Το γράμμα...

Βρήκα στη μισοφωτισμένη σοφίτα ένα παλιό γράμμα με μερικές φωτογραφίες, μέσα σε κίτρινο φάκελο ανάμεσα σε σκονισμένα παλιά βιβλία, άλλα τσαλακωμένα, άλλα σκισμένα και λιγοστά καλοδιατηρημένα. Οι φωτογραφίες, παραδόξως, διατηρήθηκαν ανέπαφες τόσο καιρό, ενώ το γράμμα ήταν γραμμένο σε βαρύ, σκληρό χαρτί, αν και όσα είχαν καταγραφεί μέσα του έφεραν ούτως ή άλλως βαρύ συναίσθημα. Το γράμμα ήταν το εξής:

« Αγαπημένη μου,

οι τελευταίες εβδομάδες δε μου πηγαίνουν καλά· σταμάτησα να ζω, σταμάτησα να προσπαθώ. Ακόμη και ο ύπνος μου έγινε κουραστικός, μ' ένα κεφάλι βαρύ από σκοτούρες και μετανιώματα να πέφτει στο μαξιλάρι πού 'ναι σκληρό σαν πέτρα. Τις νύχτες, μέχρι να εξαντληθώ απ' τη νύστα, στριφογυρίζω άσκοπα όπως ένας ανεμοδείκτης που αλλάζει συνεχώς διεύθυνση.

Πώς γίνεται να ξεχνάμε; Τί μας συμβαίνει και λησμονούμε τα πανέμορφα όνειρα, τα ευγενικά αισθήματα και την αίσθηση αληθινής ψυχικής ευφορίας που είχαμε κάποτε ως αμοιβή για το θάρρος μας; Ποια δύναμη μας ελέγχει και σβήνει σαν κιμωλία τα καλά μας έργα, τις καλές μας προθέσεις, ό,τι αγαθό, ρίχνοντάς μας στη λάσπη των παρορμήσεων και των τύψεων; Και ύστερα, σε ποια μεριά βρίσκεται ο αληθινός μας εαυτός, αν είμαστε ικανοί για το καλύτερο και για το χειρότερο σχεδόν την ίδια στιγμή; Εκείνη τη στιγμή τί πρέπει να συντελεστεί μέσα μας για να νικήσουμε την αηδία για τον ίδιο μας τον εαυτό· τί πρέπει να ακολουθήσει για να χαράξουμε πάλι καλή πορεία; Πόσο δύσκολη είναι αυτή η πράξη μπροστά στη θεωρία, της οποία κατέχω όλα τα πτυχία;

Στο σημερινό δειλινό ο ήλιος φάνηκε μονάχα για δύο στιγμές: μια για να σκεφτώ και μια για να γράψω. Πάνω απ' την πόλη απλώνονταν γκρίζα σύννεφα που άνοιγαν μακριά απ' τη δύση, αφήνοντας το γαλάζιο τ' ουρανού ν' ανασάνει. Εγώ έδωσα στον κακό εαυτό μου βήμα και λόγο, κι εκείνος με υψηλή τεχνική με "έπνιξε"· οπότε βλέπω τον εαυτό μου σ' αυτά τα πολύ περιορισμένα και θαμπά γαλάζια. Αντιθέτως, εσένα σε βλέπω στον κάτασπρο ήλιο τον οποίο δε μπορώ ν' αντικρύσω καλά-καλά. Γιατί έχασα την ομορφιά μου, δεν έχω πλέον μέσα μου καμία δύναμη για να σηκωθώ νωρίς το πρωί και να εργαστώ τη ζωή. Ζω σε ένα συνεχές λυκόφως, δεν έχω κανένα ψυχικό σθένος και έχασα όλα αυτά που με έκαναν κάποια στιγμή να ελπίζω πως το μέλλον είναι χαρούμενο και είναι κοντά· τα έχασα όλα και μαζί τον εαυτό μου και τώρα είμαι απλά ένας ασθενικός και ατημέλητος γερασμένος νέος, ανάξιος για οποιαδήποτε καλή εξέλιξη στη ζωή μου. 

