Οι πρώτες θερμικές καταιγίδες... (26/03/2019)

Σήμερα, Τρίτη 26 Μαρτίου 2019, απολαύσαμε τα πρώτα δείγματα θερμικής αστάθειας στην Αττική. Οι πανέμορφες νεφώσεις με τις ακαταμάχητες "εσοχές" και τα παιχνίδια φωτός-σκιάς αναπτύχθηκαν στη βορειοδυτική Πάρνηθα.

Μια νύχτα με χαμογελαστή Πανσέληνο...

Τελικά, το θυμικό μας είναι πανίσχυρο και χρωματίζει καθετί που βλέπουμε, σκεφτόμαστε, πράττουμε, όπως η ζωγραφική με λαζούρες. Και η φύση αρκείται να συμβαδίζει με το συναίσθημα και τη διάθεση της στιγμής, παραμένοντας πάντα όμορφη. Θαρρώ πως είμαστε τόσο συνδεδεμένοι με τη φύση που μας περιβάλλει - που ζει μέσα μας, θα έλεγα! -, ώστε το πινέλο της διάθεσης ανακατεύει την παλέτα της φύσης. Η διάθεσή μας χρωματίζει ό,τι έχει ήδη σχεδιαστεί προαιωνίως ως φύση. 

Μπορούμε να αναπτύξουμε ολόκληρο στοχαστικό δοκίμιο για την σχέση μας με τη φύση. Αυτό που μετράει όμως είναι πάντα η στιγμή· και δεν έχει υπάρξει πιο χαμογελαστή Πανσέληνος από τη χθεσινοβραδινή στην Αθήνα. Δεν ξέρω αν ήταν υπερπανσέληνος. Ξέρω όμως πολύ καλά πως γελούσε ολόκληρη με ένα χαμόγελο τόσο λαμπερό, τόσο πηγαίο, τόσο "έτσι όπως πρέπει να είναι"... Και στην ταράτσα εσύ να μην το πιστεύεις, να πηγαίνεις πέρα-δώθε με τα χέρια στις τσέπες και να σου ξεφεύγουν χαζά, σπασμωδικά γέλια σαν λυγμοί και να ρίχνεις κλεφτές ματιές στην Πανσέληνο, μήπως και είναι όλα της φαντασίας σου. Μα όχι, είναι όλο αληθινό, είναι όλο δικό σου! Μια ευλογία ζωγραφισμένη με μια καμπύλη γραμμή, ένα πέταγμα της ψυχής, την οποία δεν ένιωθες μέσα στο σώμα αλλά να έχει φύγει. Μπορεί να είχε κιόλας φτάσει στον Ήλιο της νύχτας, μπορεί να είχε φτάσει εκεί που βρίσκεται η Θάλεια, ο Γιώργης, η Μαρία, ο Παντελάκης, ο Αλέξανδρος, η Μαρίζα, ο κυρ-Κώστας, η Μυρτώ με τη μικρή της κορούλα, ο παπα-Γιάννης, ο Νίκος και η Ευτυχία, ο Βαγγέλης, η θεία Κατερίνα, κι όπου αλλού βρίσκεται η σκέψη κατά καιρούς· στο νωτισμένο απ' την υγρασία χώμα του χωριού στην Κέρκυρα, στις ευρωπαϊκές κοσμοπρωτεύουσες που θέλεις να πας, σ' ένα καράβι που διασχίζει τον Ειρηνικό, στη χιονισμένη κορυφή του Ταϋγέτου όπου αγγίζεις το γαλαξία, μακρύτερα απ' την Πανσέληνο [η φωνή σβήνει], κάπου... εκεί...... Όλες οι στιγμές, το παρελθόν παρόν, στο τώρα που νοητά γίνεται μέλλον.

Ακολουθούν μερικές μάλλον πενιχρές φωτογραφίες από μια νύχτα αξέχαστη. Ο δυνατός βοριάς σε πάγωνε και μερικά γοργά σύννεφα ήταν οι καλύτεροι συνοδοί στην λαμπερή πρωταγωνίστρια του ουράνιου θόλου. Ο αληθινός πρωταγωνιστής όμως ήσουν εσύ, έτοιμος να εκραγείς από αδρεναλίνη σκορπίζοντας παντού την υπέρμετρη αισιοδοξία των στιγμών. Εσύ, ο ήρωας που ταξίδεψε απ' το ναδίρ στο ζενίθ σε μια στιγμή· εσύ πάντα με τη μουσική στ' ακουστικά. 

