 |
| Πανόραμα δυτικού ορίζοντα, από Υμηττό (αριστερά) ως Πάρνηθα (δεξιά στο βάθος). |
 |
| Ένα μικρό όμορφο χάος. |
Υ.Γ.1: Μπορείς να συνδέσεις πολλά πράγματα με τη μουσική. Έχει αυτή τη μαγική ικανότητα να συμβαδίζει με ή και να καθορίζει την ψυχική σου όρεξη, να οδηγεί συχνά στην ωφέλιμη περισυλλογή, να κορυφώνει τον εορταστικό χαρακτήρα κάποιων στιγμών, να καθοδηγεί τα βήματα ενός χορού, να επιδεινώνει την τραγικότητα, να φέρνει τους ανθρώπους κοντά, να συμπληρώνει τη μοναξιά, να ταξιδεύει το μυαλό οδηγώντας το όχημα της διάθεσης και οπωσδήποτε να συμβάλλει στην πληρότητα. Επομένως κάθε στιγμή της ζωής μας, σημαντική ή άσημη, όμορφη ή θλιβερή, έχει τη μελωδία της. Αξίζει, αν θέλετε, τη συνοδεία ενός τραγουδιού. Για κάποιους μάλιστα αυτή η παρέα είναι αδιαπραγμάτευτη ανάγκη, και έτσι οι μεν στιγμές αποκτούν αποχρώσεις, τα δε τραγούδια αποκτούν υπόσταση.
Στη δική μου ζωή, οι περισσότερες στιγμές περιλαμβάνουν τον ουρανό, κυριολεκτικό ή μεταφορικό (ο ουρανός στον οποίο εκτελούν πτήσεις οι σκέψεις και η ψυχή). Υπάρχουν, λοιπόν, πολλά τραγούδια που έπειτα από συμπτώσεις διαθέσεων και ακουσμάτων συνοδεύουν αναμνήσεις και από τους δύο ουρανούς. Έτσι μερικές αρμονικά συγκεντρωμένες νότες γίνονται το μέσο για να ταξιδεύεις πίσω στο χρόνο και να επαναφέρεις ορισμένα συναισθήματα στην καρδιά σου.
Αδικώντας λίγο τη φύση, το σημερινό ηλιοβασίλεμα δεν έχει ξεχωριστή μελωδία, αλλά επισκιάζεται από έναν καταιγισμό σκέψεων και η εικόνα του γίνεται θολή, καθώς συγκλονίζομαι ολόκληρος από ένα συγκεκριμένο τραγούδι που γνωρίζω μονάχα μερικές ώρες. Δε μπορώ να εξηγήσω επαρκώς με την παραπάνω θεώρηση την άμεση επίδραση αυτού του αριστουργήματος πάνω μου, τον τίτλο του οποίου δανείστηκα για αυτήν την - εν πολλοίς εκτός θέματος - ανάρτηση. Lara Fabian, λοιπόν, και δεν μπορώ να περιγράψω με ακρίβεια τι γεννά μέσα μου το συνεχές, απόκοσμο και επιβλητικό υπόβαθρο των εγχόρδων, κάθε κρυστάλλινη νότα πιάνου και οι ροκ πινελιές της ηλεκτρικής κιθάρας. Αλλά με μια βεβαιότητα όμοια με αυτή που εκπέμπει αυτή η εκπληκτικά ευρεία και ατσαλάκωτη φωνή, μπορώ να πω πως βρήκα ένα θησαυρό και είμαι πολύ πλούσιος πια. And I fly, and I fly, and I fly. Είναι σαν να βρήκα όλη την ομορφιά της ζωής, και παράλληλα ζήλο για να ζήσω όμορφα, σε ένα τραγούδι. Ομορφιά στην ικανότητα του ανθρώπου να συνθέτει, ομορφιά στις επιδόσεις των μουσικών οργάνων, ομορφιά στο πρόσωπο της τραγουδίστριας, ομορφιά στα αδαμάντινα χαρίσματα των ανθρώπων, ομορφιά στην παρουσία του κοινού το οποίο καθηλωμένο, ίσως αποστομωμένο από την εκπληκτική ερμηνεία, έχει την ικανότητα να αναγνωρίζει το υπέροχο, το τέλειο!
Αν μπορούσα να παρομοιάσω κάθε τραγούδι που λέει κάτι μέσα μου με μια σταγόνα που πέφτει στο δοχείο της ψυχής μου, τότε το συγκεκριμένο τραγούδι έχει πλημμυρίσει το δοχείο. Ερωτευμένος λοιπόν με την ομορφιά του, σε συνδυασμό μάλιστα και με όλα αυτά που απασχολούν μια τελειομανή φύση, μια υπερευαίσθητη ψυχή και ένα ευερέθιστο και φευγαλέο μυαλό, το άκουσμα αυτής της θαυμάσιας σύνθεσης είναι από τις στιγμές που νιώθεις ότι... you' re not from here. Ότι πετάς, έχεις ξεφύγει από τα όρια του "ουρανού" σου και θες να παραμείνεις εκεί γιατί στις μάχες σου, εκεί βρίσκεσαι σε πλεονεκτική θέση, και ενισχύεσαι στις απογοητεύσεις, στις επιτυχίες, στις δημιουργίες, στις σχέσεις σου... Βέβαια, στο σύγχρονο κόσμο (άδικη γενίκευση) όταν μιλάς για ταξιδιώτες τ' ουρανού θεωρείσαι πράγματι not from here. "Μέσα μου καίει μια μεγάλη φωτιά και κανείς δε σταματά να ζεσταθεί σ΄ αυτήν, αλλά το μόνο που διακρίνουν οι περαστικοί είναι μια λεπτή γραμμή καπνού" (Van Gogh).
