❅❅❅ Να ΕλπίΖΕΙΣ ! ❅❅❅

Η Ελπίδα, λένε, πεθαίνει πάντα τελευταία. Κλισέ· κι όμως αληθινό στη συγκεκριμένη περίπτωση. Η προσμονή ενός χιονιά είναι ψυχοφθόρος διαδικασία· όσο εύκολα μπορεί να σε ενθουσιάσει εκτοξεύοντας τη φαντασία σου στον αφηρημένο χώρο των ονείρων, το ίδιο πανεύκολα μπορεί και να σε τσακίσει ψυχολογικά σε μια μόλις στιγμή, με μια αλλαγή των προγνωστικών. Ένας καιρόφιλος καλείται να παρακολουθεί για μέρες με εύθραυστη ψυχολογία τις ενδείξεις των μοντέλων, ερχόμενος έτσι αντιμέτωπος με ένα δίλημμα· ενθουσιασμός ή φόβος, χαρά ή μιζέρια;

Στην πραγματικότητα όμως δεν υπάρχει δίλημμα. Υπάρχει η αισιοδοξία που βοηθάει την προσμονή. Και υπάρχει η πίστη στην ομορφιά που στηρίζει την αισιοδοξία στο τέλος της προσμονής. Αυτή είναι η ομορφιά του κόσμου και του καιρού, η Ομορφιά που εμφανίζεται πάντοτε, όπως κι αν εξελιχθούν τα πράγματα. Η προτροπή του Ρίλκε είναι τόσο τρυφερή και σωτήρια, κι αποδεικνύεται εδώ τόσο εύστοχη και ρεαλιστική:  

«Αν η καθημερινότητά σας σάς φαίνεται φτωχή, μη την κατακρίνετε. Κατηγορήστε τον εαυτό σας που δεν είναι αρκετά ποιητής για να αντλήσει τα πλούτη που βρίσκονται μέσα της. Γιατί για τον δημιουργό [και τον καιρόφιλο, προσθέτω εγώ] δεν υπάρχει φτώχεια, ούτε τόποι φτωχοί και αδιάφοροι». 

(Γράμματα σε  έναν νέο ποιητή, μτφ. Αλέξανδρου Ισάρη)

Η Ελπίδα έδωσε παχυλό μισθό στις καλοπροαίρετες κι αθώες προσμονές, τις απαλλαγμένες από το βάρος του πόθου, τον οποίο τόσο εύκολα νοθεύουμε με την πλεονεξία και την αχαριστία. Φυσικά όμως αποζημίωσε εξίσου και όσους το φοβήθηκαν λιγάκι, κάπου απογοητεύτηκαν και απελπίστηκαν, όπως και εκείνους που (για δικούς τους λόγους) δεν είχαν ιδέα.

Να ΕλπίΖΕΙΣ λοιπόν και νά 'χεις καλή καρδιά· τότε ο καιρός γίνεται θαυμάσια σπουδή στην παιδική ηλικία και μια χρυσή ευκαιρία να εξασκήσεις την υπομονή σου, να πλουτίσεις τα συναισθήματά σου, να γνωρίσεις καλύτερα τα ανατριχιάσματά σου,  να βρεις καλύτερες λέξεις για τα ποιήματά σου, να μοιραστείς ομορφότερα και να απλώσεις ευγενέστερα το χέρι σου στους άλλους, και να μεγαλώσεις την ευγνωμοσύνη σου, – γιατί τίποτε δεν είναι δεδομένο ή αυτονόητο. Το χιόνι κάποτε λιώνει· όλ' αυτά όμως ζουν ακόμη!

Να είσαι ποιητής. Να ελπίζεις στον γαλανό ουρανό που θ' αγκαλιάζει το αφράτο κι αστραφτερό χιόνι στο τέλος. Να ελπίζεις Σ' αυτόν, ούτως ή άλλως...

