Where the heart is ~ Εκεί που υπάρχει ζωή!!!

Σάββατο 13/02 

Ώρα 14:10. Τι να κάνω, καταφεύγω ξανά στο γράψιμο για να περάσει λίγη ώρα. Δεν είναι βέβαια καταναγκαστικό έργο, είναι οι σκέψεις μου και δεν είναι ανυπόφορες· όμως αρχίζω να γίνομαι ανυπόμονος. Πλησιάζει η ώρα ενός καλού, ενός μεγάλου, σύμφωνα με τις ενδείξεις, χιονιά. Ανακαλώ εκείνη την ημέρα του Φλεβάρη, το 2015 – πρέπει να ήταν ανήμερα των γενεθλίων μου. Εκείνη την ημέρα έπρεπε να σπρώξεις την ώρα για να περάσει… – Θυμάμαι να κάθομαι όλο το μεσημέρι και το απόγευμα κοιτώντας τη δορυφορική, ανιχνεύοντας τα νέφη της σύγκλισης ΒΔκού-ΒΑκού στα ανοιχτά της Λήμνου· η σύγκλιση προβλεπόταν να μετακινηθεί το βράδυ δυτικά, επηρεάζοντας την Αθήνα – όπως και έγινε. Εκείνο το βράδυ, για λίγες ώρες έριξε πολύ πυκνό και αφράτο χιόνι. Έστρωσε φυσικά λίγους πόντους και θυμάμαι το μαγευτικό σκηνικό των λευκών τόνων που ξεχώριζαν στο σκοτάδι, φωτισμένοι μονάχα από τα πορτοκαλί φώτα του δρόμου. Θυμάμαι ακόμη να βλέπω στην γειτονική ταράτσα ένα ζευγάρι να φιλιέται αγκαλιασμένο, τη στιγμή που άνοιξα το παράθυρο. Συγκινητικό, σκέφτομαι τώρα, αλλά δεν θυμάμαι πόσο με άγγιξε τότε.

Τα στοιχεία είναι πολύ ενθαρρυντικά για σημαντικές χιονοπτώσεις στην περιοχή μας. Μετά από το καθιερωμένο πισωγύρισμα των προγνωστικών μοντέλων και την απειλή εναλλαγής της διάθεσής μας (ευτυχώς άντεξα, επέμεινα στην αισιοδοξία και δικαιώνομαι), τα στοιχεία βελτιώνονται συνεχώς από χθες το πρωί (12.02), και αυτή τη στιγμή η δεύτερη φάση του χιονιά (μετά την πανελλαδική επέκτασή του) μοιάζει συστημένη για την Αττική και την Αθήνα. Ανυπομονώ! Πρέπει να βρω τρόπο να περάσω τις λίγες ώρες που μας χωρίζουν από την έναρξη, αύριο το απογευματάκι της Κυριακής, μακριά από οθόνες. Ίσως με κάποιο βιβλίο… Σίγουρα πάντως θέλω να ξεκουραστώ και να γίνω, εντός αυτού του μικρού διαστήματος, το μικρό παιδί που λαχταρά μπροστά στο παράθυρο με τις τραβηγμένες κουρτίνες. Θα φτιάξω μάλιστα εκείνη τη γωνίτσα με μια αναπαυτική καρέκλα, το υποπόδιο με κάποια αναπαυτικά μαξιλάρια, ίσως μια σόμπα, και από δίπλα το καναρινάκι και μια στοίβα από επιλεγμένα βιβλιαράκια. Τρυφερό όραμα, ζεστή γωνίτσα… Μακάρι να έρθει το χιόνι, μακάρι να έρθουν οι ευλογημένες εκείνες ώρες στολισμένες με τη χαριτωμένη λευκή ιδέα, με τα μικρά αφράτα όνειρα που συσσωρεύονται αδιάκοπα και πλημμυρίζουν τη με γη παραμυθένιες κρυψώνες! Δεν μπορώ να το φανταστώ να συμβαίνει· πάει καιρός από την τελευταία φορά – το πιο δυνατό επεισόδιο έκτοτε, του 2008, δεν το θυμάμαι παρά αμυδρά. Άντε να δούμε…!