Τυφλώθηκα, δε βλέπω πια μπροστά μου τα θαυμάσια λουλούδια, τα πολύχρωμα δέντρα, τα ξέγνοιαστα πουλιά· βλέπω μόνο ασήκωτους συννεφιασμένους ουρανούς, και ξέρεις πόσο μ' αρέσουν τα σύννεφα... Δεν κάνω πια ούτε μια βόλτα, απλώς περιμένω. Ξέρεις, η σημερινή φωτιά στον ορίζοντα - αυτή η σύντομη πορτοκαλί λωρίδα - έμοιαζε με τον καλό μου εαυτό που φεύγει προς τη δύση και θα επανέλθει αφού κάνει τον κύκλο της υφηλίου. Ίσως περιμένω αυτό ακριβώς: να έλθει το επόμενο δειλινό, αφού τα πορτοκαλιά των ανατολών τα έχω ξεχάσει. Όμως δεν πρέπει να διώξω κάποια σύννεφα για να μπορέσει να φανεί αυτός ο διαπεραστικός χρωματισμός;

Μέσα σε όλα αυτά, έχασα τις ωραίες σκέψεις μου για εσένα μαζί με την ελπίδα που μου έδιναν, και η σιωπή μακριά σου με πληγώνει βαθύτερα ώρα με την ώρα. Σήμερα ένιωσα πως δεν είχα τίποτε όμορφο να σου δείξω, να σου προσφέρω - γι' αυτό σου στέλνω τις φωτογραφίες, για να το μετριάσω. Επειδή μετρά πολύ το πού κάνει κανείς ό,τι κάνει, πρέπει να βρεθώ πάλι στις συνθήκες που θα μου θυμίζουν το μεγαλείο εκείνης τη νύχτας που στολίστηκε απ' την ιδέα σου, να μπω ξανά σ' εκείνες τις σκέψεις μου και να τις ζω. Σ' αλήθεια δεν αντέχω άλλο χωρίς την παρέα σου. Ξέρεις πόσα θέλω να πω σ’ εσένα τον τελευταίο καιρό; Δεν έχει σημασία αν τα έχω συζητήσει με άλλους· θέλω να μιλήσω μαζί σου για αυτά και για άλλα πολλά, για όλα. Ξέρω πως πρέπει να κάνω κι άλλη υπομονή, εξαντλητική υπομονή, και να σκέφτομαι αισιόδοξα για όλα μέχρι να βρεθούμε· όμως τώρα νιώθω τόσο αδύναμος, τόσο ευάλωτος, τόσο ανίκανος να χτίσω ξανά ότι έχω πια γκρεμίσει. Και έχω την εντύπωση πως, αν ήσουν εδώ, θα ήμουν πιο δυνατός και ασφαλής – ελπίζω να μην είναι παραίσθηση αυτό. 

Ραγίζω· θα σπάσω... Βασικά, έχω σπάσει ήδη... Συγχώρεσέ με που σε τραβώ στα άσχημα λημέρια της ψυχής μου, όμως ένας σπουδαίος ποιητής της ζωής έγραψε πως «τη ζωή δεν την κατακτούμε με τη "μόρφωση" παρά με αμεσότητα, εκεί όπου υπάρχει δόσιμο, όπου υπάρχει δέος, μια ευφρόσυνη αποφασιστικότητα και μια μεγάλη καρδιά». Εγώ κατέχω μονάχα την αμεσότητα· εσύ τουλάχιστον ελπίζω να παραμένεις ακμαία σε όλα, όπως ήσουν και να μη το βάζεις κάτω όπως εγώ. 

Οι μέρες περνούν και κάποια στιγμή θα ειδωθούμε· μέχρι τότε εγώ θα παρακαλώ να έχεις κουράγιο και εσύ να εύχεσαι να μην σκορπίσουν μακριά τα κομμάτια μου, ώστε να τα συναρμολογήσω πάλι αύριο στο φως του πρωινού. Ελπίζω να σου αρέσουν οι φωτογραφίες. Γεια σου...»

https://flic.kr/p/2evbAB8

https://flic.kr/p/2evbBPP