Υ.Γ.: Μακάρι να μπορούσα να "πλησιάσω" περισσότερο το αντικείμενο... Η μακρά έκθεση όμως αποζημίωσε και με το παραπάνω, ιδιαίτερα στα πιο κοντινά κάδρα.

https://flic.kr/p/2fjC8oo

https://flic.kr/p/24MHUY8

https://flic.kr/p/2fphqUK

Καταφύγιο... (09/03/2019)

Τι είμαστε άλλωστε όσο σηκωνόμαστε το πρωί κι ένας άνεμος έξω, μια λάμψη, ένα κελάηδισμα στον αέρα μπορεί να μας τα πάρει όλα και να μας κάνει ό,τι θέλει; [...] Όταν είμαστε διαρκώς ανεπαρκείς στον έρωτα, ανασφαλείς στις αποφάσεις και ανήμποροι απέναντι στο θάνατο, πώς είναι δυνατόν να υπάρξουμε; (Η Σοφία του Ρίλκε, σελ. 109, 114-115)

Κάτι τέτοια δειλινά δικαιώνουν και απαντούν στο μεγάλο ποιητή. Γιατί σε αυτά τα χρώματα βαπτιζόμαστε ξανά, για αυτά υπάρχουμε και σε αυτά θα καταφεύγει πολλές φορές η σκέψη όταν θα ψάχνει κάτι επίγειο να κρατήσει για λίγο τους πόθους και το δάκρυ, την έμπνευση.

Μια πόλη που θαυμάζει το ηλιοβασίλεμα, ή μήπω είμαι μόνος...;

Η συμμορία των δειλινών· κάθε ανοιξιάτικο απόγευμα θα τους δεις να κόβουν βόλτες πάνω απ' την πόλη, αλλάζοντας συνεχώς στέκι.

Σαν Άγγελος που απομακρύνεται, ακολουθώντας το Φως.

Η ώρα των σκέψεων.

Το ανοιχτό παράθυρο, όπως εκείνοι οι μοιραίοι, οι αναστατωμένοι, που δεν έχουν ύπνο, προσπαθώντας να τακτοποιήσουν, να υπηρετήσουν - ποιος ξέρει; - τις σκέψεις και τα έργα τους· οι καλλιτέχνες και οι στοχαστές που πια κρύβονται ανάμεσά μας...

Καταιγίδα των ονείρων... (15-16/12/2018)

Η νύχτα της 15ης προς 16η Δεκεμβρίου 2018 θύμισε κάτι από το ένδοξο τροπικό φθινόπωρο του 2014. Τότε, έχοντας αφοσιωθεί απόλυτα στην παρατήρηση του καιρού - είτε έξω στη δράση, είτε μέσω του διαδικτύου -, στάθηκα τυχερός και έζησα αρκετές δυνατές και φαντασμαγορικές καταιγίδες σε μικρό χρονικό διάστημα. Οι περισσότερες μάλιστα ήταν νυχτερινές, γεγονός που εμπλούτιζε το θέαμα με εκπληκτικούς κεραυνούς.

Η καταιγίδα της νύχτας εκείνης ξύπνησε, λοιπόν, τη μνήμη εκείνων των γοργών χαμηλών νεφώσεων, των παραφουσκωμένων κορυφών - έτοιμων να εκραγούν· κι ανατινάζονταν στ' αλήθεια! - και των καλοσχηματισμένων shelf· εμφάνισε σαν όραμα εκείνες τις εκτυφλωτικές λάμψεις και τις φωτεινές διόδους που ένωναν ουρανό και γη· επανέφερε μια ιδέα της γεμάτης αδρεναλίνη εμπειρίας των ματιών, του σκιρτήματος της καρδιάς και του τρέξιμου των ποδιών πέρα-δώθε στην ταράτσα και στα μπαλκόνια· και έκανε ένα κορμί, που πλέον του λείπει ενέργεια μα του περισσεύει φαντασία, να χαρεί. Και να αντέξει την κούραση του μεσονυκτίου, στήνοντας ένα τρίποδο και συντονίζοντας τις αισθήσεις της όρασης και της αφής με την αστάθεια της καταιγίδας, ψάχνοντας μια περιγραφική αποτύπωση που θα μείνει στο χρόνο. Και πέτυχε! Και τώρα, σχεδόν 3 μήνες μετά, εκείνη η καταιγίδα (η πρώτη με την dslr φωτογραφική) παραμένει ζωντανή σε τούτο το άρθρο, επιβεβαιώνοντας πως, όσο κι αν ξεχνιόμαστε, οι καταιγίδες πάντοτε θα μας ξυπνούν αναζωογονητικά. Γιατί,

εκεί χαμηλά - τόσο κάτω που έχουμε φτάσει - βύθισέ μας, 

ρίξε καταιγίδα και πνίξε το κακό μας. 

