Είναι ένας κόσμος ντροπαλών χαμόγελων από σκισμένα, κουρασμένα πέταλα. Είν' η αύρα των νεογέννητων χρωμάτων που κρατούν ακόμη, στην επιφάνειά τους, τη φωτιά της μήτρας τους. Είναι το γέλιο των παθών καθώς πυρώνεται στης σοβαρότητας τα χείλη...
Σιωπηλός θησαυρός, κρυψώνα ονείρων· ανάπαυση που συναντάς φευγαλέα μονάχα, αν το πρώτο φως της μέρας σε βρει εκεί, δίπλα τους. Μα κι απόμακρη θλίψη, αν απλώς σε κοιτούν από το βάθος του δωματίου, – αν κολυμπούν μαζί σου, σύμβολα νεκρά, στο βυθό σου.
Όμως πες μου. Αν επιπλέεις με το ζόρι ακόμη, δεν θά 'πρεπε ν' ανασαίνεις ζωή απ' τ' άρωμά τους και να ξυπνάς; Να πιστεύεις!; Να γελάς και να γιορτάζεις στις μικρές και τις μεγάλες θλίψεις σου...; Μα κι αν βυθίστηκες, πες μου, δεν θά 'πρεπε τουλάχιστον να τά 'χεις κρατήσει κάπου, σαν εικόνα και φυλαχτό· μιαν ανάμνηση της Ομορφιάς σπουδαιότερη και πιο ζωντανή από ένα στολίδι;
Άραγε θα μπορέσω να ξαναδιαβάσω τούτο το γράμμα απ' τον Θεό;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου