Μια "ασήμαντη" γλάστρα στο στενό μπαλκόνι, η οποία ούτε καν πράσινο δεν προσφέρει όταν το φυτό της μαραίνεται· όμως πρόσεξέ την. Ο λεπτός κορμός και τα κλαδάκια, γεμάτα σχισμές και αγκάθια και κάτι κηλίδες σαν χάρτες ήδη από την πρώτη στιγμή της ύπαρξής τους. Πώς άραγε επιλέγει η φύση τα σημεία όπου θα διακλαδώνονται δύο ή και περισσότερα κλαδιά απ' τον κορμό ή μεταξύ τους; Στα φύλλα του φυτού δες πόσες αποχρώσεις του κίτρινου και του πράσινου συνυπάρχουν - αυτό το πράσινο, το προϊόν της σύγκρουσης του καθαρού μπλε της ατμόσφαιρας και του διαπεραστικού κίτρινου του ήλιου όταν είναι χαμηλά στον ορίζοντα.
Δεν είναι θαυμάσιο το πόσο απλά δεν είναι τα φύλλα; Κοίτα τις τρίχες στη βελούδινη επιφάνειά τους που αστράφτει σαν να κοσμείται από διαμάντια και τις διαφορετικά σχηματισμένες άκρες τους. Ψάξε και βρες εκείνο το "καμπουριασμένο" φύλλο που ξεχωρίζει απ' όλα τα υπόλοιπα και εκείνο το φυλλαράκι που ξεράθηκε και ξέβαψε στο καφέ - τι του συνέβη εσωτερικά άραγε; Κοίταξε τα φύλλα κόντρα στον ήλιο και δες την ακτινογραφία τους: άπειρες φλέβες και στόματα που περικλείονται από αυτές - ένας ολοζώντανος οργανισμός! Και δες πόσα είναι τα φύλλα: αμέτρητα!· κι ανεξήγητο το πώς ένα ταπεινό δεντράκι, που ο άνεμος το κουνά δίχως προσπάθεια, γέννησε τόσα πολλά φύλλα. Και, ώ, πόσες υπάρξεις απολαμβάνουν δροσερή σκιά και τροφή στα μέρη αυτού του φυτού, πόσα έντομα, πόσοι απειροστά μικροσκοπικοί μικροοργανισμοί. Που βρήκε η μικρή αράχνη να στήσει τον ιστό της, ανάμεσα στα φύλλα...
Και τί γίνεται μέσα στο σκούρο χώμα, στις ρίζες: εκεί συντελείται το μέγα θαύμα, εκεί αποτυπώνεται με ύψιστη καλλιτεχνία η αναζήτηση της ζωής, εκεί συναντά κανείς το μορφολογικό ανάλογο των νευρώνων του εγκεφάλου, των ηλεκτρικών εκκενώσεων των καταιγίδων, των ποταμών που καταλήγουν στη θάλασσα. Βλέπεις μέχρι πού ταξιδεύει κανείς αν απλά παρατηρήσει γύρω του αυτά που θεωρούνται ταπεινά, τετριμμένα; Όμως εγώ θέλω να ταξιδέψω και δια ζώσης - παρόλο που η ιδέα του μου είναι αρκετά ζωντανή στο τώρα - σε εκείνο το δέλτα ποταμού, που πηγάζει από τα δεσποτικά χιονισμένα βουνά, περικλείει δάση που ασφυκτιούν από ζωή, διασχίζει όλα τα κλίματα και χύνει το γλυκό νερό του σε μια απέραντη συγκέντρωση αλμυρού νερού.
Και μετά από λίγες ημέρες, λουλούδια! Πώς ξετρυπώνει η ζωή μές απ' το χώμα; Αλλά Άνοιξη είναι, θα μου πεις...
