Με μια διαύγεια εκπληκτική, κρυστάλλινη, με τσουχτερή ψύχρα που πάντοτε το κάνει ακόμη καλύτερο, και με τη μυρωδιά των τζακιών να θυμίζει πως είμαστε για τα καλά στον χειμώνα και πλησιάζουν Χριστούγεννα, συνέθεσε η φύση το κρυστάλλινο - στα μάτια μου τόσο εύθραυστο - δειλινό του Αγ. Σπυρίδωνα, μέσα στο οποίο πλάγιασε και ξεκουράστηκε για τη νύχτα...
Η φύση συνέθεσε. Εμείς στέκουμε· απλά στέκουμε. Και τα μάτια μας γίνονται ο βυθός όπου αναπαύονται τα χρώματα του τοπίου: κάποια χρυσά, κάποια μεταξύ γκριζωπού μπλε και μωβ και πολλά πορτοκαλιά, μαζί με μια κόκκινη γραμμή - στ' αλήθεια γραμμή - που γίνεται σύνορο του ορίζοντα, μεταξύ όσων βλέπουμε κι όσων δεν βλέπουμε.
Και ενώ εμείς στέκουμε αμήχανοι εξωτερικά, αλλά μ' έναν εσωτερικό κόσμο που έχει λαμπαδιάσει από την επιθυμία και χορεύει στη μουσική που μόνο εκεί μέσα ηχεί, ο έναστρος ουρανός, αυτό το καταφύγιο των μύχιων στεναγμών κι ονείρων, μας καλύπτει από παντού έτοιμος όχι να μας πλακώσει, αλλά να μας σκεπάσει, να μας τυλίξει απαλά και να μας νανουρίσει, απαγγέλοντας ασημένιους στίχους.
 |
| Τα πλοία ξεκουράζονται στο Σαρωνικό και η πόλη ετοιμάζεται για τη νύχτα, μια νύχτα χωρίς ύπνο... https://flic.kr/p/RE4AmB |
 |
| https://flic.kr/p/RE4zPp |
 |
| https://flic.kr/p/RE4zhx |