Σήμερα θα ταξιδέψουμε με το όχημα της φωτογραφικής μηχανής στους κακοτράχαλους κορμούς του ψηλού λιγούστρου στην νότια άκρη του μπαλκονιού. Το δύστυχο αυτό φυτό, που παλιότερα καμάρωνε ως το πιο ανεπτυγμένο του μικρού κήπου, έχει βυθιστεί τις τελευταίες εβδομάδες σε μια μελαγχολία από τις άσχημες: τα φύλλα του ξεράθηκαν, έγιναν καστανόξανθα, ύστερα κάτι μεταξύ μαόνι και μαρόν, κοινώς ένα σκούρο καφέ με μπορντώ χροιά, και μια πρόσφατη δυνατή καταιγίδα έριξε τα μισά και πλέον από αυτά χάμω ή τα πέταξε από το μπαλκόνι. Από όσα έμειναν να στολίζουν τα κλαδιά, μονάχα μερικά φυλλαράκια μετρημένα στα δάχτυλα των χεριών έχουν κρατήσει το πράσινο χρώμα τους, αν και ήταν κι αυτά καμένα στις άκρες, μαυρισμένα κι εύθραυστα. Μπορείτε να φανταστείτε την απογοήτευση του ίδιου του λιγούστρου, το οποίο έβλεπε όλες τις υπόλοιπες γλάστρες που απλώνονται μπροστά του με ύψη χαμηλότερα από το δικό του, να αυξάνονται και να χρωματίζονται αντίθετα από ό,τι θα περίμενε κανείς βάσει εποχής, και εκείνο να φθίνει τόσο σε αποχρώσεις όσο και σε ευλυγισία. Μπορείτε να υποθέσετε και την πίκρα που δοκίμασα εγώ αρχικά βλέποντας την κατάπτωσή του, όσο κι αν η πρόοδος των υπόλοιπων λουλουδιών με συνεπήρε έκτοτε. Ας επανέλθουμε όμως στη σημερινή, ηλιόλουστη ημέρα με τα ωραία σύννεφα...
Περιμένοντας τις καταιγίδες έξω στο μπαλκόνι, δε μπορούσα να μη σταματήσω το βλέμμα μου στις ολάνθιστες διμορφοθήκες της μεγάλης ζαρντινιέρας. Έφτά από εκείνα τα κατακίτρινα, σαν μαργαρίτες, άνθη δεσπόζουν πάνω σε πυκνά δροσερά φύλλα ενός πράσινου χρώματος που είναι πιο κοντά στο κίτρινο παρά στο μπλε και που σκουραίνει ήπια. Δίπλα λοιπόν βρίσκεται η μεγάλη γλάστρα με το λιγούστρο που συνολικά σε ύψος πλησιάζει τα δύο μέτρα. Θέλοντας να φωτογραφίσω ένα σύννεφο που φαινόταν καλά μόνο δίπλα στο κάγκελο, πίσω από τη γλάστρα, το πλησίασα τόσο πολύ ώστε αγκάλιασα τα κλαδιά του· και ενώ το βλέμμα μου χοροπηδούσε πάνω στις αμέτρητες μικρές ηλιοφώτιστες προεξοχές του νέφους, κάποια στιγμή έπεσε πάνω σε ένα από τα κλαδιά. Είδα τότε μια λαχανί απόχρωση πολύ ξένη προς την εικόνα ενός ξεραμένου φύλλου. Παίρνοντας την προσοχή μου από το νέφος και ρίχνοντάς την πάνω στο ταλαίπωρο φυτό, διαπίστωσα με χαρά πως πλέον σε δεκάδες σημεία πετάγονται καταπράσινα φυλλαράκια ενωμένα και φουριόζα, σαν να περιστρέφονται μεταξύ τους σε έναν αναστάσιμο χορό. Το λιγούστρο ζούσε όλον αυτό τον καιρό μέσα στους κορμούς του, ενθαρρύνοντας τους ίδιους τους χυμούς του και τώρα δικαιώθηκε για την υπομονή του! Και δες μέρα που διάλεξαν τούτες οι παραφυάδες να κάνουν τα πρώτα τους βήματα, μέρα ανάλαφρη και μαλακή, όπως τα σύννεφα του σημερινού ουρανού, που θά 'ναι για πάντα τα σύννεφα του Νοέμβρη... Ας γεμίσει λοιπόν και πάλι πράσινα χρώματα με κίτρινες λεπτομέρειες αυτή η γωνιά του μπαλκονιού, του μικρού κήπου!
Περιμένοντας τις καταιγίδες έξω στο μπαλκόνι, δε μπορούσα να μη σταματήσω το βλέμμα μου στις ολάνθιστες διμορφοθήκες της μεγάλης ζαρντινιέρας. Έφτά από εκείνα τα κατακίτρινα, σαν μαργαρίτες, άνθη δεσπόζουν πάνω σε πυκνά δροσερά φύλλα ενός πράσινου χρώματος που είναι πιο κοντά στο κίτρινο παρά στο μπλε και που σκουραίνει ήπια. Δίπλα λοιπόν βρίσκεται η μεγάλη γλάστρα με το λιγούστρο που συνολικά σε ύψος πλησιάζει τα δύο μέτρα. Θέλοντας να φωτογραφίσω ένα σύννεφο που φαινόταν καλά μόνο δίπλα στο κάγκελο, πίσω από τη γλάστρα, το πλησίασα τόσο πολύ ώστε αγκάλιασα τα κλαδιά του· και ενώ το βλέμμα μου χοροπηδούσε πάνω στις αμέτρητες μικρές ηλιοφώτιστες προεξοχές του νέφους, κάποια στιγμή έπεσε πάνω σε ένα από τα κλαδιά. Είδα τότε μια λαχανί απόχρωση πολύ ξένη προς την εικόνα ενός ξεραμένου φύλλου. Παίρνοντας την προσοχή μου από το νέφος και ρίχνοντάς την πάνω στο ταλαίπωρο φυτό, διαπίστωσα με χαρά πως πλέον σε δεκάδες σημεία πετάγονται καταπράσινα φυλλαράκια ενωμένα και φουριόζα, σαν να περιστρέφονται μεταξύ τους σε έναν αναστάσιμο χορό. Το λιγούστρο ζούσε όλον αυτό τον καιρό μέσα στους κορμούς του, ενθαρρύνοντας τους ίδιους τους χυμούς του και τώρα δικαιώθηκε για την υπομονή του! Και δες μέρα που διάλεξαν τούτες οι παραφυάδες να κάνουν τα πρώτα τους βήματα, μέρα ανάλαφρη και μαλακή, όπως τα σύννεφα του σημερινού ουρανού, που θά 'ναι για πάντα τα σύννεφα του Νοέμβρη... Ας γεμίσει λοιπόν και πάλι πράσινα χρώματα με κίτρινες λεπτομέρειες αυτή η γωνιά του μπαλκονιού, του μικρού κήπου!