❅❅❅

Την Κυριακή το βράδυ η ξαστεριά σε συνδυασμό με την ήδη κορυφωμένη ψυχρή εισβολή μετέτρεπαν τα μπαλκόνια και τις ταράτσες σε καταψύξεις. Επιβιώνει κι έτσι όμως η τρέλα να βγεις να ρίξεις μια ματιά· κι εγώ δεν αντιστάθηκα. Ο βοριάς είχε εξαφανίσει κάθε ρύπο από το στερέωμα και ο κρυστάλλινος ουρανός μου έδινε στο πιάτο τον μεγαλοπρεπή αστερισμό του Ωρίωνα, και μαζί την ευκαιρία να έχω με το τηλεσκόπιο μια πεντακάθαρη εικόνα του περίφημου ομώνυμου νεφελώματος. Είναι πολύ εύκολο να βαριέσαι και να χάνεις έτσι ευκαιρίες να θαυμάσεις κάτι γύρω σου, οσοδήποτε μικρό κι ασήμαντο. Δεν ήθελα όμως να βαριέμαι εκείνο το βράδυ και ανταμείφθηκα.

Το νεφέλωμα, υπέρλαμπρο, έμοιαζε με πεταλούδα έτοιμη να γίνει νιφάδα! Υπάρχει καλύτερη εικόνα προτού ο ουρανός γεμίσει σύννεφα χαράς και χιόνια;

Ω νύχτα ξάστερη, ψυχρή και ξελογιάστρα,

το νου μας στήνεις στις κουκκίδες και γελάς.

Μας αγαπάς, γι' αυτό και δείχνεις μας τα άστρα,

και στου καιρού τα όνειρα νηφάλιους μας ακουμπάς.

❅❅❅

Το επόμενο πρωί, της Δευτέρας που έμεινε στην ιστορία (24/01/2022), ο νεφελώδης καιρός δεν άργησε να στείλει τα δώρα του. Λίγο πριν τις 10 άρχισε δειλά-δειλά να χιονίζει και πολύ σύντομα αυξήθηκαν η ένταση και η ποιότητα της χιονόπτωσης (μέγεθος των νιφάδων). Ό,τι έπεφτε έμενε, χάρη στις σχεδόν μηδενικές θερμοκρασίες κι έτσι πριν καλά καλά προλάβω να ενθουσιαστώ η γειτονιά άρχισε να ασπρίζει!

Ήταν από τις λίγες φορές που ήμουν τόσο ήρεμος εν μέσω μεγάλης κακοκαιρίας. Μού αρκούσε όμως απλώς να κοιτάω χαμογελώντας, γιατί δεν φοβόμουν ότι θα σταματήσει. Είχα βέβαια και τα φωτογραφικά μέσα, αυτό το ιδιαίτερο είδος τέχνης, όμως δεν απέσπασαν κανένα μέρος από το σκοπό μου, που ήταν η επαφή με τον καιρό – ήταν απλώς το υλικό μου για τέχνη στο μέλλον, η προίκα μου για τα επόμενα χρόνια.

Η χιονόπτωση συνεχιζόταν δίχως την παραμικρή ύφεση, με αυξανόμενη ένταση μάλιστα, και το χιόνι συσσωρευόταν στις επιφάνειες. Απορούσα· γιατί μου φαινόταν πως χιόνιζε για ώρες, ενώ ήταν μόλις 11 και κάτι; Τέτοια ήταν η δυναμική της κακοκαιρίας. Αρκεί να πω πως από εκείνο το σημείο και έπειτα, όταν η βασική γραμμή σύγκλισης σταθεροποιήθηκε στον άξονα ΒΑ-ΝΔ πάνω από τον Υμηττό, η χιονόπτωση ήταν ακόρεστα οργιώδης και διήρκεσε μέχρι τουλάχιστον τις 10 το βράδυ δίχως την παραμικρή διακοπή. Μπορείτε, από αυτό, να φανταστείτε το σκηνικό που διαμορφωνόταν στις γειτονιές. Το τεράστιο προνόμιο ήταν η απώλεια άγχους, η απουσία του φόβου της παύσης – το χιόνι είχε έρθει στα μέρη μας για να μείνει! Πόσο πιο ανάλαφρη γίνεται τότε η παρακολούθηση και πόσο πιο παιδική η χαρά...

❅❅❅

Αυτό είναι, είχα τη δυνατότητα να τραβήξω καλλιτεχνικές φωτογραφίες! Κυρίως είχα καθαρό νου που μου επέτρεπε να παρατηρώ λεπτομερώς και η συνεχής χιονόπτωση μου έδινε το χρόνο να παρατηρώ καλά. Όλα πήγαιναν κατ' ευχήν...

