In Athens' vains ~ 27/12/2018

https://flic.kr/p/2fphy4p

https://flic.kr/p/24MHXRc

https://flic.kr/p/2eijTtQ

https://flic.kr/p/RCS8xV

12/12/2018 ~ Ένα κρυστάλλινο δειλινό...

Με μια διαύγεια εκπληκτική, κρυστάλλινη, με τσουχτερή ψύχρα που πάντοτε το κάνει ακόμη καλύτερο, και με τη μυρωδιά των τζακιών να θυμίζει πως είμαστε για τα καλά στον χειμώνα και πλησιάζουν Χριστούγεννα, συνέθεσε η φύση το κρυστάλλινο - στα μάτια μου τόσο εύθραυστο - δειλινό του Αγ. Σπυρίδωνα, μέσα στο οποίο πλάγιασε και ξεκουράστηκε για τη νύχτα...

Η φύση συνέθεσε. Εμείς στέκουμε· απλά στέκουμε. Και τα μάτια μας γίνονται ο βυθός όπου αναπαύονται τα χρώματα του τοπίου: κάποια χρυσά, κάποια μεταξύ γκριζωπού μπλε και μωβ και πολλά πορτοκαλιά, μαζί με μια κόκκινη γραμμή - στ' αλήθεια γραμμή - που γίνεται σύνορο του ορίζοντα, μεταξύ όσων βλέπουμε κι όσων δεν βλέπουμε.

Και ενώ εμείς στέκουμε αμήχανοι εξωτερικά, αλλά μ' έναν εσωτερικό κόσμο που έχει λαμπαδιάσει από την επιθυμία και χορεύει στη μουσική που μόνο εκεί μέσα ηχεί, ο έναστρος ουρανός, αυτό το καταφύγιο των μύχιων στεναγμών κι ονείρων, μας καλύπτει από παντού έτοιμος όχι να μας πλακώσει, αλλά να μας σκεπάσει, να μας τυλίξει απαλά και να μας νανουρίσει, απαγγέλοντας ασημένιους στίχους.

Τα πλοία ξεκουράζονται στο Σαρωνικό και η πόλη ετοιμάζεται για τη νύχτα, μια νύχτα χωρίς ύπνο... https://flic.kr/p/RE4AmB

https://flic.kr/p/RE4zPp

https://flic.kr/p/RE4zhx

Το γράμμα...

Βρήκα στη μισοφωτισμένη σοφίτα ένα παλιό γράμμα με μερικές φωτογραφίες, μέσα σε κίτρινο φάκελο ανάμεσα σε σκονισμένα παλιά βιβλία, άλλα τσαλακωμένα, άλλα σκισμένα και λιγοστά καλοδιατηρημένα. Οι φωτογραφίες, παραδόξως, διατηρήθηκαν ανέπαφες τόσο καιρό, ενώ το γράμμα ήταν γραμμένο σε βαρύ, σκληρό χαρτί, αν και όσα είχαν καταγραφεί μέσα του έφεραν ούτως ή άλλως βαρύ συναίσθημα. Το γράμμα ήταν το εξής:

« Αγαπημένη μου,

οι τελευταίες εβδομάδες δε μου πηγαίνουν καλά· σταμάτησα να ζω, σταμάτησα να προσπαθώ. Ακόμη και ο ύπνος μου έγινε κουραστικός, μ' ένα κεφάλι βαρύ από σκοτούρες και μετανιώματα να πέφτει στο μαξιλάρι πού 'ναι σκληρό σαν πέτρα. Τις νύχτες, μέχρι να εξαντληθώ απ' τη νύστα, στριφογυρίζω άσκοπα όπως ένας ανεμοδείκτης που αλλάζει συνεχώς διεύθυνση.

