Τελικά, το θυμικό μας είναι πανίσχυρο και χρωματίζει καθετί που βλέπουμε, σκεφτόμαστε, πράττουμε, όπως η ζωγραφική με λαζούρες. Και η φύση αρκείται να συμβαδίζει με το συναίσθημα και τη διάθεση της στιγμής, παραμένοντας πάντα όμορφη. Θαρρώ πως είμαστε τόσο συνδεδεμένοι με τη φύση που μας περιβάλλει - που ζει μέσα μας, θα έλεγα! -, ώστε το πινέλο της διάθεσης ανακατεύει την παλέτα της φύσης. Η διάθεσή μας χρωματίζει ό,τι έχει ήδη σχεδιαστεί προαιωνίως ως φύση.
Μπορούμε να αναπτύξουμε ολόκληρο στοχαστικό δοκίμιο για την σχέση μας με τη φύση. Αυτό που μετράει όμως είναι πάντα η στιγμή· και δεν έχει υπάρξει πιο χαμογελαστή Πανσέληνος από τη χθεσινοβραδινή στην Αθήνα. Δεν ξέρω αν ήταν υπερπανσέληνος. Ξέρω όμως πολύ καλά πως γελούσε ολόκληρη με ένα χαμόγελο τόσο λαμπερό, τόσο πηγαίο, τόσο "έτσι όπως πρέπει να είναι"... Και στην ταράτσα εσύ να μην το πιστεύεις, να πηγαίνεις πέρα-δώθε με τα χέρια στις τσέπες και να σου ξεφεύγουν χαζά, σπασμωδικά γέλια σαν λυγμοί και να ρίχνεις κλεφτές ματιές στην Πανσέληνο, μήπως και είναι όλα της φαντασίας σου. Μα όχι, είναι όλο αληθινό, είναι όλο δικό σου! Μια ευλογία ζωγραφισμένη με μια καμπύλη γραμμή, ένα πέταγμα της ψυχής, την οποία δεν ένιωθες μέσα στο σώμα αλλά να έχει φύγει. Μπορεί να είχε κιόλας φτάσει στον Ήλιο της νύχτας, μπορεί να είχε φτάσει εκεί που βρίσκεται η Θάλεια, ο Γιώργης, η Μαρία, ο Παντελάκης, ο Αλέξανδρος, η Μαρίζα, ο κυρ-Κώστας, η Μυρτώ με τη μικρή της κορούλα, ο παπα-Γιάννης, ο Νίκος και η Ευτυχία, ο Βαγγέλης, η θεία Κατερίνα, κι όπου αλλού βρίσκεται η σκέψη κατά καιρούς· στο νωτισμένο απ' την υγρασία χώμα του χωριού στην Κέρκυρα, στις ευρωπαϊκές κοσμοπρωτεύουσες που θέλεις να πας, σ' ένα καράβι που διασχίζει τον Ειρηνικό, στη χιονισμένη κορυφή του Ταϋγέτου όπου αγγίζεις το γαλαξία, μακρύτερα απ' την Πανσέληνο [η φωνή σβήνει], κάπου... εκεί...... Όλες οι στιγμές, το παρελθόν παρόν, στο τώρα που νοητά γίνεται μέλλον.
Ακολουθούν μερικές μάλλον πενιχρές φωτογραφίες από μια νύχτα αξέχαστη. Ο δυνατός βοριάς σε πάγωνε και μερικά γοργά σύννεφα ήταν οι καλύτεροι συνοδοί στην λαμπερή πρωταγωνίστρια του ουράνιου θόλου. Ο αληθινός πρωταγωνιστής όμως ήσουν εσύ, έτοιμος να εκραγείς από αδρεναλίνη σκορπίζοντας παντού την υπέρμετρη αισιοδοξία των στιγμών. Εσύ, ο ήρωας που ταξίδεψε απ' το ναδίρ στο ζενίθ σε μια στιγμή· εσύ πάντα με τη μουσική στ' ακουστικά.
Υ.Γ.: Μακάρι να μπορούσα να "πλησιάσω" περισσότερο το αντικείμενο... Η μακρά έκθεση όμως αποζημίωσε και με το παραπάνω, ιδιαίτερα στα πιο κοντινά κάδρα.
 |
| https://flic.kr/p/2fjC8oo |
 |
| https://flic.kr/p/24MHUY8 |
 |
| https://flic.kr/p/2fphqUK |