Λίγο μετά τις 4 το απόγευμα, διάβασα πως το γενικευμένο κλείσιμο του καιρού και η κύρια επιδείνωση αναμενόταν από τότε και στο εξής. Ασύλληπτο: ό,τι είχε κάνει μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν απλώς η αρχή! Ετοιμάστηκα λοιπόν για βόλτα, αλλά οργανώθηκα καλύτερα από ότι πέρυσι. Προσπάθησα να προνοήσω και για το νερό που θα μάζευαν η φωτογραφική και το κινητό, όμως η απίθανη πυκνότητα των τεράστιων νιφάδων με νίκησε και αυτή τη φορά, ευτυχώς χωρίς απώλειες.

❅❅❅

Ήδη από την είσοδο της πολυκατοικίας δεν αναγνώριζα το μέρος γύρω μου. Τα 5 σκαλιά που κατεβαίνουν από το πεζοδρόμιο προς την είσοδο ήταν μια λευκή ανηφορίτσα... Φορούσα το χαμόγελο δίχως προσπάθεια και προχωρούσα δίχως να ξέρω πού να πρωτονακοιτάξω (που θά 'λεγε κι ο Παναγιωτάκης).

Ήμουν ιδιαίτερα χαρούμενος καθώς περπατούσα με τη χειροποίητη ράβδο πεζοπορίας μου, και αντλούσα μεγάλη ικανοποίηση από το ότι πρόσεχα την ποιότητα των φωτογραφιών μου (πέρυσι είχα πολλές θολές λήψεις). Αυτή τη φορά είχα και φορτισμένες μπαταρίες και power bank ετοιμοπόλεμο στην τσάντα – όχι όπως πέρυσι που και η μηχανή και το κινητό με πρόδωσαν εν μέσω βόλτας –, οπότε αυτό μου προσέθετε άνεση. Με συχνές παύσεις λοιπόν η απόλαυση ήταν μεγαλύτερη! 

Ήταν ένα υπέροχο απόγευμα, σε μια πόλη αγνώριστη, με τους 20 πόντους να γίνονται γρήγορα 30 και 40, και ακόμη περισσότερο όσο ψηλότερα (ανατολικότερα). Αγνοώ γιατί τα φώτα στους δρόμους ήταν αναμμένα ήδη από αργά το πρωί, όμως όσο σκοτείνιαζε και το ανοιχτό γκρίζο του ουρανού βάθαινε κι ύστερα έκλεβε λίγο από το μπλε του λυκόφωτος, το πορτοκαλί τους με αυτό το μπλε ήταν ένας μαγευτικός συνδυασμός.

Στο τέλος της Γεωργίου Ζωγράφου και πηγαίνοντας προς τα ψηλά των Άνω Ιλισίων, κοντά στη Θεολογική, η πόλη ήταν πια ένα παραμύθι, ένα όνειρο, μια τόσο αθώα ηδονή... Κάθε ασχήμια ήταν κρυμμένη πίσω από το παχύ κι αφράτο χιόνι και κάθε θόρυβος είχε διωχθεί από τα χαμόγελα των μικρών παιδιών εδώ κι εκεί, από μερικές ριπές του ανέμου, από το τρίξιμο των κλαδιών στα δέντρα και από τον ανεκτίμητο ήχο που κάνουν οι μπότες όταν βυθίζονται στο χιόνι. Αυτός ο αφράτος ήχος θα είναι πάντοτε ορόσημο των αναμνήσεών μου· και είναι τρισευλογημένα εκείνα τα παιδάκια που τον ανακάλυψαν τόσο νωρίς στη ζωή τους. Είναι ένας μικρός θησαυρός, από εκείνους τους άσημους που αποσιωπούνται εύκολα, που όμως κρύβει τόσα παιχνίδια, τόσα αυθόρμητα χαμόγελα, τόση τρυφερότητα... Τολμώ να πω, με κίνδυνο να παρεξηγηθώ, πως

κάλλιο φτωχός στα ρούχα σου

παρά φτωχός στο χιόνι.