Με τις βροντές συγκλόνισέ μας 

και με το χαλάζι χτύπα μας αλύπητα, μήπως κι αλλάξουμε. 

Αλλά και με τους κεραυνούς σου σαγήνευέ μας 

και φώτιζε το δρόμο στη νυχτιά της ζωής.

Υ.Γ.: Σε κάποιες φωτογραφίες έχω παραθέσει το αντίστοιχο link flickr, αλλά εκεί μπορείτε να βρείτε και τις υπόλοιπες (που δεν έχουν link).

Όταν βιάζεσαι να στήσεις και να πατήσεις το κουμπί, κι όμως ξεχνάς τις βασικές ρυθμίσεις...

Καταιγιδοφόρος ορίζοντας!

Η δομή της καταιγίδας καθώς εισέβαλλε στο λεκανοπέδιο. Στο βάθος, αριστερά της Ακρόπολης, ο Πειραιάς έχει παραδοθεί στις βροχοκουρτίνες, ενώ τα ηλεκτρικά εστιάζονται στα Ν-ΝΑκά τμήματα του πυρήνα. Όλα τα λεφτά είναι όμως η κορυφή του νέφους, η οποία σε γρήγορη κίνηση μοιάζει εκνευρισμένη, έτοιμη να εκραγεί! https://flic.kr/p/Tg2PPf

Πιο κοντά οι κεραυνοί...

https://flic.kr/p/RCStmH

https://flic.kr/p/RCSsLK

Πολύ ενδιαφέρων σχηματισμός στ βάση της καταιγίδας, καθώς αυτή ωρίμαζε πάνω από τα ΝΔκά προάστια. https://flic.kr/p/2e1osGa

Η θέα προς τα ΒΔκά ήταν εξίσου εντυπωσιακή, με τη χαρακτηριστική νέφωση whale's mouth (στο βάθος δεξιά) να "καταπίνει" το λεκανοπέδιο. Τα σύννεφα κινούνταν πολύ γρήγορα... https://flic.kr/p/24MJ5C8

https://flic.kr/p/2e1oqYR

https://flic.kr/p/RCSqhg

Από τις άτυχες στιγμές ενός καταιγιδοκυνηγού· χαμένες ευκαιρίες, μερικές φορές μοναδικές κι ανεπανόρθωτες.

 

Η μεγαλειώδης ανταμοιβή... https://flic.kr/p/2fphDep

Σαν σίγμα τελικό, μόνο που δεν είχε ειπωθεί ακόμη η τελευταία λέξη...

Βρέχει και στην Ακρόπολη πλέον. Η καταιγίδα πλησιάζει, ο άνεμος ενισχύεται.

Πιο κοντά στον πυρήνα. Μπορούσες να ακούσεις τη βροχή να πλησιάζει, οι πρώτες σταγόνες προειδοποιούσαν, ο άνεμος αφαιρούσε σταθερότητα από το τρίποδο και άρχιζες να σκέφτεσαι πως πρέπει να αποχωρήσεις σιγά-σιγά· οι κεραυνοί ήταν δυνατοί και κοντινοί πλέον.

ΜΠΑΜ! Το πιο εντυπωσιακό καρέ της βραδιάς, ένας κεραυνός στην καρδιά της Αθήνας, που παραδινόταν ολοένα και περισσότερο στις ορέξεις των στοιχείων της φύσης. Ταυτόχρονα, ήταν ένα σινιάλο πως έπρεπε πια να καταφύγω μέσα στο κτήριο. Πολύ σύντομα άρχισε δυνατό ανεμόβροχο - για λίγα δευτερόλεπτα έριξε και χαλάζι. https://flic.kr/p/2fphCkR

It's all about light! ~ 28/02/2019

Ήταν μια καταπληκτική βραδιά. Το βοριαδάκι που φυσούσε, και χάρη στο οποίο η ορατότητα ήταν αυξημένη, σε έκανε να κόβεις βόλτες στην ταράτσα, προκειμένου να μην μένεις ακίνητος, αλλά ήταν το ιδανικό συμπλήρωμα - σαν soundtrack - της εμπειρίας. 

https://flic.kr/p/RCShz2

https://flic.kr/p/2fjC94S