Πώς γίνεται να ξεχνάμε; Τί μας συμβαίνει και λησμονούμε τα πανέμορφα όνειρα, τα ευγενικά αισθήματα και την αίσθηση αληθινής ψυχικής ευφορίας που είχαμε κάποτε ως αμοιβή για το θάρρος μας; Ποια δύναμη μας ελέγχει και σβήνει σαν κιμωλία τα καλά μας έργα, τις καλές μας προθέσεις, ό,τι αγαθό, ρίχνοντάς μας στη λάσπη των παρορμήσεων και των τύψεων; Και ύστερα, σε ποια μεριά βρίσκεται ο αληθινός μας εαυτός, αν είμαστε ικανοί για το καλύτερο και για το χειρότερο σχεδόν την ίδια στιγμή; Εκείνη τη στιγμή τί πρέπει να συντελεστεί μέσα μας για να νικήσουμε την αηδία για τον ίδιο μας τον εαυτό· τί πρέπει να ακολουθήσει για να χαράξουμε πάλι καλή πορεία; Πόσο δύσκολη είναι αυτή η πράξη μπροστά στη θεωρία, της οποία κατέχω όλα τα πτυχία;

Στο σημερινό δειλινό ο ήλιος φάνηκε μονάχα για δύο στιγμές: μια για να σκεφτώ και μια για να γράψω. Πάνω απ' την πόλη απλώνονταν γκρίζα σύννεφα που άνοιγαν μακριά απ' τη δύση, αφήνοντας το γαλάζιο τ' ουρανού ν' ανασάνει. Εγώ έδωσα στον κακό εαυτό μου βήμα και λόγο, κι εκείνος με υψηλή τεχνική με "έπνιξε"· οπότε βλέπω τον εαυτό μου σ' αυτά τα πολύ περιορισμένα και θαμπά γαλάζια. Αντιθέτως, εσένα σε βλέπω στον κάτασπρο ήλιο τον οποίο δε μπορώ ν' αντικρύσω καλά-καλά. Γιατί έχασα την ομορφιά μου, δεν έχω πλέον μέσα μου καμία δύναμη για να σηκωθώ νωρίς το πρωί και να εργαστώ τη ζωή. Ζω σε ένα συνεχές λυκόφως, δεν έχω κανένα ψυχικό σθένος και έχασα όλα αυτά που με έκαναν κάποια στιγμή να ελπίζω πως το μέλλον είναι χαρούμενο και είναι κοντά· τα έχασα όλα και μαζί τον εαυτό μου και τώρα είμαι απλά ένας ασθενικός και ατημέλητος γερασμένος νέος, ανάξιος για οποιαδήποτε καλή εξέλιξη στη ζωή μου. 

Τυφλώθηκα, δε βλέπω πια μπροστά μου τα θαυμάσια λουλούδια, τα πολύχρωμα δέντρα, τα ξέγνοιαστα πουλιά· βλέπω μόνο ασήκωτους συννεφιασμένους ουρανούς, και ξέρεις πόσο μ' αρέσουν τα σύννεφα... Δεν κάνω πια ούτε μια βόλτα, απλώς περιμένω. Ξέρεις, η σημερινή φωτιά στον ορίζοντα - αυτή η σύντομη πορτοκαλί λωρίδα - έμοιαζε με τον καλό μου εαυτό που φεύγει προς τη δύση και θα επανέλθει αφού κάνει τον κύκλο της υφηλίου. Ίσως περιμένω αυτό ακριβώς: να έλθει το επόμενο δειλινό, αφού τα πορτοκαλιά των ανατολών τα έχω ξεχάσει. Όμως δεν πρέπει να διώξω κάποια σύννεφα για να μπορέσει να φανεί αυτός ο διαπεραστικός χρωματισμός;

