«Εκείνο
που εμείς νιώθουμε ως άνοιξη, για το Θεό δεν είναι παρά ένα φευγαλέο, αχνό
χαμόγελο που περνά πάνω απ’ τη Γη. Μοιάζει τότε εκείνη κάτι να θυμάται, το
καλοκαίρι το διηγείται σε όλους ωσότου μες στην απέραντη, φθινοπωρινή σιωπή να
κατακτήσει τη σοφία εκείνη, με την οποία εμπιστεύεται τον εαυτό της σ’ όσους
είναι μόνοι. Ακόμη κι αν βάλουμε όλη την άνοιξη που ζήσαμε μαζί εσείς κι εγώ,
δεν θα φτάσει να γεμίσει έστω και ένα απ’ τα δευτερόλεπτα του Θεού. Για να
νιώσει την άνοιξη ο Θεός θα πρέπει εκείνη να μην περιοριστεί στα δέντρα και τα
λιβάδια, παρά να βρει έναν τρόπο να θεριέψει και μέσα στους ανθρώπους, διότι
τότε, θά ‘λεγε κανείς, δεν συντελείται στο χρόνο παρά στην αιωνιότητα και
ενώπιον της θεϊκής πρόνοιας.» (Rainer Maria Rilke, Ο οδηγός του ποιητή για τη
ζωή, σελ. 204, εκδ. Πατάκη, 2006)
Ένας θαυμάσιος περίπατος στον φθινοπωρινό - με ανοιξιάτικες πινελιές - Υμηττό. Χωρίς περαιτέρω λόγια...
 |
| Δυστυχώς μια πανοραμική αποτύπωση δεν μπορεί να δώσει το μεγαλείο αυτού του θεάματος: 180 μοίρες στο πλάτος και σχεδόν 90 στο ύψος, γεμάτες πράσινο. Σου κόβεται η ανάσα μόλις καταλαβαίνεις τη θέα, γυρνώντας το βλέμμα προς το βουνό στο τέλος της ανάβασης στη θέση Οχύρωση. |
