Δίχως αμφιβολία, για εμένα το εντυπωσιακότερο στοιχείο της νυχτερινής καταιγίδας ήταν η χαμηλή νέφωση που ακολούθησε του κύριου περάσματος. Θυμάμαι πολύ σπάνια να παρατηρώ παρόμοια σκηνικά, γι' αυτό και η προσοχή μου γοητεύτηκε τόσο πολύ. Λίγο πριν τις 6 το πρωί, ο Λυκαβηττός ήταν κρυμμένος κατά το ήμισυ από χαμηλές νεφώσεις που έπαιζαν εντυπωσιακό κρυφτό με τα φώτα του λόφου, προσθέτοντας μαγεία σε ένα ούτως ή άλλως μυστήριο σκηνικό. Το ίδιο και τα Τουρκοβούνια, σκεπασμένα από μια αφράτη νέφωση, με δύο φώτα να ξεχωρίζουν στο κέντρο της, σαν να ανήκαν στο νέφος κι όχι στο λόφο. Το ίδιο και ο Υμηττός, οι παρυφές του οποίου ήταν καλυμμένες από μια ανομοιόμορφη ομίχλη, από το ύψος της Καισαριανής ως και την περιφερειακή Υμηττού, κάνοντας το βουνό να μοιάζει θεμελιωμένο πάνω τους, και άρα ευκίνητο, μυστηριώδες, παραμυθένιο...
Η καταιγίδα στην Αθήνα ήταν δυνατή (Αμπελόκηποι: 117,6 mm/hr, Γκάζι: 225,8 mm/hr, μέσος συνολικός απολογισμός γύρω στα 30 mm) και είχε διάρκεια σχεδόν δύο ωρών, παρόλο που το μέτωπο έσπασε ακριβώς από πάνω της, με τα ηλεκτρικά να καταχτυπούν τη δυτική Αττική, αρχικά, και να περνούν νότια του Λαυρίου και στον νότιο Ευβοϊκό, στη συνέχεια. Ωστόσο οι λάμψεις δεν έλειψαν καθόλου, και μερικές μάλιστα ήταν ιδιαίτερα έντονες, φέρνοντας τη μέρα πριν τον ήλιο. Από τη δική μου παρατήρηση, η συντριπτική πλειοψηφία αυτών ήταν ενδονεφικές, χωρίς φυσικά η εποπτεία μου να είναι πλήρης. Κατάφερα να αιχμαλωτίσω δύο στιγμές παρουσίας των λάμψεων στον ουρανό της Αθήνας, με τη δεύτερη φωτογραφία να πιάνει οριακά μια αστραπή σαν τρίαινα, που σύρθηκε σε όλο τον βορειοανατολικό ουρανό. Έγινα μάρτυρας και μιας ακόμη καταπληκτικής αστραπής, που σαν λουρί κρεμάστηκε πάνω από τη βορειοανατολική Αθήνα για αρκετά κλάσματα του δευτερολέπτου ώστε να τη δω ολόκληρη, να την απολαύσω με λεπτομέρεια και να την αποτυπώσω στο νου μου κα την καρδιά πριν εξαφανιστεί, κι ας μην έμεινε σαν φωτογραφία.
Χρειαζόμουν μια καταιγίδα της φύσης να πυροδοτήσει με τις εικόνες της μια καταιγίδα της ποίησης. Κάπως έτσι απολαμβάνει στο έπακρο κανείς τέτοια δώρα, κάπως έτσι μπαίνουν μέσα του οι λάμψεις των αστραπών και οι ήχοι της βροχής, παράγοντας νέους ήχους και χρώματα από την παλλόμενη ψυχή του. Έτσι εκτιμάς και αγαπάς όλες τις στιγμές της καταιγίδας, έτσι μετέχεις σε όλη την εξέλιξή της, κι ας είναι "φτωχό" το φωτογραφικό υλικό που μένει. Σ' ευχαριστώ Καταιγίδα μου...