Έλαβα την απάντησή μου: φωτογραφίζουμε γιατί κάτι πρέπει να κάνουμε με τον
ενθουσιασμό εκείνης της στιγμής. Αν στέκαμε αδρανείς ενώ το στόμα βγάζει
παιδικά επιφωνήματα και τα πόδια χοροπηδούν πέρα-δώθε στην ταράτσα, τότε η
στιγμή θα μας γινόταν βάρος, αντί για απόλαυση. Όμως με τη μηχανή στα χέρια, με
κάποιον τρόπο καταφέρνουμε να δίνουμε στη χαρά μας μια δημιουργική έκφραση,
ψάχνοντας την καλύτερη λήψη ανάμεσα σε εκατοντάδες· και τυχαίνει αυτή η έκφραση
να είναι αθάνατη στο χρόνο, ένα αιώνιο κειμήλιο που θα μας θυμίζει ότι
βρεθήκαμε κάτω από τα απόκοσμα νέφη που μοιάζουν σε στόμα φάλαινας.
Ήταν εκπληκτικά εκεί, το μυαλό μου δεν μπορούσε να συνειδητοποιήσει ακριβώς
τι έβλεπα, η δε καρδιά μου σίγουρα δεν είναι στη θέση της – οι θυελλώδεις ριπές
του ανέμου την παρέσυραν κάπου μέσα στα σύννεφα. Δεν την έχω ακόμη, ίσως γι’
αυτό είμαι ήρεμος και ευδιάθετος τώρα, στο τέλος αυτής της υπέροχης καιρικά
ημέρας. Ήταν η πλέον αναζωογονητική εμπειρία, να βλέπεις το μέτωπο με το
χαρακτηριστικό shelf cloud να σχηματίζεται και να πλησιάζει
ομορφαίνοντας· μετά να βρίσκεται από πάνω σου και να ορίζει το σύνορο μεταξύ
ενός ομοιόμορφου γκρίζου και ενός ανεμοδαρμένου χάους. Όταν πια το shelf είχε φτάσει στο Υμηττό,
‘‘καταπίνοντας’’ την περιοχή μας, ήμουν μάρτυρας της ομορφότερης ακαταστασίας
που έχω δει ποτέ: σύννεφα χωρίς συγκεκριμένα σχήματα, το ένα πάνω και δίπλα στο
άλλο, με κάποιες καμπύλες γραμμές που όριζαν κάποια ανοίγματα στις σκιές να
ακολουθούν μια κατακόρυφη και στη συνέχεια οριζόντια ανάπτυξη, – ακριβώς σαν να
βρισκόμαστε μέσα στο στόμα μια φάλαινας (βλ. whale's mouth cloud)! Τότε ο άνεμος ήταν πολύ ενισχυμένος,
ενώ κόπασε στη συνέχεια όταν μας έφτασε και η βροχοκουρτίνα – δεν έβρεξε
πολύ, τουλάχιστον εδώ, αλλά είναι περιττό να πω πως δεν είχε καμία σημασία η
ποσότητα, μπροστά σε αυτήν την ποιότητα.
Ήταν μόλις η τρίτη ημέρα με εκρηκτικό φθινοπωρινό καιρό (και η πρώτη από
αυτές με τόσο μεγάλη διάρκεια), αλλά κατάφερε και αυτή, ακολουθώντας τις
προηγούμενες, να προσφέρει μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Είναι αυτό που σκέφτηκα
εκείνη τη στιγμή, θέλοντας να ‘‘συγχωρήσω’’ το φθινόπωρο για την σχεδόν
ολοκληρωτική απουσία του τους δύο προηγούμενους μήνες· ότι καθυστερούσε να
εμφανιστεί γιατί έβαζε τα καλά του. Και να το, μεγαλοπρεπές και αξιοθαύμαστο!
