Είχε καιρό να βρέξει "κανονικά" - γιατί μια δυό φορές μέσα στον Σεπτέμβρη είδαμε τον ουρανό να μαυρίζει και να ποτίζει την πόλη. Όμως το φθινόπωρο δεν είχε κάμει ακόμη αισθητή την παρουσία του, μέχρι σήμερα το μεσημέρι· μέχρι αυτήν την ονειρική καταιγίδα. Αυτή ήρθε - και μαζί της το φθινόπωρο - με τον πλέον εντυπωσιακό τρόπο. Μου είναι δύσκολο να περιγράψω το πόσο με εντυπωσίασε ο σχηματισμός των νεφών, σε μια δομή που σπάνια βλέπουμε στην Αθήνα (τουλάχιστον όσο θυμάμαι εγώ!). Δυσκολεύομαι αλήθεια να καταλάβω πως με μια ματιά στις αντιθέσεις της μού 'φυγ' η κούραση σαν φρέσκια σκόνη που δεν έχει πετρώσει απ' τον καιρό. Μου είναι δύσκολο να φορτώσω στις λέξεις το βάθος της χαράς που μου χάρισαν αυτές οι στιγμές... Ένιωθα πως κάτι σπουδαίο συμβαίνει, κάτι που είναι ικανό να με κρατήσει ζεστό ψυχικά και να με εμπνεύσει μετά από καιρό! Οπότε, αφήνοντας τις εικόνες να μιλήσουν μεταξύ τους και μαζί σας, θα αρκεστώ σε ένα απλό: Επιτέλους! Γιατί μια καταιγίδα ταιριάζει περισσότερο να συμβολίζει τη ζωή μας...
Υ. Γ.: Η μέρα ξεκίνησε με όμορφα παιχνιδίσματα της ομίχλης στην κορυφή του Υμηττού. Η καλή μέρα απ' το πρωί δεν φαίνεται εξάλλου;
 |
| Σε μεγέθυνση. |