Κυριακή 14/02

Έβρεξε αρκετά μέσα στη νύχτα, μάλλον ποτιστικά αλλά με αξιοσημείωτη ένταση (Αμπελόκηποι: 7,2mm). Τα πάντα είναι βρεγμένα και από όταν ξημέρωσε ρίχνει ένα πολύ δυσδιάκριτο ψιλόβροχο. Η θερμοκρασία έχει πέσει αισθητά. Ο άνεμος είναι πολύ ισχυρός και παγωμένος – τα λουλούδια μου είναι αφημένα στο έλεός του. Είμαστε σε φάση αναμονής· στενοχωριέμαι γιατί μπαίνουν στο μυαλό μου αχρείαστοι φόβοι, πως θα απογοητευτώ απ' τον καιρό. Ίσως επειδή είμαι πολύ ανυπόμονος για να παρακολουθήσω την εξέλιξη, αυτές τις ελάχιστες ώρες αναμονής που έμειναν.

~

Ώρα 11:30. Σαν να δυναμώνει λίγο τώρα το ψιλόβροχο: γίνεται λίγο πιο αισθητό οπτικά. Η θερμοκρασία είναι μάλλον 5-6°. Τι όμορφα που είναι... Καταχνιά προς το βουνό, ψεκάδες, τσουχτερό κρύο. Δώρα, όλα τους! Ας ελπίζουμε στο καλύτερο!

~

Βλέπεις χιονισμένα τοπία από περιοχές της Ηπείρου, της Θεσσαλίας, της Μακεδονίας και ερωτεύεσαι! Στη λίμνη της Καστοριάς, στο Τσεπέλοβο Ιωαννίνων, στην πανέμορφη Φλώρινα, στην Καστανιά Τρικάλων και στο τρισαγαπημένο Γαρδίκι (το οποίο κάποια στιγμή πρέπει να επισκεφθώ με  τέτοιο καιρό)· και φυσικά την παραμυθένια εικόνα  από το Καστράκι Καλαμπάκας, με θέα τα επιβλητικά Μετέωρα. Ακόμη και για κάποιον που χειρίζεται καλά τον λόγο, είναι δύσκολο να εκφράσει τον θαυμασμό του δίχως να καταφύγει στις ίδιες και τις ίδιες λέξεις. Για μια στιγμή σκέφτεσαι, να ήμουν εκεί – ή μάλλον να ντυνόταν έτσι και η Αθήνα μας.

Μαγικές εικόνες από τις κάμερες των μετ. σταθμών του ΕΑΑ, στο Γαρδίκι (πάνω) και στο Καστράκι (κάτω)

.

Τα στοιχεία που διαβάζω στον Γιώργο και τον Άγγελο είναι ιδιαιτέρως ενθαρρυντικά! Από αύριο το βράδυ παίζουμε φοβερή μπάλα, ενώ αύριο ίσως ξυπνήσουμε με λίγο στρωμένο χιονάκι!!!

~

Είναι 19:20. Ο καιρός είναι κλειστός αλλά στεγνός. Το χνότο σχηματίζει ολόκληρο συννεφάκι, δείγμα πως η θερμοκρασία είναι αρκετά κάτω από τους 10°. Πρέπει να έχουμε ~4 βαθμούς, αν στους Αμπελόκηπους έχει 5,1 και στου Παπάγου 2,1.