Μέσα σε όλα αυτά, έχασα τις ωραίες σκέψεις μου για εσένα μαζί με την ελπίδα που μου έδιναν, και η σιωπή μακριά σου με πληγώνει βαθύτερα ώρα με την ώρα. Σήμερα ένιωσα πως δεν είχα τίποτε όμορφο να σου δείξω, να σου προσφέρω - γι' αυτό σου στέλνω τις φωτογραφίες, για να το μετριάσω. Επειδή μετρά πολύ το πού κάνει κανείς ό,τι κάνει, πρέπει να βρεθώ πάλι στις συνθήκες που θα μου θυμίζουν το μεγαλείο εκείνης τη νύχτας που στολίστηκε απ' την ιδέα σου, να μπω ξανά σ' εκείνες τις σκέψεις μου και να τις ζω. Σ' αλήθεια δεν αντέχω άλλο χωρίς την παρέα σου. Ξέρεις πόσα θέλω να πω σ’ εσένα τον τελευταίο καιρό; Δεν έχει σημασία αν τα έχω συζητήσει με άλλους· θέλω να μιλήσω μαζί σου για αυτά και για άλλα πολλά, για όλα. Ξέρω πως πρέπει να κάνω κι άλλη υπομονή, εξαντλητική υπομονή, και να σκέφτομαι αισιόδοξα για όλα μέχρι να βρεθούμε· όμως τώρα νιώθω τόσο αδύναμος, τόσο ευάλωτος, τόσο ανίκανος να χτίσω ξανά ότι έχω πια γκρεμίσει. Και έχω την εντύπωση πως, αν ήσουν εδώ, θα ήμουν πιο δυνατός και ασφαλής – ελπίζω να μην είναι παραίσθηση αυτό. 

Ραγίζω· θα σπάσω... Βασικά, έχω σπάσει ήδη... Συγχώρεσέ με που σε τραβώ στα άσχημα λημέρια της ψυχής μου, όμως ένας σπουδαίος ποιητής της ζωής έγραψε πως «τη ζωή δεν την κατακτούμε με τη "μόρφωση" παρά με αμεσότητα, εκεί όπου υπάρχει δόσιμο, όπου υπάρχει δέος, μια ευφρόσυνη αποφασιστικότητα και μια μεγάλη καρδιά». Εγώ κατέχω μονάχα την αμεσότητα· εσύ τουλάχιστον ελπίζω να παραμένεις ακμαία σε όλα, όπως ήσουν και να μη το βάζεις κάτω όπως εγώ. 

Οι μέρες περνούν και κάποια στιγμή θα ειδωθούμε· μέχρι τότε εγώ θα παρακαλώ να έχεις κουράγιο και εσύ να εύχεσαι να μην σκορπίσουν μακριά τα κομμάτια μου, ώστε να τα συναρμολογήσω πάλι αύριο στο φως του πρωινού. Ελπίζω να σου αρέσουν οι φωτογραφίες. Γεια σου...»

https://flic.kr/p/2evbAB8

https://flic.kr/p/2evbBPP

Πεζοπορία στον Υμηττό (27/09/2018)

Μια άκρως φθινοπωρινή ημέρα, με ψύχρα, δυνατό βοριά, 100% συννεφιά και λίγες ψιχάλες. Οι καλύτερες συνθήκες για μια δημιουργική και αναζωογονητική βόλτα στο βουνό. Ναι, εκεί που είσαι μόνος αλλά ταυτόχρονα δεν είσαι, σε συντροφεύουν οι σκέψεις, σε αγγίζει ο αέρας, σου μιλούν τα πεύκα... Ψυχική ανάταση! 

Το υλικό αφορά βασικά macro φωτογραφίες μιας και είναι πολλές οι όμορφες μικρές λεπτομέρειες ακόμη και στα πιο πολυσύχναστα μονοπάτια του βουνού, ακόμη και στο δρόμο. Υπάρχουν τόσα να δοκιμάσει κανείς. Επισυνάπτω μερικές από αυτές, με την προσμονή μιας νέας βόλτας, αυτή τη φορά καθαρά χειμωνιάτικης! 

Εκεί που πολλοί δεν θα το παρατηρούσαν καν, εγώ στάθηκα τυχερός και η ματιά μου έπεσε στις καμπυλόγραμμες ραβδώσεις του πετρώματος. Πολύ ενδιαφέρον bokeh επίσης, σε μια λήψη που έγινε 1-2 πόντους από το χώμα. Έτσι πρέπει όμως... :) https://flic.kr/p/2a6xLDB

Τρέχει τίποτα?