Όταν πια νύχτωσε, η πόλη ήταν τόσο φωτεινή, με το στρωμένο χιόνι να ακτινοβολεί και τις τρισεκατομμύρια νιφάδες να περνούν μπροστά από τα δυνατά φώτα των λεωφόρων. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτά τα "καραβόσκοινα"! Καταπληκτική η πυκνότητα και η ραγδαιότητα της χιονόπτωσης· ποτέ δεν τη χόρτασα τελείως, ίσως και να μην μου ήταν ποτέ αρκετή.

❅❅❅

Στην Αγία Μαρίνα έκανα ένα διάλειμμα, να στεγνώσω λιγάκι και να βρεθώ με την παρέα. Ο Εσπερινός, κατανυκτικός, τόσο γαλήνιος... Όταν τελείωσε, έξω χιόνιζε ακόμη δίχως αύριο, δίχως την παραμικρή ύφεση. Ολόκληρο το περιστύλιο του κάτω ναού (παρεκκλήσιο Αγ. Νεκταρίου) ήταν μια βαμβακερή αλάνα και δεν καταλάβαινες ότι υπήρχαν 2-3-4 σκαλιά σε ορισμένα σημεία. Θάψιμο... Ω πόσο ωραία η αίσθηση να πατάς, να σηκώνεις, να παραμερίζεις το χιόνι και η αλάνα να παραμένει κατάλευκη· όποιος είχε όρεξη να παίξει, είχε κυριολεκτικά ατελείωτο χιόνι στη διάθεσή του.

Φτιάξαμε χιονάνθρωπο, μοιραστήκαμε επιφωνήματα, γίναμε μούσκεμα – άσπροι. Τι υπέροχο, να ξαπλώνεις ανάσκελα στο χιόνι για να ξαποστάσεις και το χιόνι να στέκεται στα γυαλιά σου, και να προσπερνά το βλέμμα σου. Σαν να είσαι ο ίδιος νιφάδα και ανεβαίνεις προς τα πάνω αφήνοντας πίσω σου τις κατερχόμενες – πραγματικές – νιφάδες...

Το αποκορύφωμα; Μια αστραπή εκεί που ήμασταν όλοι μαζεμένοι μπροστά στον τερατώδη χιονάνθρωπο που φτιάξαμε. Λίγα δευτερόλεπτα μετά έπεσε και μια βροντή διακριτική, επισφραγίζοντας αυτό που ξέραμε ότι ζούσαμε όλες εκείνες τις ώρες: μια τεράστια, αστείρευτη χιονοκαταιγίδα.

❅❅❅

Στη συνέχεια, κατηφορίζαμε αργά-αργά την Εθνικής Αντιστάσεως. ΑΡΓΑ... Αμάξια παρατημένα είχαν γίνει λευκοί όγκοι (στην οροφή ενός μέτρησα 42 ολόκληρους πόντους!) και η λεωφόρος ήταν παγοδρόμιο που δεν γλιστρούσε καθόλου. Πόσο καταπληκτικά ήταν εκείνα τα εκατοντάδες βήματα, μέχρι να φτάσουμε στα σπίτια μας... Πόσο ξεχωριστή εμπειρία, πιθανώς ανεπανάληπτη, και πόσο δικαιωμένοι όσοι βγήκαμε έξω αψηφώντας τη χιονοθύελλα. Πόσο μου άρεσε να βλέπω ανθρώπους χαρούμενους, πόσο ήθελα ΚΑΙ ΗΜΟΥΝ κι εγώ χαρούμενος, τρισευτυχισμένος, απροβλημάτιστος, ενωμένος με το χιόνι!