Η Πεντέλη από το μεσημέρι ήδη είναι χαμένη σε άσπρα πέπλα – εκεί πρέπει να χιονίζει κατά περιόδους εδώ και αρκετή ώρα. Τα σύννεφα είναι πολύ χαμηλά, κοντά στο ύψος της Αττικής Οδού, και δεν μπορώ να ξεχωρίσω αν χιονίζει στον Υμηττό ή απλώς έχει καταχνιά. Κάτι πρέπει να ρίχνει, αλλά λίγο.

~

Έγραψε κάτι όμορφο ο Δημήτρης Σαγιάκος, στο facebook: «Καλή απόλαυση και υπομονή, γιατί το χιόνι θέλει ξενύχτι και γερά νεύρα!».

~

23:30 : Κάθομαι λίγο στο μπαλκόνι πριν ξαπλώσω. Ο καιρός είναι σπαστός ακόμα στο λεκανοπέδιο,  και στεγνός – που και που έρχεται στο πρόσωπο κάποιο κατακρήμνισμα. Υπάρχουν ορισμένα αφράτα συννεφάκια κατά μήκος του βορείου Υμηττού, στις βάσεις των οποίων μπορώ να καταλάβω κάποιες χιονοκουρτίνες. Αυτή τη στιγμή τον διανύει η πιο πυκνή από αυτές. Ίσως δείγμα ότι σταδιακά η συννεφιά οργανώνεται και τα φαινόμενα προσπαθούν να μπουν νοτιότερα στην Αττική. Είναι πολύ όμορφα, είναι δυναμικός αυτός ο καιρός. Νιώθω πραγματικά, κοιτώντας τις θολούρες αυτές, σαν να βρίσκομαι εκεί!

Η θέα προς την Πεντέλη είναι απόκοσμη· σαν από κάποιες γειτονιές και μετά να διακόπτεται η πόλη, να υπάρχει ένας γκρεμός και πέρα από αυτό να είναι μόνο ομίχλη και σύννεφα. Τα προς τα εκεί προάστια και το βουνό είναι χαμένα στη θολούρα, μάλλον ομίχλη μαζί με τα φαινόμενα που προκαλεί η Πεντέλη· πάντως το σκηνικό είναι πολύ ενδιαφέρον προς αυτή την κατεύθυνση, ενώ προς όλες τις υπόλοιπες, πλην του Υμηττού, επικρατεί αυτός ο σπαστός καιρός και μεγάλη διαύγεια. Οι χιονοκουρτίνες επιμένουν στον Υμηττό, γίνονται συχνότερες και πιο πυκνές, οπότε λογικά το πρωί θα τον δούμε λίγο ασπρισμένο.

Κάνει πολύ κρύο· έχω φορέσει 3 παντελόνια και έτσι όπως κάθομαι στην καρέκλα, τα γόνατα μου κρυώνουν ελαφρά στο σημείο όπου τσακίζει το ρούχο. Το μπαλκόνι είναι σε καλή κατάσταση, τα φυτά δεν έχουν πάθει κάτι, ο δυνατός άνεμος δεν τα έχει ταλαιπωρήσει πολύ.

~

Τώρα, η χιονοκουρτίνα στον Υμηττό έχει κάνει τη ράχη του να μη φαίνεται σχεδόν· μοιάζει λες και το τοπίο συνεχίζει πέρα από τα φώτα της Αττικής Οδού χωρίς να υπάρχει βουνό! Είναι πολύ όμορφο θέαμα! Πρέπει να χιονίζει πολύ εκεί…

Απ’ ό,τι μπορώ να καταλάβω, τα φαινόμενα βρίσκονται μονάχα στην περιοχή αυτή, στο νοητό άξονα βορείου Υμηττού και Πεντέλης, όπως και στα προάστια που ανεβαίνουν την Πεντέλη και οπωσδήποτε πίσω από αυτήν. Είναι μόλις η αρχή, τώρα μπαίνει ο χιονιάς στην Αττική· εύχομαι να γίνει το καλύτερο δυνατό, το πιο συμφέρον – ο Θεός ξέρει.

