Ξαφνικά...

Ο τίτλος αναφέρεται στο αναπάντεχο της αποψινής καταιγίδας (14/11/2019). Μετρώντας πλέον ώρες καλοκαιρίας μετά το πέρασμα της Βικτώρια και έχοντας αφήσει πίσω μας μια γλυκά ηλιόλουστη μέρα, αποφάσισε κάποιος να μου χαρίσει μια ακόμη πρωτόγνωρη καιρική έκφραση, από τις πολλές το φετινό φθινόπωρο. Μια εντελώς απρόβλεπτη καταιγίδα χάρισε ένα υπερθέαμα κεραυνών εντός του αστικού ιστού, ρίχνοντας παράλληλα πολύ δυνατή βροχή για λίγα λεπτά (ενδεικτικά, στο Γκάζι έπεσαν 18,6 mm με >350 mm/hr ραγδαιότητα!). 

Ήταν η πρώτη μου καταγραφή bolt from the blue, έστω και... μισού λόγω ατυχούς ρύθμισης της φωτογραφικής, λίγες μόλις προσπάθειες αφού αντιλήφθηκα – όχι μόνος – το φαινόμενο και έτρεξα στην ταράτσα. Δεν υπάρχει ομορφότερο θέαμα από τα σύννεφα σαν κουνουπίδια που φωτίζονται μπλε ή μωβ από τους κεραυνούς εντός και εκτός τους... Η τύχη μου βέβαια δεν σταμάτησε εκεί, μιας και συνέλαβα τέσσερις ακόμη κεραυνούς, έναν μεγαλόπρεπο διπλό οριακά εντός κάδρου, δύο λίγο λιγότερο οριακούς και έναν φανταστικό πολυκλαδικό κεραυνό που έμοιαζε με φωτισμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο στον ουρανό της βόρειας Αθήνας. Υπήρχαν κι άλλοι, φυσικά, που δεν κατάφερα να αιχμαλωτίσω μιας και το θέαμα κάλυπτε όλες τις μοίρες από τον ορίζοντα μέχρι το ζενίθ. 

Παρόλο που δεν καταγράφηκε από εμένα σαν εικόνα, δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη την τυχαία ματιά στις κορυφές ακριβώς από πάνω μου ακριβώς εκείνο το κλάσμα του δευτερολέπτου που ένας τεράστιος σπινθήρας έλαμψε στο πλευρό του νέφους και ύστερα έσβησε σε κομμάτια, πετώντας σπίθες, όπως ένα ξύλο που καίγεται ολοσχερώς. Ξέρεις, όταν φωτογραφίζω τα καιρικά φαινόμενα, τότε συνήθως η ανάμνηση που ἐχω ταυτίζεται με τις φωτογραφίες που κρατώ, γιατί η ματιά προσέχει περισσότερο την οθόνη· ἐτσι ό,τι δεν αιχμαλωτίζεται, είναι τρόπον τινά σαν να μη συνέβη ποτέ. Αυτές οι εικόνες εμπεριέχονται στα συναισθήματα παιδικής ευφορίας της στιγμής και αφήνονται στην ικανότητα της μνήμης να τις ανασύρει, μα εγώ δεν έχω καλή μνήμη και με αυτή την έννοια η φωτογραφία είναι μια δέσμευση που καταλήγει κατάρα, αφού δεν επιτρέπει να απολαύσω με όλες μου τις δυνάμεις το τόσο αγαπητό φαινόμενο. Αυτός ο κεραυνός όμως ήταν η εξαίρεση του ανωτέρω κανόνα.

Λοιπόν, αυτά τα απροσδόκητα είναι τα καλύτερα, σε ξαφνιάζουν τόσο που ξεχνάς τα πάντα και βουτάς ολόκληρος στη μαγεία τους... Νιώθω ευγνώμων για αυτό το υπέροχο δώρο, αν και δεν θεωρώ πως αξίζω τόση ομορφιά – μάλλον τόσες συνεχόμενες ομορφιές! Ευχαριστώ... :) 

Ακολουθούν οι επίμαχες φωτογραφίες μαζί με κάποιες επιλεγμένες που δίνουν – ελπίζω – την ατμόσφαιρα της καταιγίδας. Ελπίζω να το πετυχαίνουν και να άξιζαν τον κόπο! Παραθέτω και κάποια πολύ μέτριας ποιότητας πανοράματα μονάχα για να δώσουν μια ευρύτερη οπτική.

Απίθανες αναπτύξεις, βγαλμένες από κάποιο όνειρό μου... Εγώ, στην ιδανική θέση παρατήρησης, να παρακαλώ για μια λάμψη ανάμεσά τους. Κι έγινε!

Ο ανεπανάληπτος κεραυνός out of the blue κόπηκε στη μέση, μιας και η μηχανή σταμάτησε να καταγράφει εκείνο το κλάσμα του δευτερολέπτου. Τι ατυχία μέσα στην ανεπανάληπτη τύχη μου...

Ενδονεφική λάμψη και η πυκνή βροχοκουρτίνα στα δυτικά-βορειοδυτικά.

!!!!!!!

Η βροχή πλησίαζε με ημιδιαφανείς βροχοκουρτίνες στα νοτιοδυτικά, πλησίον της Ακρόπολης, τη στιγμή που ένας τέλειος κεραυνός έσκασε κάποια χιλιόμετρα μακριά τους (και λίγο πιο αριστερά απ' ότι θα ήθελα), δείγμα της επικινδυνότητας της καταιγίδας. Πολύ λίγα λεπτά αργότερα βρισκόμουν στη σκάλα της πολυκατοικίας όταν μια λάμψη φώτισε τη χαραμάδα κάτω από την πόρτα. Πρέπει να ήταν ένας πολύ κοντινός κεραυνός αφού ο κρότος που ακολούθησε μου προκάλεσε ταχυπαλμία. Άγρια ομορφιά...