Το φθινόπωρο δεν κιτρίνισε ακόμη τα λιγοστά πλατάνια του βουνού. Σύντομα όμως...

Ακριβώς δίπλα στην άσφαλτο. Πάλι ήμουν τυχερός και το βλέμμα μου έπεσε σε αυτή τη γωνιά του βράχου. Πάλι δοκίμασα λήψη από χαμηλή γωνία και δίνεται μια πολύ ενδιαφέρουσα και μεγεθύνουσα προοπτική του βράχου.

Mystic shadows... (14/09/2018)

Ώρες σιωπής, περισυλλογής, κούρασης. Κι ένα εκρηκτικό διάστημα καταλήγει σε έναν ανακουφιστικό ύπνο, μήπως και διαγραφεί τίποτε απ' αυτά που βαραίνουν το νου. Το ξύπνημα αντικρύζει μια μελαγχολική σύνθεση στον καμβά του ουρανού, μια μυστηριώδη μίξη του πορτοκαλί με το μωβ σε έναν ουρανό που προκαλεί θαυμασμό μέσα στη θαμπάδα του. Και σου αφήνει μια θλιμμένη ηρεμία αλλά και μια πιο καθαρή σκέψη. Για το πριν, για το αύριο, για σένα, για τα σύννεφα... Τέτοια συμβαίνουν στις γειτονιές των Δειλινών. 

Κεραίες, κτήρια, ο Λυκαβηττός, ορθώνονται κάτω από ένα όμορφο μικρό χάος. https://flic.kr/p/2b2e8Nb

Ημερολόγιο αστάθειας, Σάββατο 08 Σεπτεμβρίου 2018

Κλασσικά, όπως τις συνήθεις ημέρες αστάθειας στο νομό Αττικής, πυργοειδείς νεφώσεις αναπτύσσονταν στα βόρεια του νομού από τις πρώτες προμεσημβρινές ώρες. Αργότερα (και για λίγο) τη σκυτάλη πήρε και ο Υμηττός με θεαματικές κορυφές να πετάγονται ακριβώς από πάνω μου. Μέχρι και αργά το μεσημέρι το μοτίβο ήταν αυτό, με τα φαινόμενα να περιορίζονται σχεδόν αποκλειστικά σε Πάρνηθα και Πεντέλη, όπου ήταν και ιδιαίτερα έντονα (υπήρξαν τοπικές πλημμύρες). Σταδιακά μέσα στο απόγευμα υπήρξε γενίκευση των φαινομένων από τα ΒΔκά προς τα ΝΑκά (χωρίς αξιόλογη ένταση όμως, τουλάχιστον στα ανατολικά της Αθήνας) η οποία συνεχίστηκε μέχρι λίγο πριν τη δύση του ηλίου. Κάπως έτσι κύλησε μια καιρικά πλήρης ημέρα, με θεαματικά σύννεφα, κοντινές καταιγίδες βροχούλα, και φυσικά ένα αριστουγηματικό ηλιοβασίλεμα. Το υλικό είναι αρκετά αποσπασματικό, αλλά ελπίζω να το απολαύσετε!

Vapor steps to heaven! https://flic.kr/p/2b69KWQ

Τα ΒΔκά, βόρεια και ΒΑκά τμήματα είχα ισχυρά και επίμονα φαινόμενα. https://flic.kr/p/28pyKL5

Τα σύννεφα "άνοιξαν" την κατάλληλη στιγμή. Ακριβώς όμως... https://flic.kr/p/28pytWu

06/09/2018 @ Λυκαβηττός

Όταν μια γεμάτη και αρκετά κουραστική μέρα τελειώνει όμορφα και δημιουργικά. Χωρίς λόγια απόψε, αφήνω τις εικόνες να διηγηθούν...

Από ταράτσα σε ταράτσα, κι από σύννεφο στον ήλιο... https://flic.kr/p/MiCJA4

Πριν η Αθήνα λουστεί στο φως για τελευταία φορά... https://flic.kr/p/2b4DGDv

Μια νέα διαδρομή...