~

Το χέρι μου έχει παγώσει σαν ξύλο! Το κρύο είναι στ’ αλήθεια τσουχτερό… Κι ακούς τα φύλλα στις γλαστρούλες της γειτονιάς και στα δέντρα να θροΐζουν και να τσακίζουν κι αισθάνεσαι πως κάτι πλησιάζει, κάτι δυνατό πλησιάζει. Οι χιονοκουρτίνες στον Υμηττό παραμένουν πυκνές. Ελπίζω σε ένα όμορφο ξημέρωμα.

~

Αυτή τη φορά σχεδόν από το πουθενά ήρθε ένα πολύ ψηλό και αφράτο συννεφάκι και έχει θολώσει ακόμη και ο λόφος μπροστά απ’ την Αττική Οδό, δείγμα ότι αυτή τη στιγμή η χιονόπτωση επηρεάζει και περιοχές μακρύτερα απ’ το βουνό, ενδότερα του λεκανοπεδίου.

Που και που έρχονται τέτοια συννεφάκια απ’ τη μεριά της Πεντέλης. Εδώ και ένα 10λεπτο έχει σταθερά κουρτίνες ο Υμηττός, άρα τα φαινόμενα αποκτούν μια κάποια διάρκεια. Υποθέτω ότι για να επηρεάζεται ο Υμηττός ενώ το υπόλοιπο λεκανοπέδιο είναι ανενεργό, ίσως υπάρχει κάποιο ΒΔκό ρεύμα, ίσως ο τρόπος με τον οποίο μπαίνει η ψυχρή μάζα, νομίζω η κίνηση των νεφών είναι τέτοια. Δεν ξέρω...

Αν διακρίνω σωστά, οι χιονοπτώσεις επιβιώνουν ως τις νότιες παρυφές του Υμηττού, διανύοντας την κορυφογραμμή – είδα την ίδια θολούρα προς εκείνη την κατεύθυνση, και φυσικά στην κεντρική περιοχή, στο ύψος του Ζωγράφου. Ο τρόπος με τον οποίο τα σύννεφα πλησιάζουν από Πεντέλη και η διάταξή στους στο χώρο, άλλα στη βάση του βουνού, άλλα πιο ψηλά στο βουνό, άλλα πιο μέσα στην πόλη μου δίνουν λίγο την εντύπωση νεφών αστάθειας.

~

Είναι 23:45 και βλέπω μια πιο συμπαγή νέφωση να προσπαθεί να μπει στο λεκανοπέδιο από την Πεντέλη. Το αναφέρω γιατί όλη αυτή την ώρα υπήρχε ένα ξεκάθαρο άνοιγμα της συννεφιάς, πάνω από την καταχνιά της Πεντέλης. Σε αυτήν την πιο οργανωμένη προσπάθεια τώρα κάποια σύννεφα μοιάζουν με σωρείτες… – θα έχει ενδιαφέρον πώς θα καταλήξουν. Βέβαια ο Υμηττός είναι πιο καθαρός.

... Τελικά η κατάληξή τους ήταν να διασπαστούν. Πύκνωσαν λίγο οι χιονοκουρτίνες στον Υμηττό και πύκνωσε η συννεφιά από πάνω μας, αλλά πάνω απ’ την Πεντέλη επανήλθε το άνοιγμα. Έχω παγώσει από το κρύο, παρόλο που ντύθηκα πολύ καλά!

 Δευτέρα 15/02

Είναι 05: 20. Ξύπνησα χωρίς το ξυπνητήρι, δεν ξέρω αν είναι τυχαίο. Τώρα χιονίζει ασθενώς στου Ζωγράφου. Ο Υμηττός φαίνεται θολά, ο καιρός είναι κλειστός και προς Πεντέλη, ωστόσο ο Λυκαβηττός είναι καθαρός και τα Τουρκοβούνια επίσης. Ίσως τα φαινόμενα επηρεάζουν το ανατολικό τόξο, αν και ασθενή. Ο δρόμος έχει βραχεί λίγο.

