Η γιορτή των χρωμάτων!

Σήμερα κάποιος άγγελος γιόρταζε και προσκάλεσε στη γιορτή του, σε ένα μακρύ ακίνητο σύννεφο πάνω από την Αθήνα, όλα τα χρώματα. Αυτή τη φορά όλα μαζί δεν έκαναν άσπρο, αλλά το χρώμα της φωτιάς, που δεν ξέρω αν ανήκει στο κόκκινο ή στο κίτρινο.

Το χρώμα απόψε ερχόταν κατά κύματα. Αρχικά, ο ήλιος φάνηκε δειλά στην άκρη του πελώριου νέφους, που παραμένοντας νωχελικά στο ίδιο πανύψηλο ''σημείο'', προϊδέαζε ότι θα το αγγίξουν και τα τελευταία χρώματα της μέρας. Το ακούμπισμα του ήλιου, καθώς έπεφτε, πάνω στις δυτικές πλευρές κάποιων χαμηλών νεφών, τα δόξασε κάνοντάς τα χρυσά για λίγο. Ύστερα ο ήλιος χάθηκε κάτω από τον ορίζοντα για άλλες πολιτείες, και τα χαμηλά σύννεφα συνέχιζαν τον αργό δρόμο τους κουβαλώντας την ανωνυμία του γκρίζου χρώματος – το μεγάλο, πανύψηλο σύννεφο παρέμενε ατάραχο, ακόμη αφώτιστο, αν και δεν έδειχνε να νοιάζεται.

Το δεύτερο κύμα χρωμάτων φαινόταν μακριά στα βορειοανατολικά, κόκκινο σαν φωτιά στο βάθος, στην άλλη άκρη του πελώριου νέφους. Πριν προλάβουν τα χαμηλά σύννεφα να διασχίσουν στην Αθήνα, βάφτηκαν διαδοχικά με πορτοκαλί, κόκκινα και ροζ, αυτή τη φορά σε όλες τους τις πλευρές. Τα χρώματα άγγιξαν και το μακρύ σύννεφο, φωτίζοντας όλη τη βάση του, από βορρά σε νότο κι από δύση σε ανατολή· έτσι φάνηκαν χιλιάδες μικρές προεξοχές και τεθλασμένες γραμμές που έδιναν την εντύπωση ρωγμών σε αυτό το πελώριο ταβάνι για εμάς, αλλά πάτωμα για τους αγγέλους.

Τα χρώματα της φωτιάς ήρθαν, έκαψαν και έφυγαν βιαστικά. Αυτά τα λεπτά που δεν έφταναν για εμάς, ήταν αρκετά για τη γιορτή του άγγελου. Αναρωτιέμαι όμως, όλος ο καπνός αυτής της απέραντης φωτιάς, πού να πήγε;