Χωρίζουμε με τα ξαδέρφια και πριν κάνουμε 5 βήματα, μας τυφλώνει μια λάμψη και στο καπάκι ακούγεται μια εκκωφαντική και απόκοσμη βροντή, σαν μαρμάρινος πύργος που καταρρέει πάνω στα αυτιά μας, μέσα στο στήθος μας! Ο κεραυνός είχε πέσει δίπλα μας, στη γειτονιά... Τρόμος και δέος! Χιονοκαταιγίδα σπάνιας έντασης! Ευτυχώς κάποιος τον κατέγραψε, βρισκόμενος στην κορυφή της λεωφόρου Παπάγου – το τρομακτικό βίντεο μπορείτε να δείτε στον παρακάτω σύνδεσμο.

https://www.facebook.com/share/v/1XiMjJiCkC/

❅❅❅

Η υπερβολή σε όλο αυτό που ζούσα έκανε το χρόνο να κυλά πολύ αργά. Έτσι, φτάνοντας στο σπίτι διαπίστωσα ότι ήταν ΜΟΛΙΣ 20:30! Μπορούσα πια να ξεκουραστώ, δίχως να με νοιάζει να ρίξω μια ματιά απ' το παράθυρο μήπως και σταματήσει να χιονίζει. Δεν είχα ανάγκη, ήταν η τέλεια εμπειρία. Κάποια στιγμή έκοψε η χιονόπτωση, λίγο πριν τα μεσάνυχτα, αλλά αναμφίβολα είχαμε νέες εξάρσεις μέσα στη νύχτα που έβαλαν λίγο ακόμη χιόνι στο ήδη παχύ στρώμα.

Στη βόλτα μου είδα 20 πόντους στα πρώτα βήματα (περί τις 5 το απόγευμα) και λίγα λεπτά αργότερα μέτρησα 29 στην οροφή αυτοκινήτου λίγα στενά ανατολικότερα. Αργότερα, πλησίον της Θεολογικής το χιόνι είχε ξεπεράσει τους 30 πόντους και στην Αγία Μαρίνα, κάτι λιγότερο από 2 ώρες μετά, ξεπερνούσε τους 40 πόντους! Φυσικά υπήρχαν σημεία όπου η συσσώρευση χιονιού έφτανε στα μισά του μηρού περίπου – υπολογίζω 50-60 εκατοστά χιονιού. Νωρίς το πρωί της επομένης, στην απάτητη ταράτσα μέτρησα με μεταλλικό χάρακα 35 πόντους στη νότια πτέρυγα και 39 πόντους στη βόρεια, που είναι και ακάλυπτη επιφάνεια, πλήρως εκτεθειμένη στο βορρά. Στις γωνίες, το χιόνι ήταν 60 εκατοστά. Ασύλληπτες ποσότητες, σε έναν ιστορικό αθηναϊκό χιονιά που θα μνημονεύεται για δεκαετίες. Για πολλούς ήταν επώδυνος κι ανεπιθύμητος, όμως στη βόλτα μου είδα πολλούς να λάμπουν από απλότητα κι ενθουσιασμό, χαμογελαστοί σαν παιδιά και ξεχασμένοι για λίγο από τα προβλήματά τους.

Για εμένα, αν δεν φαίνεται ήδη από το κείμενο, ήταν ένα από τα μεγαλύτερά μου όνειρα. Ένιωθα ότι ήμουν σπίτι, όταν κυκλοφορούσα μέσα στη χιονοθύελλα... Τι άλλο να πω; :)

Για 3-4 ημέρες το χιόνι δεν επέτρεπε την κυκλοφορία των οχημάτων και στόλιζε τα μπαλκόνια, τις αυλές, τις ταράτσες, τα δρομάκια, κάποια δέντρα. Αν πέρυσι, στη Μήδεια, βαδίσαμε το όνειρο, φέτος, με την Ελπίδα, το όνειρο μας απογείωσε! Κι έσβηνε αργά-αργά, δίχως παράπονο, μέρα με την ημέρα...

Τα υπόλοιπα και όσα ξέχασα να πω, τα μαρτυρούν οι εικόνες.

❅❅❅

Πανικός!

Ασπρίζουμε για τα καλά!

Σε vintage τόνους... ;)

Παιχνίδια.

! ! !

Κι άλλα παιχνίδια.

Ο μπαμπάς-νιφάδα και η μαμά-νιφάδα κάνουν κούνια το παιδί-νιφάδα κρατώντας από κάθε χέρι ο καθένας...

Ακόμη και οριζόντια συσσωρευόταν το χιόνι και έπεφτε μονάχα όταν το βάρος ήταν πια μεγάλο ή ο αέρας δυνατός. Το στρωμένο χιόνι, παντού, παγωμένο – κρύσταλλο...