~

Τα φώτα της Αττικής Οδού έχουν εξαφανιστεί τελείως! Θολώνει με την ώρα και ο Λυκαβηττός και η ασθενής νιφαδόπτωση εδώ δείχνει να εντείνεται. Ο άνεμος είναι ισχυρός, σε ριπές όμως, όχι με διάρκεια.

~

Ώρα 05:34! Χιονίζει πολύ πυκνά τα τελευταία λεπτά! Έχει θολώσει αρκετά και η ορατότητα προς Λυκαβηττό, και τα Τουρκοβούνια είναι εξαφανισμένα όπως ο Υμηττός, που σημαίνει ότι έχουμε ένα γενικευμένο κλείσιμο. Έφτιαξα ζεστό τσάι με γάλα, ανάβω ένα κεράκι στο γραφειάκι, έχω πάρει και ένα πάπλωμα και κάθομαι δίπλα στο παράθυρο. (Δεν είμαι ακόμη έτοιμος να βγω έξω: κρύωνα πολύ στο μπαλκόνι...) 

~

Παρατηρώ ότι οι νιφάδες κολλάνε στο κάγκελο του μπαλκονιού, ένδειξη ότι η θερμοκρασία είναι πολύ κοντά στο 0. Τα κτήρια στα βόρεια έχουν θολώσει, ο Λυκαβηττός είναι πια πλήρως εξαφανισμένος (πολύ καλό σημάδι αυτό) και το χιόνι πιάνει στις γνωστές επιφάνειες, όπως τα αυτοκίνητα και τα κεραμίδια του γειτονικού σπιτιού. Είναι πάρα πολύ όμορφος ο τρόπος με τον οποίο πέφτουν οι νιφάδες τώρα, 05:43· η χιονόπτωση είναι πολύ πυκνή και αφράτη.

~

06:10. Είναι αρκετή ώρα, κοντά 40 λεπτά, που χιονίζει ασταμάτητα πυκνά. Απ’ ότι φαίνεται θα πορευθούμε με αυτό τον τρόπο ως αργά το πρωί. Τα αυτοκίνητα έχουν ασπρίσει εντελώς – δεν μπορώ να διακρίνω καλά στο σκοτάδι τι ισχύει για άλλες επιφάνειες! Το σίγουρο είναι πως θα έχουμε ένα πολύ όμορφο ξημέρωμα!

~

Αχ είναι υπέροχη η χιονόπτωση· πυκνή για πάνω από μια ώρα τώρα, ασπρίζει ήδη τη γειτονιά! Πριν λίγο ο άνεμος σχημάτισε δύο γραμμές χιονιού στον αέρα, παρασέρνοντας τις νιφάδες με μια ριπή του... Για μια στιγμή το χιόνι έπεφτε με άπνοια και είχες την εντύπωση πως από το φως του δρόμου κρέμονται άσπρα καραβόσχοινα!

Κατέφθασε το όνειρο, όπως μας είχε υποσχεθεί, αυτή τη φορά. Κι ασπρίζει τις καρδιές μας... Ξημερώνει... Είναι ένα θαυμάσιο, αναζωογονητικό πρωινό.

~

Ώρα 08:54. Ξύπνησα πριν λίγο (ξάπλωσα πάλι γιατί ήμουν ακόμη κουρασμένος). Νόμιζα ότι είχε φτάσει μεσημέρι, χαχα. Ρίχνει ένα αξιαγάπητο χιόνι......... Και αισθάνομαι ακριβώς ότι δεν φοβάμαι αν θα σταματήσει, γιατί θα συνεχίσει για λίγες ώρες ακόμα, ενώ το βράδυ θα είναι το αποκορύφωμα.

~

09:21: Τώρα ρίχνει πολύ!