04 Σεπτεμβρίου 2018. Πρώτη dslr, ένας τεράστιος στόχος που ευοδώθηκε, ένα σημαντικό άλμα στη φωτογραφία, και ώθηση για ευρεία δημιουργικότητα, για μια νέα διαδρομή, σε όλους τους τομείς. Καλό μας οδοιπορικό, λοιπόν!

Sad Acropolis... https://flic.kr/p/NR7mAy

Σκόρπιες σκέψεις, σκόρπια χρώματα...

Μπερδεμένο μυαλό, ανεξιχνίαστα θέλω, απροσδιόριστες διαθέσεις. Άγχος, φόβος, θλιβερή αγωνία, απελπιστική μονοτονία, μοναχική παραίτηση άνευ όρων. "Το πουλί αγωνίζεται για να βγει από το αυγό. Το αυγό είναι ο κόσμος του. Αυτός που θέλει να γεννηθεί, πρέπει πρώτα να καταστρέψει έναν κόσμο." (H. Hesse)

"Η πιο υπέροχη έκπληξη στη ζωή είναι να ανακαλύπτεις ξαφνικά την ίδια σου την αξία." (M. Maltz) Και η μεγαλύτερη τρέλα στη ζωή είναι να γίνεσαι ο καταστροφέας των ονείρων σου. Ο μεγαλύτερος ηλίθιος πάντα ήταν, είναι και θα είναι αυτός που αφήνει το χρυσάφι να βυθίζεται στον ωκεανό.

Έτσι, σκούρες μωβ πινελιές σε σαμπανιζέ καμβά.

Λυκαβηττός δεσπόζων εν μέσω θεάτρου σκιών, αγνώστου ημερομηνίας.

"Δε μπορώ να συλλάβω κάποιο τύπο ομορφιάς, στον οποίο δεν υπάρχει μελαγχολία." (C. Baudelaire) Έτσι, θα μπορούσα να ισχυριστώ ότι η μελαγχολία είναι όμορφη. Οι τύψεις σίγουρα μπορούν να είναι εποικοδομητικές, και η θλίψη χρήσιμη χωρίς αμφιβολία, εκτός από επιτακτική αναγκαιότητα για να μην ξεχνιόμαστε. Υποθέτω πως έχουμε ανάγκη τη θλίψη για να σοβαρευόμαστε, να πλένουμε το πρόσωπο της ψυχής μας και να ξεκινάμε με ξεκάθαρα βήματα την πορεία προς το στόχο. Θα έπρεπε όμως να μην χρειάζεται πάντα να καταφεύγουμε σε αυτήν...

Τι συμβαίνει όμως όταν ξαπλώνεις ανάσκελα μια ανεμοδαρμένη νύχτα, με την κουρτίνα να ανεμίζει μπροστά από το ανοιχτό παράθυρο, και τότε σαν κινηματογραφική ταινία όλη σου η ζωή να περνά ακαραιαία από μπροστά σου, μαζί με όλους τους πόθους και τα όνειρά σου; Αλίμονο τότε, αν δεις τότε ότι δεν υπάρχει κάτι όμορφο ή αν νιώσεις λίγος, αποτυχημένος, τόσο ευάλωτος... Σ' αυτή την πιο αληθινή σου εξομολόγηση, χωρίς να ξεστομίσεις παρά μόνο μια βαριά ανάσα, θά 'θελες να αισθάνεσαι δυνατός και αιώνιος. Μα που είναι το πείσμα; "Ever tried. Ever failed. No matter. Try Again. Fail again. Fail better." (S. Beckett)

Η Ακρόπολη στο λιόγερμα... (02/04/2017)

Η Ανατολή έχει μια αλήθεια, η Δύση σαν να σβήνει πράγματα. Σαν να σε συγχωρεί που δεν έκανες αυτά που σου πρότεινε η Ανατολή. Αλλά και η Δύση είναι μια νέα Ανατολή. Πολλές φορές το καλύτερο πράγμα που έκανα σε μια μέρα μου ήταν να δω το ηλιοβασίλεμα και να διαβάσω όσες σκέψεις μου προκάλεσε.

