Η νύχτα της 15ης προς 16η Δεκεμβρίου 2018 θύμισε κάτι από το ένδοξο τροπικό φθινόπωρο του 2014. Τότε, έχοντας αφοσιωθεί απόλυτα στην παρατήρηση του καιρού - είτε έξω στη δράση, είτε μέσω του διαδικτύου -, στάθηκα τυχερός και έζησα αρκετές δυνατές και φαντασμαγορικές καταιγίδες σε μικρό χρονικό διάστημα. Οι περισσότερες μάλιστα ήταν νυχτερινές, γεγονός που εμπλούτιζε το θέαμα με εκπληκτικούς κεραυνούς.
Η καταιγίδα της νύχτας εκείνης ξύπνησε, λοιπόν, τη μνήμη εκείνων των γοργών χαμηλών νεφώσεων, των παραφουσκωμένων κορυφών - έτοιμων να εκραγούν· κι ανατινάζονταν στ' αλήθεια! - και των καλοσχηματισμένων shelf· εμφάνισε σαν όραμα εκείνες τις εκτυφλωτικές λάμψεις και τις φωτεινές διόδους που ένωναν ουρανό και γη· επανέφερε μια ιδέα της γεμάτης αδρεναλίνη εμπειρίας των ματιών, του σκιρτήματος της καρδιάς και του τρέξιμου των ποδιών πέρα-δώθε στην ταράτσα και στα μπαλκόνια· και έκανε ένα κορμί, που πλέον του λείπει ενέργεια μα του περισσεύει φαντασία, να χαρεί. Και να αντέξει την κούραση του μεσονυκτίου, στήνοντας ένα τρίποδο και συντονίζοντας τις αισθήσεις της όρασης και της αφής με την αστάθεια της καταιγίδας, ψάχνοντας μια περιγραφική αποτύπωση που θα μείνει στο χρόνο. Και πέτυχε! Και τώρα, σχεδόν 3 μήνες μετά, εκείνη η καταιγίδα (η πρώτη με την dslr φωτογραφική) παραμένει ζωντανή σε τούτο το άρθρο, επιβεβαιώνοντας πως, όσο κι αν ξεχνιόμαστε, οι καταιγίδες πάντοτε θα μας ξυπνούν αναζωογονητικά. Γιατί,
εκεί
χαμηλά - τόσο κάτω που έχουμε φτάσει - βύθισέ μας,
ρίξε καταιγίδα και
πνίξε το κακό μας.
Με τις βροντές συγκλόνισέ μας
και με το χαλάζι χτύπα
μας αλύπητα, μήπως κι αλλάξουμε.
Αλλά και με τους κεραυνούς σου σαγήνευέ
μας
και φώτιζε το δρόμο στη νυχτιά της ζωής.
Υ.Γ.: Σε κάποιες φωτογραφίες έχω παραθέσει το αντίστοιχο link flickr, αλλά εκεί μπορείτε να βρείτε και τις υπόλοιπες (που δεν έχουν link).
 |
| Όταν βιάζεσαι να στήσεις και να πατήσεις το κουμπί, κι όμως ξεχνάς τις βασικές ρυθμίσεις... |
 |
| Καταιγιδοφόρος ορίζοντας! |
 |
| Η δομή της καταιγίδας καθώς εισέβαλλε στο λεκανοπέδιο. Στο βάθος, αριστερά της Ακρόπολης, ο Πειραιάς έχει παραδοθεί στις βροχοκουρτίνες, ενώ τα ηλεκτρικά εστιάζονται στα Ν-ΝΑκά τμήματα του πυρήνα. Όλα τα λεφτά είναι όμως η κορυφή του νέφους, η οποία σε γρήγορη κίνηση μοιάζει εκνευρισμένη, έτοιμη να εκραγεί! https://flic.kr/p/Tg2PPf |
 |
| Πιο κοντά οι κεραυνοί... |
 |
| Η θέα προς τα ΒΔκά ήταν εξίσου εντυπωσιακή, με τη χαρακτηριστική νέφωση whale's mouth (στο βάθος δεξιά) να "καταπίνει" το λεκανοπέδιο. Τα σύννεφα κινούνταν πολύ γρήγορα... https://flic.kr/p/24MJ5C8 |
 |
| Από τις άτυχες στιγμές ενός καταιγιδοκυνηγού· χαμένες ευκαιρίες, μερικές φορές μοναδικές κι ανεπανόρθωτες. |
 |
| Σαν σίγμα τελικό, μόνο που δεν είχε ειπωθεί ακόμη η τελευταία λέξη... |
 |
| Βρέχει και στην Ακρόπολη πλέον. Η καταιγίδα πλησιάζει, ο άνεμος ενισχύεται. |
 |
| Πιο κοντά στον πυρήνα. Μπορούσες να ακούσεις τη βροχή να πλησιάζει, οι πρώτες σταγόνες προειδοποιούσαν, ο άνεμος αφαιρούσε σταθερότητα από το τρίποδο και άρχιζες να σκέφτεσαι πως πρέπει να αποχωρήσεις σιγά-σιγά· οι κεραυνοί ήταν δυνατοί και κοντινοί πλέον. |
 |
| ΜΠΑΜ! Το πιο εντυπωσιακό καρέ της βραδιάς, ένας κεραυνός στην καρδιά της Αθήνας, που παραδινόταν ολοένα και περισσότερο στις ορέξεις των στοιχείων της φύσης. Ταυτόχρονα, ήταν ένα σινιάλο πως έπρεπε πια να καταφύγω μέσα στο κτήριο. Πολύ σύντομα άρχισε δυνατό ανεμόβροχο - για λίγα δευτερόλεπτα έριξε και χαλάζι. https://flic.kr/p/2fphCkR |
