Μπερδεμένο μυαλό, ανεξιχνίαστα θέλω, απροσδιόριστες διαθέσεις. Άγχος, φόβος, θλιβερή αγωνία, απελπιστική μονοτονία, μοναχική παραίτηση άνευ όρων. "Το πουλί αγωνίζεται για να βγει από το αυγό. Το αυγό είναι ο κόσμος του. Αυτός που θέλει να γεννηθεί, πρέπει πρώτα να καταστρέψει έναν κόσμο." (H. Hesse)
"Η πιο υπέροχη έκπληξη στη ζωή είναι να ανακαλύπτεις ξαφνικά την ίδια σου την αξία." (M. Maltz) Και η μεγαλύτερη τρέλα στη ζωή είναι να γίνεσαι ο καταστροφέας των ονείρων σου. Ο μεγαλύτερος ηλίθιος πάντα ήταν, είναι και θα είναι αυτός που αφήνει το χρυσάφι να βυθίζεται στον ωκεανό.
Έτσι, σκούρες μωβ πινελιές σε σαμπανιζέ καμβά.
 |
| Λυκαβηττός δεσπόζων εν μέσω θεάτρου σκιών, αγνώστου ημερομηνίας. |
"Δε μπορώ να συλλάβω κάποιο τύπο ομορφιάς, στον οποίο δεν υπάρχει μελαγχολία." (C. Baudelaire) Έτσι, θα μπορούσα να ισχυριστώ ότι η μελαγχολία είναι όμορφη. Οι τύψεις σίγουρα μπορούν να είναι εποικοδομητικές, και η θλίψη χρήσιμη χωρίς αμφιβολία, εκτός από επιτακτική αναγκαιότητα για να μην ξεχνιόμαστε. Υποθέτω πως έχουμε ανάγκη τη θλίψη για να σοβαρευόμαστε, να πλένουμε το πρόσωπο της ψυχής μας και να ξεκινάμε με ξεκάθαρα βήματα την πορεία προς το στόχο. Θα έπρεπε όμως να μην χρειάζεται πάντα να καταφεύγουμε σε αυτήν...
Τι συμβαίνει όμως όταν ξαπλώνεις ανάσκελα μια ανεμοδαρμένη νύχτα, με την κουρτίνα να ανεμίζει μπροστά από το ανοιχτό παράθυρο, και τότε σαν κινηματογραφική ταινία όλη σου η ζωή να περνά ακαραιαία από μπροστά σου, μαζί με όλους τους πόθους και τα όνειρά σου; Αλίμονο τότε, αν δεις τότε ότι δεν υπάρχει κάτι όμορφο ή αν νιώσεις λίγος, αποτυχημένος, τόσο ευάλωτος... Σ' αυτή την πιο αληθινή σου εξομολόγηση, χωρίς να ξεστομίσεις παρά μόνο μια βαριά ανάσα, θά 'θελες να αισθάνεσαι δυνατός και αιώνιος. Μα που είναι το πείσμα;
"Ever tried. Ever failed. No matter. Try Again. Fail again. Fail better." (S. Beckett)
 |
| Η Ακρόπολη στο λιόγερμα... (02/04/2017) |
Η Ανατολή έχει μια αλήθεια, η Δύση σαν να σβήνει πράγματα. Σαν να σε συγχωρεί που δεν έκανες αυτά που σου πρότεινε η Ανατολή. Αλλά και η Δύση είναι μια νέα Ανατολή. Πολλές φορές το καλύτερο πράγμα που έκανα σε μια μέρα μου ήταν να δω το ηλιοβασίλεμα και να διαβάσω όσες σκέψεις μου προκάλεσε.
 |
| Πυρωμένη ανατολή πάνω από τον Υμηττό! (07/10/2012) |
Και πάλι, το πρόβλημα δεν είναι ότι ξεχάστηκες, αλλά ότι δεν θυμήθηκες ξανά. Και έπρεπε να ταρακουνηθείς, να αλλοιωθείς, να χαθείς, να τρελαθείς στη δίνη ενός παραλογισμού, για να θυμηθείς τελικά ποιος ήσουν, τι ήθελες και τι μπορούσες. Έστω τώρα, σήκω σαν σύννεφο καταιγίδας και αξιοποίησε την έντονη αστάθειά σου, λάμψε με τις αστραπές σου, πλύνε το δρόμο σου με τη βροχή σου, τρόμαξε με τη δυναμική σου τη μιζέρια. Είναι κρίμα να σε κάνει εκείνη ό,τι θέλει.
 |
| Μια από τις πλέον εντυπωσιακές"μπούκες" καταιγίδων στην Αθήνα, και μάλιστα εν τω μέσω της νυκτός! Επιβλητικοί και κυριολεκτικά απειλητικοί πανύψηλοι πύργοι πάνω από το Σαρωνικό, έτοιμοι να "καταπιούν" το Λεκανοπέδιο... Η πλήρης δυναμική της φθινοπωρινής αστάθειας σε μια φωτογραφία! (14/11/2014) |
"Τα περισσότερα από τα εμπόδιά μας θα έλιωναν και θα εξαφανίζονταν αν αντί να δειλιάζουμε μπροστά τους, τα προσπερνούσαμε με αποφασιστικότητα." (O.S. Marden)
"Να αρχίζεις ό,τι μπορείς να κάνεις ή ονειρεύεσαι πως θα ήθελες να κάνεις. Η τόλμη χαρίζει ευφυΐα, μαγεία και δύναμη." (J.W. von Goethe)
Όπως ο ήλιος διαπερνά αιφνιδιαστικά το οποιοδήποτε αμελώς αφημένο άνοιγμα μιας πυκνής συννεφιάς, έτσι ξαφνικά, θαρρείς μαγικά, συναντάς κάποια στιγμή τους φανοστάτες των ονείρων. Γιατί η επιπολαιότητα μασκαρεύεται σε λεπτά, ώρες, μέρες, μήνες, χρόνια, κι επιβάλλει τη λησμονιά θολώνοντας το τοπίο. Τότε, πνιγμένος μέσα σε μια γκρίζα ομίχλη μπορείς να διακρίνεις ίσως μόνο τα πολύ έντονα φώτα. Μη φοβάσαι! Πλησίασέ τα, κι ας μην βλέπεις καθαρά, κι ας σε πνίγει η σιωπηλή, θλιμμένη υγρασία. Ψηλαφώντας τη ζωή πρέπει να φτάνεις τους φανοστάτες, να παίρνεις το φως τους και να γίνεσαι εσύ φως. Κάτι όμορφο και υψηλό...
 |
| I see fire... (21/04/2015) |
Σαν μαέστρος των σκιών, κουνώντας επιτακτικά μα διόλου τυχαία τα χέρια της, η ψυχή καθοδηγεί το σώμα στο να πλάσει τη σκέψη του σε όνειρα. Μα ένας ανυπάκουος βιρτουόζος μουσικός όλο παίζει λάθος νότες, σπάζοντας την αρμονία και μουτζουρώνοντας τα όνειρα. Κι ο μαέστρος δε θυμώνει, αλλά κατεβάζει τα χέρια, κουνά το κεφάλι, κοιτά το μουσικό... Η ορχήστρα χωρίς αναπνοή, το κοινό ανυπόμονο, ο άναρχος καλλιτέχνης απορημένος, ίσως ντροπιασμένος. Και ξεκινά πάλι η σύνθεση, ελπίζοντας για το finale...
 |
| Πολύχρωμο ηλιοβασίλεμα στην Αθήνα, αγνώστου ημερομηνίας... |