Αχ, ήταν μια υπέροχη μέρα με νοτιά – είχαμε ξεχάσει τον νοτιά… Δεν ήταν
μόνο η παράσταση του μεσημεριού, που ως συνήθως έκλεισε με ένα τόσο γλυκά
διακριτικό ηλιοβασίλεμα· και το πρωινό, από τα χαράματα, μάλλον από τις
νυκτερινές ώρες ακόμη, συνοδευόταν από συννεφάρες! Πύργοι αστάθειας πάνω από
τον Υμηττό και δύο δροσερές μπόρες· ύστερα ήλιος με διάσπαρτες αναπτύξεις μέχρι
τις συννεφιές που έγραψαν ιστορία.
Λέω τώρα πως αξίζει να υπομένει κανείς έναν εκνευριστικά ηλιόλουστο μήνα
στη καρδιά της εποχής των νεφών, αν πρόκειται η υπομονή του να ανταμειφθεί
έτσι. Βέβαια, είμαι ακόμα υπό την επήρεια της ευφορίας που σκόρπισε ο άνεμος που
ξεχύθηκε μες από εκείνα τα νέφη· ήταν πολύ βαθιά τα ίχνη αυτής της καταιγίδας. Όμως δεν μπορώ να μην τριγυρίζει στο μυαλό μου
η γνωστή ερώτηση: και τώρα τι; Θα πρέπει αυτή η εμπειρία κάπως να μείνει ως
κέδρος, με τις φωτογραφίες, με τούτο το κείμενο ίσως, μπορεί απλά και μόνο με τα συναισθήματα των στιγμών, που με έκαναν να πιστεύω πιο πολύ και πιο δυνατά στη μυστήρια ομορφιά της φύσης. Όμως αναπόφευκτα κάποια
στιγμή αυτή η μέρα θα ξεχαστεί – θα ξεχαστώ, καλύτερα – και τη θέση της ευφορίας θα πάρει
ξανά μια ανυπομονησία που θα φλερτάρει με την αχαριστία ή την απαισιοδοξία,
μαζί με την ανάγκη για μια νέα εμπειρία, ένα καινούριο γεγονός που θα χαράξει
μοναδικά την ψυχή και θα προσφέρει έμπνευση και δημιουργική διάθεση. Ίσως
είχα ανάγκη αυτήν την τονωτική ένεση, προκειμένου να αντέξω τη συνέχεια, τις
δυσάρεστες εκπλήξεις, τις ερχόμενες καλοκαιρίες, την απογοήτευσή μου, και να
δημιουργηθούν εντός μου ευνοϊκότερες συνθήκες για την εργασία μου. Σε κάθε
περίπτωση, είναι καλό να σκεφτώ τώρα ότι η Φύση έχει ήδη μεριμνήσει πάλι και
για εμάς, τους δύσκολους εραστές της. Έχει ο Θεός…
Ευχαριστώ πάρα πολύ για τα
σημερινά δώρα! Ήρθαν λίγες μέρες πριν τη κανονική γιορτή μου, αλλά και σήμερα ήταν μια πραγματικά γιορτινή ημέρα, ένα πανηγύρι αληθινό στημένο μέσα στα μάτια και στους δρόμους τους που οδηγούν στην καρδιά μου. Ευχαριστώ…
 |
| Λίγο μετά τη μπόρα του ξημερώματος, την οποία δεν πρόλαβα. Είχε αφήσει όμως το αποτύπωμά της, χαμηλά σύννεφα στην κορυφή του Υμηττού και μια "αφράτη αναστάτωση" που ξεπηδούσε από αυτά. |
 |
| Βρεγμένες γειτονιές, στη νέα μπόρα... |
 |
| Η μπόρα ξεθύμανε και ο ουρανός άνοιξε, γεμίζοντας το τοπίο με το κίτρινο του ήλιου. Ήταν πανέμορφες οι λεπτομέρειες των νεφών που επέμεναν να ταξιδεύουν πάνω από την Αθήνα, από νότο προς βορρά. |
 |
| Είναι να μην θαυμάζεις τέτοια σκηνικά; |
 |
| Πύργοι και απίθανες φωτοσκιάσεις· μια οπτασία! |
 |