 

 

10:17. Δεν είναι τρελό που βγαίνει ήλιος και χιονίζει πολύ; Που ανοίγουν τα σύννεφα, φαίνεται γαλάζιο, και χιονίζει ακόμη; Η Άννα-Μαρία μου έστειλε μερικά κομμάτια πιάνου να ακούσω. Είναι πολύ όμορφα· νοσταλγικά, με τη μελαγχολία που έχουν οι νιφάδες όταν πέφτουν αλλά αναγκάζονται να λιώσουν. Όπως λέει η ίδια, «αγκαλιάζονται και λιώνουν... τι όμορφο!».

~

17:30 : Νωρίς το μεσημέρι έκανα μια νωχελική βόλτα στον Υμηττό, σιωπηλή την περισσότερη ώρα. Το χάρηκα, αν και ψιλοξενέρωσα στην αρχή – δεν είχε όσο χιόνι περίμενα, στο ύψος της Καλοπούλας. Τώρα είμαι κουρασμένος· θα... στεγνώσω και μετά το ματς θα αναλάβω τις δυνάμεις μου.

~

Είναι 20:02!!! ΧΙΟΝΙΖΕΙ ΠΟΛΥ ΠΥΚΝΑ ΕΔΩ ΚΑΙ ΛΙΓΗ ΩΡΑ! ΕΧΕΙ ΑΡΧΙΣΕΙ ΗΔΗ ΝΑ ΤΟ ΠΙΑΝΕΙ !!!!!

 

Ετοιμάζομαι, πρέπει να κάνω μια βόλτα πριν την απαγόρευση κυκλοφορίας!

Εικόνα από κάποιο τρυφερό παραμύθι, στο παρκάκι πάνω από τη Βίλα Ζωγράφου.

Από την ταράτσα: ο φρεσκοχιονισμένος Λυκαβηττός και η Ακρόπολη,

χαμένη στα παγωμένα υφάσματα του χιονιά...

Η πρώτη επιδρομή στην ταράτσα· δεν έμεινε τίποτε!

Συνεχίζεται, σχεδόν αδιάκοπα, η χιονοθύελλα, με νιφάδες χαρακτηριστικά μεγάλες!

Η πόλη χάνεται στην αγκαλιά του ονείρου...

~

22:22 : ΔΙΑΝΟΕΙΣΤΕ ΤΙ ΡΙΧΝΕΙ ΕΞΩΩΩΩΩ ??????????? Όνειρο. ΟΝΕΙΡΟ! Δεν το θυμάμαι ποτέ ξανά σε τέτοιο βαθμό, από τη μέρα που παρακολουθώ συνειδητά τον καιρό. Δεν θα κοιμηθώ απόψε...

Ήταν θέμα λεπτών, να ασπρίσουν όλα...

Στην υπήνεμη πλευρά της πολυκατοικίας, οι πλατιές νιφάδες αιωρούνταν σαν σε κενό αέρα,

και στροβιλίζονταν αναποφάσιστες, αν θα φτάσουν στο δρόμο – ή σε κάποιο δέντρο,

ή θα ξεκουραστούν στο μπαλκόνι.

Όταν το συνηθισμένο, μονότονο παράθυρο γίνεται κάδρο στον πιο φίνο πίνακα.

Έτσι φεύγουν οι μέρες που αξίζουν να τις θυμόμαστε!