Πυρωμένη ανατολή πάνω από τον Υμηττό! (07/10/2012)

Και πάλι, το πρόβλημα δεν είναι ότι ξεχάστηκες, αλλά ότι δεν θυμήθηκες ξανά. Και έπρεπε να ταρακουνηθείς, να αλλοιωθείς, να χαθείς, να τρελαθείς στη δίνη ενός παραλογισμού, για να θυμηθείς τελικά ποιος ήσουν, τι ήθελες και τι μπορούσες. Έστω τώρα, σήκω σαν σύννεφο καταιγίδας και αξιοποίησε την έντονη αστάθειά σου, λάμψε με τις αστραπές σου, πλύνε το δρόμο σου με τη βροχή σου, τρόμαξε με τη δυναμική σου τη μιζέρια. Είναι κρίμα να σε κάνει εκείνη ό,τι θέλει.

Μια από τις πλέον εντυπωσιακές"μπούκες" καταιγίδων στην Αθήνα, και μάλιστα εν τω μέσω της νυκτός! Επιβλητικοί και κυριολεκτικά απειλητικοί πανύψηλοι πύργοι πάνω από το Σαρωνικό, έτοιμοι να "καταπιούν" το Λεκανοπέδιο... Η πλήρης δυναμική της φθινοπωρινής αστάθειας σε μια φωτογραφία! (14/11/2014)

"Τα περισσότερα από τα εμπόδιά μας θα έλιωναν και θα εξαφανίζονταν αν αντί να δειλιάζουμε μπροστά τους, τα προσπερνούσαμε με αποφασιστικότητα." (O.S. Marden)

"Να αρχίζεις ό,τι μπορείς να κάνεις ή ονειρεύεσαι πως θα ήθελες να κάνεις. Η τόλμη χαρίζει ευφυΐα, μαγεία και δύναμη." (J.W. von Goethe)

Όπως ο ήλιος διαπερνά αιφνιδιαστικά το οποιοδήποτε αμελώς αφημένο άνοιγμα μιας πυκνής συννεφιάς, έτσι ξαφνικά, θαρρείς μαγικά, συναντάς κάποια στιγμή τους φανοστάτες των ονείρων. Γιατί η επιπολαιότητα μασκαρεύεται σε λεπτά, ώρες, μέρες, μήνες, χρόνια, κι επιβάλλει τη λησμονιά θολώνοντας το τοπίο. Τότε, πνιγμένος μέσα σε μια γκρίζα ομίχλη μπορείς να διακρίνεις ίσως μόνο τα πολύ έντονα φώτα. Μη φοβάσαι! Πλησίασέ τα, κι ας μην βλέπεις καθαρά, κι ας σε πνίγει η σιωπηλή, θλιμμένη υγρασία. Ψηλαφώντας τη ζωή πρέπει να φτάνεις τους φανοστάτες, να παίρνεις το φως τους και να γίνεσαι εσύ φως. Κάτι όμορφο και υψηλό...

I see fire... (21/04/2015)

Σαν μαέστρος των σκιών, κουνώντας επιτακτικά μα διόλου τυχαία τα χέρια της, η ψυχή καθοδηγεί το σώμα στο να πλάσει τη σκέψη του σε όνειρα. Μα ένας ανυπάκουος βιρτουόζος μουσικός όλο παίζει λάθος νότες, σπάζοντας την αρμονία και μουτζουρώνοντας τα όνειρα. Κι ο μαέστρος δε θυμώνει, αλλά κατεβάζει τα χέρια, κουνά το κεφάλι, κοιτά το μουσικό... Η ορχήστρα χωρίς αναπνοή, το κοινό ανυπόμονο, ο άναρχος καλλιτέχνης απορημένος, ίσως ντροπιασμένος. Και ξεκινά πάλι η σύνθεση, ελπίζοντας για το finale...

Πολύχρωμο ηλιοβασίλεμα στην Αθήνα, αγνώστου ημερομηνίας...