| Η πρώτη όψη του shelf cloud του μεσημεριού, στα δυτικά. Χαρακτηριστικός σχηματισμός, ακριβώς αυτό που ήθελα να δω, γνωρίζοντας την κίνηση του ψυχρού μετώπου πάνω από τον Σαρωνικό. Η ψυχή μου άρχιζε να χαίρεται σαν παιδί, καθώς πλησίαζε... |
 |
| Όλο και πιο καλοσχηματισμένο το shelf. Τα φαινόμενα εξελίσσονταν σε δύο εστίες: στη νοτιοδυτική Πάρνηθα (εδώ) και στον Πειραιά, οι λόφοι του οποίου ήταν εξαφανισμένοι (βλ 3 εικόνες πιο πάνω). |
 |
| Το Αιγάλεω παραδινόταν κι αυτό στη δυνατή βροχή· ο αέρας δυνάμωνε. |
 |
| Τις στιγμές εκείνες επικρατούσε μια τρέλα, μέσα και έξω από εμένα! Η άκρως επιβλητική επέκταση της συννεφιάς έφερνε σκηνικά απόκοσμα, τρομερές ριπές που δυσχαίρεναν τη φωτογράφιση, η οποία αντιμετώπιζε και το πρόβλημα της προοπτικής, μιας και το μαύρο μέτωπο ήταν πελώριο, από βορρά προς νότο και από τον ορίζοντα μέχρι το ζενίθ! Λίγες στιγμές μετά, δεν ήξερα τι να πρωτοφωτογραφίσω – άλλαζε τόσο γρήγορα το σκηνικό, παραμένοντας όμως το ίδιο απόκοσμο! |
 |
| Ισορροπία στο μαύρο, το σύνορο δύο κόσμων, του πριν και του μετά, της προσμονής και της έκπληξης παρά την προσμονή, μιας τάξης και ενός χάους... |
 |
| Βρισκόμασταν πια εντός του μετώπου. Πλέον η θέα στα ανατολικά, από το νότο Υμηττό ως την Πεντέλη, είχε το μεγαλύτερο ενδιαφέρον, μιας και στα δυτικά η βροχή πλησίαζε γρήγορα και επικρατούσαν τώρα πιο ανοιχτοί τόνοι, χωρίς ωστόσο να υπάρχει ήλιος ανάμεσά τους. |
 |
| Το whale's mouth ήταν πολύ καλοσχηματισμένο για να είναι αληθινό. Κι όμως... |
 |
| Δεν χορταίνονταν αυτές οι τσαλακωμένες γραμμές φωτός στα πλευρά εκείνων των νεφών που φούκωναν και ξεφούσκωναν, σαν να βράζουν, καθώς το μέτωπο προχωρούσε. Σχήματα παράξενα, πρωτόγνωρα, καθηλωτικά! |
 |
| Ένα τοίχος αφράτων νεφών και στη συνέχεια ένα ''οριζόντιο'' γκρίζο πέπλο. Υπερθέαμα... |
 |
| Όταν πια μας έφτασε η βροχή, αρκετά λεπτά αφού το πανέμορφο shelf cloud είχε απομακρυνθεί, ο ουρανός – η συννεφιά που το αντικαθιστούσε δηλαδή – είχε έναν ομοιόμορφο ανοιχτό γκρι τόνο, σαν να πλησίαζε κάποιο άνοιγμα. Για αρκετά λεπτά όμως διατηρήθηκε αυτό το πέπλο, από τις άκρες του οποίου έπεφτε ποτιστική βροχή και έκρυβε τα μάτια της απειλητικής μέχρι τότε καταιγίδας. |
 |
| Αγρότερα, ένα τόσο ήρεμο δειλινό, απόδειξη πως η φύση ξέρει να κρατά τις ισορροπίες. Πάνω από τη δροσερή υγρή πόλη απλώνονταν νέφη μέσων και χαμηλών υψών και οι γύρω ορεινοί όγκοι τυλίγονταν στην ομίχλη. Για τον ήλιο αρκούσε μια σχισμή για να τρυπώσει και να χαϊδέψει τρυφερά μερικά σύννεφα, δίνοντάς τους μια τόσο ευγενική απόχρωση του πορτοκαλί. Ήταν ο ωραιότερος τρόπος για να κλείσει μια τόσο γεμάτη ομορφιές ημέρα. |
