο που προσγείωσε ο αέρας από τη
μπαλκονόπορτα στα πλακάκια της κουζίνας. Όμως αυτές οι ασήμαντες
λεπτομέρειες, που εύκολα τις αγνοούμε, τις μαζεύουμε με μια σκούπα και
τις πετάμε στα σκουπίδια, ή από τις οποίες γυρνούμε περιφρονητικά το
κεφάλι, αυτές είναι που μας διαπλάθουν εσωτερικά κάνοντάς μας παιδιά,
μικρά παιδιά που χαίρονται εύκολα και αγαπούν πολύ. "Συμβαίνει οι περισσότεροι
άνθρωποι να αγνοούν παντελώς πόσο όμορφος είναι ο κόσμος και πόση
μεγαλοπρέπεια φανερώνεται στα πιο μικρά πράγματα, σ' ένα λουλούδι, σε
μια πέτρα, στο φλοιό ενός δέντρου ή στο φύλλο μιας σημύδας. Οι ενήλικες,
που έχουν δουλειές και έγνοιες και βασανίζονται με λεπτομέρειες και
τίποτ' άλλο, παύουν σιγά-σιγά να βλέπουν όλα ετούτα τα πλούτη που τα
παιδιά, όταν είναι προσεχτικά και καλά, γρήγορα τ' αντιλαμβάνονται κι
αρχίζουν να τ' αγαπούν με όλη τους την καρδιά. Και όμως θα ήταν ό,τι πιο
όμορφο, αν από την άποψη αυτή όλοι οι άνθρωποι παρέμεναν προσεκτικά και
καλά παιδιά, μ' ένα αίσθημα αγαθότητας και ευσέβειας, και αν δεν έχαναν
την ικανότητα να χαίρονται το ίδιο αντικρίζοντας το φύλλο μιας σημύδας ή
το φτερό ενός παγωνιού ή τη φτερούγα μιας κουρούνας, όσο και
αντικρίζοντας μια μεγάλη οροσειρά ή ένα λαμπρό παλάτι. Το μικρό δεν
είναι μικρό καθαυτό, ούτε και το μεγάλο μεγάλο. Ένα κάλλος, μεγάλο και
αιώνιο, διατρέχει τον κόσμο ολόκληρο και είναι δίκαια μοιρασμένο σε
μικρά και μεγάλα πράγματα· διότι ως προς τα σημαντικά και τα ουσιώδη δεν
υπάρχει αδικία σ' ολόκληρη τη γη." (Rainer Maria Rilke, Ο οδηγός του ποιητή για τη ζωή, σελ. 187-188, εκδ. Πατάκη, 2006) |