Ποιον κυνηγά ο Μεγαλέξανδρος για να του ρίξει χιονόμπαλα; :)

Οδός Ανακρέοντος, κοιτώντας προς Λυκαβηττό.

Οδός Δημοκρατίας, κοιτώντας βόρεια.

Οδός Ανακρέοντος, κοιτώντας ανατολικά. Στο βάθος "βρίσκεται" ο Υμηττός...

Οδός Σταυραετού, κοιτώντας νότια (προς Ιλίσια).

Οδός Σταυραετού, κοιτώντας βόρεια (προς Ζωγράφου).

Συμβολή Ανακρέοντος και Μιχ. Αναστασάκη.

Οδός Μιχ. Αναστασάκη, κοιτώντας βόρεια (βγάζει στη λεωφόρο Παπάγου).

Μένουμε Ανακρέοντος.

(Πάνω και κάτω) Στο παρκάκι πάνω από τη Βίλα Ζωγράφου, επί της λεωφόρου Γεωργίου Ζωγράφου.

Οδός Μενίππου.

(Πάνω και κάτω) Λεωφόρος Γεωργίου Ζωγράφου, στο ύψος του Αγίου Γεωργίου. Στο βάθος κανονικά διακρίνεται η νότια ράχη του Υμηττού...

Οδός Πολυδώρου

(Πάνω και κάτω) Λεωφόρος Γ. Ζωγράφου, κοιτώντας ανατολικά (προς Υμηττό).

Στο τέρμα της λεωφόρου Γ. Ζωγράφου, κοιτώντας δυτικά. Υπό κανονικές συνθήκες, από το σημείο αυτό έχει κανείς ανεμπόδιστη θέα του Ποικίλου Όρους.

Οδός Παξών... Παξοί υπό Σηβιρικές συνθήκες!

Οδός Ιοκάστης, κοιτώντας νοτιοανατολικά, προς την Φιλοσοφική Σχολή.

Οδός Ιοκάστης, προς την απέναντι κατεύθυνση.

Αυτό το ανώνυμο πάρκο που οριοθετείται από τις οδούς Γρ. Αυξεντίου, Παξών και Ιοκάστης, θα μπορούσε κάλλιστα να προσφωνηθεί ως ορεινό θέρετρο, καλώντας τους ανθρώπους σε κάθε είδους χειμερινά παιχνίδια!

Οι Άλπεις στην Αθήνα; Όχι και τόσο μακριά... ;)

Οδός Ιοκάστης, μια πελώρια χιονοτσουλήθρα...

Βρίσκοντας καταφύγιο σε μια πυλωτή.

Θαμμένη οδός Βακτριανής.

(Πάνω και κάτω) Παιδική χαρά Γοργοποτάμου και Θεσσαλίας. Παιδική χαρά για όλες τις ηλικίες...

Μοναδικά παιχνίδια φωτός και σκιάς, πάνω στον αφράτο πάγο.

(Πάνω και κάτω) Στην Αγία Μαρίνα Άνω Ιλισίων.

Στο κέντρο της συγκεκριμένης φωτογραφίας, εκεί που ένα δέντρο έχει λυγίσει μέχρι το έδαφος, υποτίθεται ότι υπάρχουν 3 ΣΚΑΛΙΑ...

Λεωφόρος Εθνικής Αντιστάσεως. Γύρω από κάθε φως, αμυδρό ή δυνατό, μπορούσες να δεις τις αμέτρητες παχιές νιφάδες να σχηματίζουν σχοινιά, πέφτοντας ταυτόχρονα και γρήγορα! Παρατηρήστε το ύψος του χιονιού στο δρόμο, πως έχει ξεπεράσει τις ρόδες των αυτοκινήτων. Στην οροφή ενός, λίγο παρακάτω, το χιόνι ξεπερνούσε τους 40 πόντους, ενώ δίπλα ακριβώς από το σημείο της φωτογραφίας, ανάμεσα σε ένα παρατημένο αυτοκίνητο και ένα παγκάκι (!), βυθιζόταν σχεδόν ολόκληρο το πόδι μου! Υπέρογκες ποσότητες χιονιού...