Στη δική μου ζωή, οι περισσότερες στιγμές περιλαμβάνουν τον ουρανό, κυριολεκτικό ή μεταφορικό (ο ουρανός στον οποίο εκτελούν πτήσεις οι σκέψεις και η ψυχή). Υπάρχουν, λοιπόν, πολλά τραγούδια που έπειτα από συμπτώσεις διαθέσεων και ακουσμάτων συνοδεύουν αναμνήσεις και από τους δύο ουρανούς. Έτσι μερικές αρμονικά συγκεντρωμένες νότες γίνονται το μέσο για να ταξιδεύεις πίσω στο χρόνο και να επαναφέρεις ορισμένα συναισθήματα στην καρδιά σου.
Αδικώντας λίγο τη φύση, το σημερινό ηλιοβασίλεμα δεν έχει ξεχωριστή μελωδία, αλλά επισκιάζεται από έναν καταιγισμό σκέψεων και η εικόνα του γίνεται θολή, καθώς συγκλονίζομαι ολόκληρος από ένα συγκεκριμένο τραγούδι που γνωρίζω μονάχα μερικές ώρες. Δε μπορώ να εξηγήσω επαρκώς με την παραπάνω θεώρηση την άμεση επίδραση αυτού του αριστουργήματος πάνω μου, τον τίτλο του οποίου δανείστηκα για αυτήν την - εν πολλοίς εκτός θέματος - ανάρτηση. Lara Fabian, λοιπόν, και δεν μπορώ να περιγράψω με ακρίβεια τι γεννά μέσα μου το συνεχές, απόκοσμο και επιβλητικό υπόβαθρο των εγχόρδων, κάθε κρυστάλλινη νότα πιάνου και οι ροκ πινελιές της ηλεκτρικής κιθάρας. Αλλά με μια βεβαιότητα όμοια με αυτή που εκπέμπει αυτή η εκπληκτικά ευρεία και ατσαλάκωτη φωνή, μπορώ να πω πως βρήκα ένα θησαυρό και είμαι πολύ πλούσιος πια. And I fly, and I fly, and I fly. Είναι σαν να βρήκα όλη την ομορφιά της ζωής, και παράλληλα ζήλο για να ζήσω όμορφα, σε ένα τραγούδι. Ομορφιά στην ικανότητα του ανθρώπου να συνθέτει, ομορφιά στις επιδόσεις των μουσικών οργάνων, ομορφιά στο πρόσωπο της τραγουδίστριας, ομορφιά στα αδαμάντινα χαρίσματα των ανθρώπων, ομορφιά στην παρουσία του κοινού το οποίο καθηλωμένο, ίσως αποστομωμένο από την εκπληκτική ερμηνεία, έχει την ικανότητα να αναγνωρίζει το υπέροχο, το τέλειο!
Αν μπορούσα να παρομοιάσω κάθε τραγούδι που λέει κάτι μέσα μου με μια σταγόνα που πέφτει στο δοχείο της ψυχής μου, τότε το συγκεκριμένο τραγούδι έχει πλημμυρίσει το δοχείο. Ερωτευμένος λοιπόν με την ομορφιά του, σε συνδυασμό μάλιστα και με όλα αυτά που απασχολούν μια τελειομανή φύση, μια υπερευαίσθητη ψυχή και ένα ευερέθιστο και φευγαλέο μυαλό, το άκουσμα αυτής της θαυμάσιας σύνθεσης είναι από τις στιγμές που νιώθεις ότι... you' re not from here. Ότι πετάς, έχεις ξεφύγει από τα όρια του "ουρανού" σου και θες να παραμείνεις εκεί γιατί στις μάχες σου, εκεί βρίσκεσαι σε πλεονεκτική θέση, και ενισχύεσαι στις απογοητεύσεις, στις επιτυχίες, στις δημιουργίες, στις σχέσεις σου... Βέβαια, στο σύγχρονο κόσμο (άδικη γενίκευση) όταν μιλάς για ταξιδιώτες τ' ουρανού θεωρείσαι πράγματι not from here. "Μέσα μου καίει μια μεγάλη φωτιά και κανείς δε σταματά να ζεσταθεί σ΄ αυτήν, αλλά το μόνο που διακρίνουν οι περαστικοί είναι μια λεπτή γραμμή καπνού" (Van Gogh).
Από τον κόσμο μου, λοιπόν, αυτή τη λεπτή γραμμή καπνού, σ' ευχαριστώ Lara.
Υ.Γ.2: Με όλα αυτά, το σημερινό ηλιοβασίλεμα πέρασε κάπως σε δεύτερη μοίρα, εξ' ου και το φτωχό υλικό. Δεν πειράζει όμως, ηλιοβασιλέματα έρχονται και θα έρχονται συνέχεια. Αυτό που μετρά είναι να τα παρατηρούμε (όσο ζούμε), αποφεύγοντας μια στείρα λήψη φωτογραφιών τους ή μια αργόσχολη ενατένιση του ορίζοντα. Ξέρω εμπειρικά πως είναι δύσκολο κάποιες φορές να αποφύγεις τη μηχανική συνήθεια του απλά να φωτογραφίζεις χωρίς να σκέφτεσαι, αποσκοπώντας ενδεχομένως μονάχα σε ένα απλό ποιοτικό αποτέλεσμα που θα "αρέσει", αλλά εδώ βοηθάει η μουσική και η ποίηση. Και ένας "αδιάφορος", "συνηθισμένος" ουρανός, μπορεί να είναι ο ουρανός που θα εικονίζει μια σημαντική στιγμή του εαυτού μας, με έναν αεικίνητο μουσικό στο βάθος, σε μια γωνία των νεφών, να παίζει το (επόμενο) αγαπημένο μας τραγούδι.