~

Τρίτη 16/02

Είναι 00:10. Τα πάντα είναι λευκά. Με τρελαίνει η γοητεία του χιονιού που συσσωρεύεται σε γειτονικούς θάμνους και τελικά γίνεται μια επιφάνεια, ένας όγκος. Θέλω να ξενυχτήσω απολαμβάνοντας όσο περισσότερο γίνεται αυτό το θείο δώρο. Μέγας ει Κύριε και θαυμαστά τα έργα σου! Είναι το τρίτο κύμα χιονοθύελλας, από τις 8 περίπου. Είναι εκπληκτικό το πώς ξεχωρίζουν οι νιφάδες πάνω στο σκοτεινό φόντο ενώ είναι νύχτα! Και οι μεγάλες, αφράτες νιφάδες που γίνονται γκρίζες και ξεχωρίζουν από το χρώμα τ’ ουρανού – τι να πει κανείς για αυτή τη χρωματική μαεστρία;

Οι νιφάδες είναι στην πλειοψηφία τους πολύ χοντρές! Η χιονόπτωση, απολαυστικότατη! Είχαμε πάρα πολύ καιρό να ζήσουμε κάτι τέτοιο στην περιοχή μας. Μαθημένοι στις ακροβασίες επί ορίων, στερημένοι ουκ ολίγες φορές από τις κατάλληλες προϋποθέσεις, στριμωγμένοι στα λίγα σχεδόν κάθε φορά· κι αυτή είναι η αμοιβή μας, γιατί επιμείναμε κι αγαπήσαμε το λίγο, σπουδάσαμε το χωρίς, γιορτάσαμε το φευγαλέο. Τούτη η παγωμένη νύχτα είναι ο καρπός της υπομονής μας, η δικαίωση των ονείρων και η μεγαλύτερη ευθύνη απ’ όλες: – απαύστως να δοξολογούμε τον Θεό για τα θαυμαστά έργα Του, για τα οποία ουδείς λόγος αρκεί! Δόξα σοι Κύριε! Τι όμορφα, τι τρυφερά τα έφτιαξες όλα να ταιριάζουν με το χιόνι! Και πόσο σοφά ρύθμισες τις ψυχές μας να κλίνουν προς αυτό, να το αγκαλιάζουν, να το χαίρονται, να το αγγίζουν και να εκπλήττονται…!

Όσο γράφω μου φαίνεται πως η χιονοθύελλα φουντώνει!

~

Περί τις 8 το πρωί : Τι ξύπνημα κι αυτό… Δεν άντεξα – κοιμήθηκα για 7 ώρες περίπου, και τώρα βρίσκομαι σε έναν κόσμο παλιό, σε μια Αθήνα πολική, που έχει διωχθεί κακήν-κακώς τα τελευταία χρόνια απ’ τον θερμότερο καιρό. Σηκώθηκα την κατάλληλη στιγμή! Από τώρα δεν υπάρχει χρόνος· δεν υπάρχουν καν λέξεις! Δεν προφταίνω να σκεφτώ το φαγητό, φεύγω έξω!

~

Ήρθα στο παρκάκι πάνω απ' τη Βίλα Ζωγράφου. Βρίσκομαι όντως στην Αθήνα; Οπωσδήποτε θα πάω μετά και στο Πάρκο Ειρήνης!

 

 

 

Τελικά ανέβηκα την Παπάγου και την Κουσίδου, ως το τέρμα των λεωφορείων, και από εκεί πέρασα στα Άνω Ιλίσια, όπου κατέβηκα την Εθνικής Αντιστάσεως. Χάρμα οφθαλμών η πόλη μας! Μια απέραντη αλάνα για παθιασμένο χιονοπόλεμο!!!

~

Δεν πρόλαβα να μπω στο σπίτι, και φεύγω ξανά· πάω για χιονοπόλεμο με τα αδέλφια μου!

~

 

Καθιερωμένη φωτογραφία. ;)

~

Μ' αυτά και μ' αυτά, πήγα τελικά και στην Πανεπιστημιούπολη και γύρισα ξανά τα Ιλίσια, από διαφορετικά στενά. Τι βόλτα! Τι τοπία! Εμπειρία ζωής!!! Είμαι σπίτι τώρα, κοντεύει 15:00, και στεγνώνω!

