Η μέρα έδυσε. Ο ήλιος άφησε για μια ακόμα φορά πίσω του χρώματα για τα οποία θα άξιζε να πεθάνει κανείς, βουτώντας μέσα τους, πέφτοντας πάνω τους. Ο Λυκαβηττός είναι γεμάτος τουρίστες. Δεν ξέρω κανέναν· βγάζω το σημειωματάριο και του μιλώ τούτα τα λόγια – oι λευκές του σελίδες είναι τόσο δεκτικές...
Η πόλη ετοιμάζεται να φορέσει τα νυχτερινά της φώτα κάτω από ένα ροζ σύννεφο κι έναν ουρανό που από κίτρινος γίνεται ανοιχτός μωβ. Οι κορυφογραμμές στα δυτικά, που δεσπόζουν πάνω στο πορτοκαλοκόκκινο του ορίζοντα, μαζεύουν τώρα τα δίχτυα τους γεμάτα από τα σύννεφα της ημέρας και την πύρινη σφαίρα που μόλις πριν λίγο βούλιαξε πίσω τους. Ο ήλιος έφυγε χωρίς να μιλήσει στα σύννεφα· απλώς βρισκόταν στο πλάι τους. Το χειρότερο είναι πως υπάρχει τόσο θερμόαιμος που εκείνα του γίνονται απόμακρα και στέκουν σιωπηλά απέναντί του ή δίπλα του. Ο ήλιος αισθάνεται πως δεν θ' αντέξει άλλο ξημέρωμα, καθώς χάθηκε αργά, νωχελικά...
Η Ακρόπολη μόλις φωτίστηκε, πορτοκαλί κίονες ανάμεσα σε μια ακαθόριστη γκριζομπλέ σκιά με κάποιες πιο ανοιχτές λεπτομέρειες. Ένα δεύτερο αεροπλάνο διασχίζει τον ροζ ουρανό πάνω απ' την ακτογραμμή του Σαρωνικού. Λίγο πιο δίπλα, ο ουρανός είναι βαμμένος με το τελευταίο γαλάζιο, ένα καθαρό γαλάζιο που αρχίζει να προσβάλλεται από ένα κίτρινο.
Πέρασε λίγη ώρα ακόμα. Η πόλη τώρα είναι κατάστικτη από πανέμορφα πολύχρωμα φώτα· οι μεγάλες οδικές αρτηρίες διαγράφονται ευκρινώς και στο νότιο ουρανό φάνηκαν δύο αστέρια – δεν ξέρω ποια είναι. Τούτος ο ουρανός της δύσης, λίγο μετά τη δύση, μοιάζει με ένα παράθυρο που ετοιμάζεται να κλείσει. Έτσι τα φώτα τρέχουν για να προλάβουν να μείνουν εντός του, ακτίνες φωτός έρχονται προς το μέρος μου και φεύγουν δίπλα απ' το κεφάλι μου. Το θέαμα απλώνεται και στις τέσσερις διαστάσεις, πάνω, κάτω, δεξιά κι αριστερά, και κονταροχτυπιέται με το σκοτάδι που επίσης κυριαρχεί στις τέσσερις διαστάσεις, αλλά πίσω μου. Ακόμα και οι ποιητές αδρανούν μπροστά σε τέτοιους ουρανούς, σ' αυτές τις στιγμές της συμφιλίωσης φωτός και σκιάς, θερμών και ψυχρών χρωμάτων, έτσι που το αποτέλεσμα να είναι ο ωραιότερος και πιο εκθαμβωτικός πίνακας της φύσης.
Τώρα πια σκοτείνιασε πολύ. Στο σκοτάδι φαίνεται καλύτερα η πυρκαγιά μέσα μου. Ερωτεύτηκα· και αποκαταστάθηκε η σχέση μου με τη Μεγάλη φύση, – είμαστε και πάλι κρυφοί εραστές, αφού βλέπει ταυτόχρονα πολλά πρόσωπα μένοντας ωστόσο παρθένα. Ερωτεύτηκα, μα δεν είμαι χαρούμενος, ούτε συμπληρώθηκε η μοναξιά μου. Ξεχάστηκα με την απίθανη ομορφιά του δειλινού, η καρδιά μου ηρέμησε και το σώμα ήπιε λίγα από εκείνα τα μαγικά χρώματα, οπότε θα αντέξει λίγο ακόμα. Μέχρι να βυθιστώ ξανά πίσω από τις βουνοκορφές μιας θλίψης, να γίνω ήλιος ντυμένος με μαύρη νύχτα που θα ανατείλλει για να στενοχωρήσει...
 |
| Ιριδισμοί στο νέφος πάνω από τον ήλιο. (λεπτομέρεια της προηγούμενης εικόνας) |
