Το εξαίσιο αυτό ηλιοβασίλεμα (09/04/2019) με συνάντησε μια ημέρα που είχα καλή διάθεση. Είμαι απερίγραπτα ευγνώμων για αυτή τη συνάντηση της ζωής μου, για αυτή την υπέροχη εμπειρία ζωής πλάι σε άπειρους σχηματισμούς νεφών (με εκλεκτούς καλεσμένους στο φινάλε τα mammatus μια περαστικής καταιγίδας στη βόρεια Αττική)
και θαυμάσια χρώματα, τόσο σε αποχρώσεις όσο και σε εντάσεις, βγαλμένα από τα πιο πολύχρωμα όνειρά μας. Είναι αυτά τα χρυσοκόκκινα
ηλιοβασιλέματα που παρακολουθείς πάντα με τον ίδιο ενθουσιασμό σαν να είναι η πρώτη και
τελευταία φορά...
Δεν άκουγα μουσική αλλά έμοιαζε λες και τα βήματά μου, που με οδήγησαν στην ταράτσα, ταίριαξαν απόλυτα - αρμονικά θα έλεγα - με τα βήματα του Μπογιατζή που έβαψε τα σύννεφα. Και μερικά επιφωνήματα θαυμασμού ενός παιδιού που πηγαινοερχόταν στην ταράτσα με μια φωτογραφική ήταν η κορύφωση της αρμονίας με ένα ανατρίχιασμα. Γιατί, πότε άλλοτε ανατριχιάζουμε, εκτός από τις στιγμές που ένας δυνατός άνεμος, ένας βοριάς, ή ένα οξύ πνεύμα, μια χαριτωμένη ροή, αισθητή με γλυκιά επίγνωση, μας διαπερνά, μπαίνει μέσα μας, μας γεμίζει κι εξέρχεται ευθύς αμέσως τεντώνοντας τις τρίχες, σε μια σύντομη αλλά ραγδαία εμπειρία;
Υπάρχει το ομαλό, διαβαθμιζόμενο ανατρίχιασμα, που κορυφώνεται καθώς γεμίζουν τα πνευμόνια αέρα με μια βαθιά ανάσα. Υπάρχει το απότομο ανατρίχιασμα, που σε αιφνιδιάζει και απαντάς ενστικτωδώς με μια κοφτή ανάσα. Οι αναπνοές... Πολλές από αυτές χρειάζεται ένα υποδόρειο ανατρίχιασμα που καραδοκεί μέσα απ' το δέρμα και, όταν βάζεις μέσα σου πολύ απ' το πνεύμα που αναφέραμε, τότε αναδύεται έντονο και διαπεραστικό στο δέρμα μας, ενώ σε εξαιρετικές περιπτώσεις καλύπτει και την καρδιά! Ναι, έχει ανατριχιάσει ποτέ η καρδιά σου; Είναι οι στιγμές που τη νιώθεις να επιταχύνει και να είναι έτοιμη να βγει, να πετάξει με λαχτάρα, κάπου να φτάσει, όπου εκείνη θέλει και ξέρει...
Υπάρχει ακόμη το ανατρίχιασμα που κορυφώνεται ασύλληπτα, σε βαθμό εξαντλητικό για την αναπνοή, και γίνεται αισθητό μέχρι και στα ρουθούνια· αυτό καταλήγει αναπόφευκτα σε λυγμό, στραβώνοντας τα φρύδια, τα ζυγωματικά και τα χείλη. Τέλος, συναντά κανείς σε στιγμές που το όραμα των σκέψεών του φαίνεται τόσο ζωντανό, το ανατρίχιασμα που φεύγει αργά και βαθμιαία, όπως η καταιγίδα που ξεσπά, περνά, διαλύεται, αλλά οι υψινεφώσεις της ρίχνουν ακόμη βροχή.
Εσύ που διαβάζεις αυτό το κείμενο τώρα, εβδομάδες, μήνες ή και χρόνια μετά τη στιγμή που συντελέστηκε αυτή η πολύχρωμη μαγεία, ελπίζω να "μπεις" στις εικόνες και να περπατήσεις για λίγο μαζί μου στην ταράτσα. Ίσως τότε να νιώσεις μια ζεστασιά στο στήθος όμοια με τη χρυσή ζεστασιά που σκόρπισε ο ήλιος πριν χαθεί στον ορίζοντα. Και κάνε μου μια χάρη, αν μπορείς: κάνε ένα διάλειμμα και όταν φτάσει η ώρα του δειλινού βγες στο μπαλκόνι ή στην ταράτσα και απλά κοίτα, βάλε να παίζει το αγαπημένο σου ορχηστρικό κομμάτι - γιατί το ανατρίχιασμα,
όπως και το δάκρυ, έρχονται σχεδόν πάντα με τη μουσική - και κάνε σημαντικές καλές σκέψεις... Ίσως ανατριχιάσεις, ίσως καταλάβεις ν' ανατριχιάζει και η καρδιά σου· μη φοβηθείς, συνέχισε. Αν θέλεις, σε παρακαλώ, μείνε εκεί μέχρι να πέσει το σκοτάδι, γιατί μερικές γόνιμες σκέψεις έρχονται λίγο πριν χαθεί και το τελευταίο φως, σαν κλέφτες που αρπάζουν φευγαλέα και εναγωνίως κάτι απ' το είναι μας πριν φύγουν κι αυτά για τη δύση, ακολουθώντας το φως. Γιατί μάλλον εκεί συνεχίζουμε να υπάρχουμε και τις νύχτες, στο φως.