~

Κάπως έτσι τελειώνουν τα παραμύθια: – στην ικανοποιημένη σιωπή ενός ξεκούραστου ύπνου. Στην ζωντανή αίσθηση που έχει το άρρωστο χέρι όταν σφίγγει ξανά τη γροθιά του. Στο βλέμμα που ανοίγεται και πάλι, ανέκφραστο μα τρισευτυχισμένο· αργοκίνητο μα γεμάτο εμπειρία. 

Είναι απόγευμα πια, ο ήλιος έδυσε μοναδικά, βάφοντας με ένα κόκκινο-ροζ τα σύννεφα που τον άφησαν για μια στιγμή να φανεί. Έχει σταματήσει να χιονίζει λίγο πριν συμπληρωθούν 24 ώρες συνεχόμενων φαινομένων! Ο καιρός είναι σπαστός και εξαιρετικά παγωμένος. Η όψη της γειτονιάς μού είναι τόσο πρωτόγνωρη· αντιλαμβάνομαι πως ζω κάτι που θα αργήσει να επαναληφθεί. Και είμαι ευλογημένος που το κάνω με μια ασύγκριτη ηρεμία, με αυτή τη σιωπή του πρόσφατου ύπνου – σαν να έχουν βουλώσει τα αυτιά σου. 

Αρκετά όμως, θα αφήσω τις εικόνες να μιλήσουν μόνες τους και τη νύχτα να ρίξει φως στα παραμυθένια σημεία, χαρίζοντάς μας μια μοναδική ευκαιρία έμπνευσης, ποίησης, θαυμασμού, δοξολογίας, ωφέλειας...

 

 

 

※

※      ※

(Πολλές απ' τις φωτογραφίες που παραθέτω είναι θολές/κουνημένες. Η εξήγηση είναι απλή:

μπρος στον ενθουσιασμό μου, πού μυαλό να οργανωθώ και να πάρω κάποιες προφυλάξεις;

Όλα καλά, πάντως!)

___________________________________________________________________

Για την Δευτέρα το πρωί, τη Δευτέρα το βράδυ και όλη την Τρίτη έχω φτιάξει ισάριθμα αφιερώματα, που περιέχουν τα βίντεο που τράβηξα μαζί με όμορφα ταιριαγμένες μουσικές και μια ιδέα ποίηση – εκτός φυσικά από τις περισσότερες από τις ανωτέρω φωτογραφίες. Χαίρομαι γιατί βρήκα τελικώς την απαιτούμενη όρεξη και εκπλήττομαι από την πανούργα έμπνευση, που ψιθύριζε συνεχώς νέες ιδέες και μοτίβα. 

Πιστεύω ότι με όλα αυτά εξέφρασα την ευγνωμοσύνη μου για αυτόν τον πανέμορφο χιονιά που μας βρήκε και έδωσα μια μικρή ιδέα από τη θαυμάσια ουσία του. Ελπίζω να απολαύσετε το αποτέλεσμα!!!

Επίσης, έφτιαξα ορισμένα gifs από ορισμένα δευτερόλεπτα των τόσο ποιοτικών χιονοπτώσεων. Κάπως, αυτού του τύπου οι εικόνες, κρατούν περισσότερη μαγεία μέσα τους...

 ___________________________________________________________________

Το πρωινό της Τετάρτης ήταν εξαιρετικά υποβλητικό. Με μια συννεφιά που συγκρατούσε στο τοπίο τους ψυχρούς τόνους των χρωμάτων και τη σιγανή μελωδία του χιονιού που λιώνει μοιραία, αλλά αργά... Παντού χιόνι! Το οποίο σε λιγοστά σημεία διατηρήθηκε ως την Παρασκευή και Σάββατο, 19 και 20/02 αντίστοιχα...!

___________________________________________________________________

Υ. Γ.: Αν και έχει ελάχιστη σημασία, από περιέργεια πήρα αυτές τις μετρήσεις στην ταράτσα, σε κεντρικό σημείο με απάτητο χιόνι. Υπέροχα πράγματα!