Γιατί η κούραση αυτής μας της χαράς σβήνει πάντα με το πορτοκαλί της φωτιάς που σιγοκαίει στο τζάκι, ζεσταίνοντας την καμινάδα που αντιστέκεται στο βοριά και το χιόνι, πάνω στην ταράτσα.

Το επόμενο πρωί στο βόρειο μπαλκόνι. Δεν είχα ξαναδεί έτσι ένα οποιοδήποτε παράθυρο.

Πού θα σταματούσε άραγε, αν χιόνιζε και δεύτερη ημέρα;;;

Θυμίζουν λίγο ατυχήματα ζαχαροπλαστικής.

Αν αφαιρέσεις το πάνω άκρη της εικόνας, θα μπορούσε άνετα να αναπαριστά τα βήματα ενός ορειβάτη σε κάποιο ψηλό βουνό.

Όλα παραφουσκωμένα... :D Κάπου δεξιά είναι βυθισμένος ο ατσάλινος χάρακας.

Ο Υμηττός, σε μέρες από τις πιο ένδοξές του!

Δειλινό Τετάρτης 26 Γενάρη. Δύο ημέρες μετά...

Δύο ημέρες μετά (26/01/2022), και οι δρόμοι ακόμη παγοδρόμια, τα μπαλκόνια και οι ταράτσες παραγεμισμένα με χιόνι και σταλακτίτες κρέμονταν όπου το χιόνι έλιωνε λίγο την ημέρα. Η κατάσταση αποκλιμακώθηκε από την τέταρτη ημέρα, σιγά-σιγά. Τι πρωτόγνωρος χιονιάς...!!!

❅❅❅

Από τις ελάχιστες μετρήσεις που έκανα, μόνο οι 3 φωτογραφίες που ακολουθούν έχουν κάποια αξία. Είναι από την ταράτσα το πρωί της Τρίτης, με τα νούμερα που ανέφερα και στο κείμενο. Γενικότερα, οι μετρήσεις οφείλουν απλώς να ακολουθούν το γεγονός, έχουν αρχειακό χαρακτήρα, γι' αυτό και δεν αφιέρωσα περισσότερο χρόνο και λήψεις. Ελπίζω και στην αξιοπιστία του λόγου μου, για περισσότερα που ανέφερα στο κείμενο. Εξάλλου, για μένα η χαρά θα ήταν η ίδια είτε το χιόνι ήταν 10 είτε 40 πόντοι. Τα συγκεκριμένα νούμερα πάντως αποδεικνύουν το μεγαλείο του συγκεκριμένου χιονιά.

❅❅❅

Δημοσίευσα δύο βίντεο στο YouTube, ένα με στιγμιότυπα από το πρωί και ένα από το απόγευμα. Πιστεύω είναι σύντομα και ευχάριστα.

❅❅❅

Τέλος, παραθέτω χωρίς χρονολογική σειρά ορισμένα gifs που έφτιαξα από μικρά βίντεο που τράβηξα. Το δοκίμασα πέρυσι για πρώτη φορά· φέτος είναι πλουσιότερο το υλικό. Απολαύστε! Δείχνουν με θαυμάσιο τρόπο τα παιχνίδια των νιφάδων, τα τόξα χιονιού που σχημάτιζαν οι ριπές του ανέμου, τα νυχτερινά καραβόσχοινα που κρέμονταν από τις λάμπες του δρόμου και οπωσδήποτε μεταφέρουν ολοζώντανο το αλπικό, δίχως υπερβολή, τοπίο της Αθήνας εκείνης της ιστορικής Δευτέρας.

[ Διαπιστώνω ότι ορισμένα gifs δεν αναπαράγονται, για κάποιον άγνωστο σε εμένα τεχνικό λόγο. Οπότε τα συγκέντρωσα όλα σε αυτό το drive, απ' όπου μπορείτε και να τα κατεβάσετε, αν θέλετε. Ούτως ή άλλως όμως τα περισσότερα, αν όχι όλα, υπάρχουν ήδη στα δύο βίντεο στο YouTube. ]

❅❅❅❅❅❅❅❅❅❅❅❅❅❅❅❅❅❅❅❅❅❅❅❅❅❅❅